เสี่ยวซุยอันรีบคิดย้อนไปถึงภาพสุดท้ายที่ตนเห็น
วงเวียนลึกลับในภาพนั้น ที่สามารถดูดคนเข้าไปได้……
ไม่ใช่หรอกเล่า เกรงว่าพวกเขาจะเข้าไปอยู่ในภาพนั้นเสียแล้วจริงๆ?
ก้อนแป้งน้อยไม่ตื่นตระหนกกลัว สูดลมหายใจลึกๆ แล้วกล่าวว่า "องค์ชายจื้อเฉวียน ท่านคุ้นเคยกับจินอูยิ่งกว่าข้าน้อย โปรดลองมองดูก่อนเถิด สถานที่แห่งนี้ท่านเคยพบมาก่อนหรือไม่"
จื้อเฉวียนพยายามระงับจิตใจให้สงบ แต่สมองกลับมัวมั่วซั่ว ชายหนุ่มส่ายศีรษะอย่างทรมาน
"ที่แห่งนี้มันที่ไหนกันนะ ข้าจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด"
เสี่ยวซุยอันยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐาน "ข้าคิดว่าพวกเราคงเข้าไปอยู่ในภาพนั้นของท่านแล้วล่ะ!"
"อะไรนะ?" จื้อเฉวียนหน้าซีดขาวโพลนทันที "ทำอย่างไรดีท่านราชครู แล้วพวกเราจะออกไปได้หรือไม่"
ก้อนแป้งน้อยจับมือเขาไว้ ดวงตายังเปี่ยมประกายระยับ "วางใจเถิด เข้าได้ก็ย่อมออกได้ พวกเรารีบค้นหาทางออกกันเถอะ!"
ณ สถานที่ประหลาดแปลกประหลาดแห่งนี้ ความหนักแน่นของสาวน้อยเปรียบดังยาชูกำลังใจ
ทำให้จื้อเฉวียนหวาดกลัวลงได้ทันที
จื้อเฉวียนพยักหน้าแรง ๆ แล้วเด็กทั้งสองจึงจูงมือกัน เดินทางตรงไปข้างหน้า
แม้จื้อเฉวียนจะเดินโดยมีข้างหนึ่งลากคอกเล็กน้อย แต่ก็ยังคล่องแคล่วว่องไวอยู่
สถานที่แห่งนี้หมอกบางปกคลุมเต็มไปหมด เส้นทางใต้เท้าชื้นแฉะและอ่อนนุ่ม
เสี่ยวซุยอันนำจื้อเฉวียนเดินมาได้ระยะหนึ่ง ก็บังเอิญพบว่าทั้งสองกลับมาอยู่ ณ ที่เดิมเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา กลับไม่ทิ้งรอยเท้าไว้แม้แต่รอยเดียว