บุรุษผู้นั้นยกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือใหญ่เรียวยาวออกแรงเล็กน้อย ก็อุ้มก้อนแป้งน้อยนุ่มยุ้ยขึ้นมา โยนลงบนบ่าตน
แล้วใช้วิชาตัวเบาเหาะขึ้นตามแนวกำแพงหิน!
เพียงชั่วพริบตา สองคนหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กก็ลอยละลิ่วราวกับสายลม ทะยานตัวขึ้นไปเหยียบบนหลังคาแห่งหนึ่งในตลาดตะวันตก
“เอ๊ะ? อะไรบินผ่านไปนะ?”
“เหมือนมีเงาแวบหนึ่ง” ชาวบ้านข้างล่างขยี้ตา นึกว่าตนมองผิดไป
เสี่ยวซุยอันประหลาดใจยิ่งนัก กระพริบดวงตากลมโตแป๋ว ชะเง้อชะแง้มองดูความสูงเบื้องล่าง
“เหาะขึ้นมาได้ด้วย น่าทึ่งจริงๆ...” นางตื่นเต้นเสียจนลืมไปเลยว่าตนนั้นถูก “ลักพาตัว” มา
หาที่นั่งบนกระเบื้องแข็งแรงได้แล้ว เสิ่นรั่วเยวียนก็หรี่ดวงตาชั่วร้ายงดงาม มองสำรวจเด็กน้อยด้วยความอยากรู้
เจ้าก้อนแป้งตรงหน้า ดวงตากลมแป๋ว ขนตายาวราวกับพัดน้อย ใบหน้านวลขาวน่าเอ็นดู
อย่าได้ว่าไป มีส่วนคล้ายเขาอยู่ไม่น้อย!
เสิ่นรั่วเยวียนพลันตื่นเต้นยิ่ง ความรักเอ็นดูพลุ่งพล่านอยู่ในใจ แทบจะทะลักออกมา!
ภรรยาเขาช่างเก่งกาจนัก
ตนเพิ่งออกจากบ้านไปครึ่งปี ก็หามาได้เจ้าตัวเล็กน่ารักเช่นนี้ สมดังฝันที่ปรารถนาบุตรสาวเสียที ฮิๆๆ!
ได้ยินเสียงหัวเราะลำพองเช่นนั้น เสี่ยวซุยอันก็รีบถอยกรูด กัดฟันน้อยๆ ถามด้วยน้ำเสียงเจือแค้น "เจ้าเป็นใครกันแน่ จับข้ามานี่ทำไม"
"ขอบอกเจ้าไว้นะ ท่านพ่อของข้าคือท่านโหว ท่านแม่คือฮูหยินโหว หากเจ้าคิดทำเรื่องชั่วร้าย พวกเขาและพระไทเฒ่า กับฮ่องเต้! ไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้แน่!" เสี่ยวซุยอันเท้าสะเอว ทรงพลังยิ่ง
สาธยายที่พึ่งของตนออกมาราวกับรายการอาหาร...
เสิ่นรั่วเยวียนได้ยินว่าตนเองถูกกล่าวถึงเป็นอันดับแรก ปลายคิ้วก็กระตุกยิ้มอย่างได้ใจ "ท่านพ่อของเจ้าเป็นท่านโหว อ๋อ เป็นท่านโหวองค์ไหนหรือ?"