หลี่เสวียนชื้นแฉกไปด้วยน้ำตา มีถ้อยคำมากมายที่ปรารถนาจะกล่าว
แต่ยามนี้ ยังมิใช่กาลอันสมควรแห่งการพูดคุยความหลัง
หลี่เสวียนยกหัตถ์ขึ้นปาดน้ำตาที่ก้นตาของเสี่ยวซุยอัน เสียงสะอื้นติดค้าง "เป็นข้าจริงๆ เมื่อทุกสิ่งสิ้นสุดลง ข้าจะค่อยเล่าให้ฟังอย่างช้าๆ จะได้หรือไม่"
เสี่ยวซุยอันไม่รู้ว่าดีใจเกินไปหรือตื่นเต้นเกินไป นางรีบพยักหน้าหงึกๆ สะดุ้งฮือสองครั้ง แล้วก็เป่าฟองน้ำมูกใสกระจ่างออกมาหนึ่งฟอง
อาจารย์เสวียนพูดถูกแล้ว
บัดนี้ยังมีกิจสำคัญต้องกระทำ!
ตราบที่กู้จือหวังยังลมหายใจเหลืออยู่ ต้องรีบให้อาจารย์เสวียนเอ่ยปากถามเรื่องสำคัญกับเขาสักสองสามข้อเสียก่อน
มองดูกู้จือหวังที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เต็มตาไปด้วยความแค้น หลี่เสวียนก้าวเดินทีละก้าวเข้าไปใกล้ สีหน้าซับซ้อนจนอ่านไม่ออก
"เสด็จพ่อ แท้จริงเป็นท่านหรือ..."
"ท่านทราบหรือไม่ว่ากระหม่อมเป็นผู้ใด" หลี่เสวียนลำคอตื้อตัน ร่างของเสด็จพ่อผู้เคยแข็งแกร่งและทรงอำนาจในความทรงจำ กลับดูเลือนรางไปเสียแล้ว
เสด็จพ่อ?
ได้ยินคำเรียกขานนี้ ริ้วรอยบนใบหน้ากู้จือหวังก็ผ่านไปด้วยร่องรอยแห่งความประหลาดใจ
"เจ้าคือ โอรสข้างานข้า? องค์ใด!" เขาขมวดคิ้วถามติดใจ
หลี่เสวียนเสียงแหบพร่า เต็มไปด้วยความผิดหวัง "เพียงสิบปี ท่านกลับจำไม่ได้เสียแล้วหรือ"
"เมื่อก่อนท่านเคยเรียกกระหม่อมว่า 'อาหลี่' ขอให้ท่านเรียกอีกครั้งได้หรือไม่"
ได้ยินดังนั้น กู้จือหวังอึ้งงันชั่วขณะ แล้วก็ส่ายหน้าอย่างดูหมิ่นพร้อมยิ้ม
รอยยิ้มบนใบหน้าเฒ่านั้น ไร้ยางอายจนน่าขยะแขยง
"โอ้โห เป็นเจ้านี่เอง ไม่คิดว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ เมื่อครั้งนั้นถูกดาบแทงทะลุอกกลับยังไม่ตาย"
"โอรสผู้ไม่มีใครเหลียวมองคนหนึ่ง กลับมีโชคลาภถึงเพียงนี้ แต่โชคลาภเช่นนี้ เหตุใดกลับมิได้เมตตาแก่ข้าเสียบ้าง!" กู้จือหวังดูราวคลุ้มคลั่ง แลบตามองขึ้นฟ้า "เจ้าฟ้าโจร ทำไมเจ้าจึงปองร้ายข้าเพียงผู้เดียว หรือเจ้าทนเห็นข้าสำเร็จเป็นจักรพรรดิองค์ยิ่งใหญ่แห่งสหัสวรรษไม่ได้หรือ!"