หยางชิงเหอลุกขึ้นยืน ใช้สองมือเสยผม แล้วจัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดูดีกว่าสวีเจิ้งหลินที่ยังนอนแผ่อยู่ข้าง ๆ มาก
“แม่หนู เธอช่วยชีวิตฉันไว้”
เจียงเว่ยหยางไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ จึงโบกมือปฏิเสธ
หยางชิงเหอไม่ได้พูดอะไรต่อ หยิบใบไม้ที่คุ้นตาออกมาหนึ่งกำมือ
“นี่คือใบจากส่วนยอด ใช้งานได้ดีกว่าส่วนล่าง ส่งข้อมูลได้ดีมาก แต่ละใบส่งได้แค่ 10 ครั้ง ใบทั้งหมดที่อยู่บนกิ่งเดียวกันจะรับได้ หากหมดจำนวนส่งแล้วก็จะรับได้อย่างเดียว”
“ใบจากกิ่งเดียวกันทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว ใช้ได้ในขอบเขตแผนที่ นอกแผนที่ครอบคลุมกว้างกว่า รับได้ในระยะหลายสิบกิโลเมตร”
[ใบแก่นสารต้นท้อหลี่: ผลผลิตจากความสามารถพิเศษของผู้เล่นหนึ่ง สามารถส่งข้อมูล และรับข้อมูลจากใบอื่นได้ จำนวนครั้งใช้งานคงเหลือ: 10]
เจียงเว่ยหยางถือใบไม้กว่า 10 ใบไว้ในมือ มองเขาด้วยความประหลาดใจ
ถึงตัวเองจะต้องการมากก็เถอะ แต่นี่... มันคือความสามารถพิเศษนะ
หยางชิงเหอยิ้ม “รับไว้เถอะ ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไร มันงอกใหม่ได้ ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ อย่าให้คนแก่ติดค้างจนนอนไม่หลับ”
เมื่อพูดมาขนาดนี้ เจียงเว่ยหยางก็ไม่ปฏิเสธต่อ รับมันเอาไว้
ของที่ดรอปจากบอสแผนที่มีมากมาย คนละระดับกับมอนสเตอร์อีลีท แถมยังมีของระดับออเรนจ์อีกหนึ่งชิ้น
[กระบองหนามของบอสก็อบลิน (ระดับ C): ปรับขนาดได้ สร้างดาเมจแก่ศัตรู โจมตีโดนศัตรูมีโอกาส 50% ที่จะทำให้มึนงง ติดตั้งได้รับพละกำลัง +4]