รูปร่างสูงเรือนยอด คิ้วและแววตางดงามดั่งใบหลิว
กระทั่งตำแหน่งหูก็สูงเหนือหางตาเช่นเดียวกับเสิ่นจิ่งหวย ผิวพรรณแสดงปัญญาเฉียบแหลมเป็นที่ประจักษ์!
ทั้งคู่คล้ายคลึงกันถึงแปดเกือบเก้าส่วน สิ่งเดียวที่ต่างคือสีหน้าของผู้นี้ ดูละเอียดลออเย็นชาและภาคภูมิกว่า ไม่เหมือนความอ่อนโยนของเสิ่นจิ่งหวย
เสี่ยวซุยอันเบิกตากว้าง ลูบไปบนภาพ "พี่ชายใหญ่" นั้น "คนคนนี้เป็นใคร ทำไมจึงเหมือนกันนัก!"
จื้อเชวียนอึ้งไปชั่วขณะ มิรู้ว่าเหตุใดเจ้าหญิงน้อยจะกระตือรือร้นเช่นนี้ "เหมือนใครหรือกุ๋ยซือน้อย ผู้ที่ถูกวาดไว้ในบันทึกมือเล่มนี้ หนึ่งในสองนายย่อมเป็นเจ้าของบันทึกเป็นแน่"
ส่วนชายต้าซีอีกนายนั้น หรือจะเป็นคนที่บันทึกกล่าวถึง ผู้หลอกและขังท่านน้องซึ่งอ้างว่าเป็นพี่ร่วมสาบาน?
เสี่ยวซุยอันกอดบันทึกมือแน่น
หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่อาจเข้าใจ
เจ้าหญิงน้อยจำต้องไขความจริงของเรื่องนี้ทั้งหมดให้จงได้ บางทีมันอาจเกี่ยวพันกับต้าซีจริงก็เป็นได้
ขณะนั้นเอง ก้อนแป้งน้อยดึงแขนจื้อเชวียน "ได้แล้ว ยามไม่เบาแล้ว พวกเราใช้เวลาอยู่ในถ้ำนานมาก ครานี้ถึงเวลากลับแล้ว"
จื้อเชวียนรีบพยักหน้า "ครับผม โลกในภาพช่างแปลกประหลาดนัก อยู่นานเพิ่มเจ้าหญิงน้อยก็รู้สึกไม่ปลอดภัยใจ กุ๋ยซือน้อย พวกเราไปทางประตูออกกันเถิด"
ไม่ช้า ทั้งสองก็พร้อมของวิเศษที่เลือกไว้และบันทึกเล่มนี้ ออกเดินจากถ้ำไป
เสี่ยวซุยอันเดินมายืนหน้าเสาหิน "ปากกาภาพ" เสาที่เชื่อมไปยังประตูออก
"เจ้าชายจื้อเชวียน ข้าเอื้อมไม่ถึง ครานี้ท่านช่วยสัมผัสแทนเถิด"