ตอนที่ก็อบลินน้อยกำลังจะรับบัญชีเล่มนั้นไป เจียงเว่ยหยางก็ดึงมือกลับกะทันหัน
“ว่าแต่ ข้าอุตส่าห์ลำบากช่วยพวกเจ้าจับขโมย ทางสวนสนุกโบราณสถานไม่มีอะไรแสดงความขอบคุณบ้างเลยหรือ?”
"ค่าความรู้สึกผู้พิทักษ์ก็อบลิน -10"
เจียงเว่ยหยาง: ……
พูดถึงเงินไม่ได้เลยจริง ๆ เอ่ยปากทีไรกระทบความรู้สึกทุกที
ก็อบลินน้อยจ้องเขม็ง กัดฟันพูดว่า “บัตรสมาชิกกับหัวใจแห่งความมืดที่ท่านซ่อนไว้ ยังไม่พอให้ท่านอิ่มหนำอีกหรือ?”
เจียงเว่ยหยางไม่แปลกใจที่อีกฝ่ายรู้ แค่พูดว่า “นั่นมันของโจรของข้า เกี่ยวอะไรกับของขอบคุณจากสวนสนุกโบราณสถานของพวกเจ้าด้วย?”
ก็อบลินน้อย: “ฆ่าบอสระดับ D ไม่อาจดรอปไอเทมระดับ S หรอก”
ประโยคนี้ของก็อบลินน้อยเป็นข้อมูลสำคัญ เอ็นพีซีประจำแผนที่รู้ด้วยหรือว่าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของพวกมันสำหรับพวกเราเป็นแค่มอนสเตอร์ตัวหนึ่ง แล้วยังรู้ด้วยว่าบอสระดับนี้จะไม่ดรอปไอเทมระดับส้ม?
ข้อมูลนี้รู้กันแค่เอ็นพีซีส่วนน้อยที่ระดับเดียวกับก็อบลินน้อย หรือว่าเอ็นพีซีทุกตัวรู้?
อีกอย่าง ครั้งนี้ก็อบลินทำให้พวกเธอแต่ละคนสภาพยับเยินถึงเพียงนี้ ถึงกลับเป็นแค่บอสระดับ D งั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมีกล้องถ่ายรูประดับ SS กับความสามารถพิเศษระดับ SSS พวกเธอคงไม่ตายอยู่ที่นี่หรือ?
เจียงเว่ยหยางตกใจแต่ไม่แสดงออก สีหน้านิ่ง ๆ พูดว่า “นั่นก็เป็นของโจรของข้า แถมข้าเพื่อช่วยพวกเจ้า บอสยังเสนอราคาสูงซื้อของชิ้นนี้ข้าก็ไม่ขาย เรียกได้ว่าขาดทุนยับเยิน”
ก็อบลินตกใจกับความหน้าด้านของเธอจนพูดไม่ออก: “ผู้เล่นท่านนี้ ท่านจนมากหรือ?”