ต้าซีทั้งแผ่นดิน ได้เตรียมพร้อมรับราชทูตครั้งนี้ไว้อย่างครบถ้วน
ตั้งแต่บทพระราชทัณฑ์และบทเพลงเชิญเข้าเฝ้า งานเลี้ยง
จนถึงการจัดเตรียมสถานที่อย่างป่าร้อยการล่า หอสัญญาณเพลิง
ทุกขั้นตอนยึดตามธรรมเนียมเดิมทั้งสิ้น เรียบร้อยครบถ้วน แผ่รัศมีแห่งต้าซีให้เห็นโดยทั่ว
ขบวนราชทูตเพียงก้าวเข้าสู่เมืองหลวง ย่อมได้พบเสนาบดีกรมพิธีการที่ถือทำนองเกียรติครบถ้วน นำพวกรอรับมาแต่เนิ่นนาน
ท่ามกลางขบวนนั้น องค์ชายหนุ่มผู้ทรงม้าแดงสง่างาม ก็ชูหน้าเชิดชูอย่างหยิ่งผยอง แล้วจงใจบังคับสายบังเหียนอย่างแรง
ม้าส่งเสียงร้องก้องฟ้า!
แทบพุ่งชนข้าราชการฝ่ายพิธีที่ยืนสองข้างทาง
"เห็นไหม ชายายะข้าว่าไว้ก่อนแล้ว แม้เราจะลงมือเปลี่ยนกำหนดวันเสียเอง พวกเขาก็ไม่ต้องรับเราอย่างซื่อสัตย์เช่นนี้กระนั้นหรือ คนแผ่นดินกลางเกิดมาชอบเอาธรรมเนียมกับคุณธรรมแขวนไว้ที่ปาก นุ่มนวลเหมือนแป้งนวด ไม่มีเลือดเนื้อความกล้าแม้สักนิด!" องค์ชายเจ็ดยกยิ้มอย่างพอใจ แล้วชำเลืองมองคนเคียงข้าง
มหาปุโรหิตกำไม้เทศารายวิชญ์ไว้แน่น หรี่ตาอย่างพึงพอใจ
"ยิ่งพวกเขาถือทำนองเกียรติมาก ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าพวกเขากลัวจะปะทะกับเรา"
"ดังนั้นฮ่องเต้ต้าซีเป็นได้ว่า ทรงประชวรหนักจวนจะสิ้นพระชนม์แล้ว!" มหาปุโรหิตหมุนความคิดลับในใจ
คำนี้พร้อมกัน คณะราชทูตต่างมองหน้ากันแล้วยิ้ม
ล้วนแอบซ่อนความมุ่งหมายของตน
หากแต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า
ยามนี้ ณ ชานเมืองหลวงด้านนอกราว 30 ลี้
กู้เยี่ยนซานได้ส่งหลี่ต้าเสี่ยนนำทหารม้าเบาหน่วยเลือกเก่ง ออกรุดสู่ชายแดนหรูหรานไปแล้ว!
กองทัพจัดแจงพร้อมรบ
ธงศึกโบกสะบัดสูงส่งตามลม
กู้เยี่ยนซานทรงฉลองพระองค์สีหิมะเข้มแบบเรียบง่าย พระหัตถ์หนึ่งจูงมือเสี่ยวซุยอัน อีกพระหัตถ์ถือถ้วยสุรา