“ไปกันเถิด เร่งมือออกจากที่แห่งนี้” เสิ่นรั่วเยวียนเร่งอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แล้วร่างพร่าหายออกจากประตูพระตำหนัก หลบหนีไปตามทางเล็กด้านข้าง
ทางเข้าใหญ่ของพระราชวังอ๋องจินอู ย่อมมีทหารเฝ้ายามอยู่นับหมื่นนับพัน
แต่โชคดีที่วังยังมีทางออกอีกแห่งซึ่งพิเศษเป็นพิเศษ
นั่นคือราชธานีใต้พิภพที่พวกเขาเคยไปมาแต่ก่อน!
ด้วยความคุ้นเคยกับพระราชวังอ๋องจินอูในช่วงวันที่ผ่านมา คณะของเสิ่นรั่วเยวียนเดินเฉพาะทางที่ไม่มีผู้คน ก็ได้เข้าสู่ราชธานีใต้พิภพในเวลาไม่นาน
สำเร็จ! พวกเขาหลุดพ้นจากพระราชวังได้แล้ว…
……
……
ฝั่งโน้น เหล่ามหาดเล็กในวังขุดภาพขึ้นมาได้ ต่างแย่งกันนำไปถวายอ๋องจินอู
“องค์ราชา พวกคนต้าซีกลุ่มนั้นทำทีลับลมคมึน ภาพนั้นแท้จริงอยู่ในมือพวกมันจริง!”
“ขอพระราชทานตรวจดูเพคะ นี่คือสิ่งที่พวกมันต้องการซ่อนเร้น ข้าพระพุกธ์ค้นพบเข้า”
อ๋องจินอูทรงเคร่งเครียดขึ้นทันที รับภาพมาไว้ในพระหัตถ์ด้วยความเร่งรุด
แต่เมื่อกางม้วนภาพออกดู กลับพบว่าภาพที่วาดไว้เป็นเพียงภาพหญิงงามอาบน้ำแนวชู้รักธรรมดา ๆ เท่านั้น…
“พวกโง่เขลาเอ๊ย! ถูกมันเล่นงานจนหมุนตาม ยังกล้าหยิบสิ่งนี้มาถวายเพื่อรายงานงาน!” อ๋องจินอูพระพักตร์แดงก่ำ ทรงพิโรธจนเหวี่ยงขาเตะเข้าใส่อย่างแรง
มหาดเล็กคนหนึ่งโดนเตะเข้ากลางอก ร่วงลงพื้นทันที
ขณะเดียวกัน ณ วังลับอีกฟากหนึ่ง
เด็กน้อยกำลังหลับตานั่งสมาธิอย่างตั้งมั่น
ได้ยินเสียงพิโรธดังมาจากด้านนอก มุมปากของเขากระตุกตึงเย็นเยียบ “พวกตาโบ๋ไร้ค่าเหลือขอ ไร้ค่าเช่นนี้จริง ๆ หากไม่ใช่ที่เรายังต้องยืมมือพวกเจ้าชั่วคราว ไฉนเราจะต้องร่วมงานกับพวกสิ่งมีชีวิตโง่เขลาเช่นพวกเจ้า!”