เจียงเว่ยหยางค้นพบกฎแบบเดียวกันนี้ใต้โต๊ะในโซนอาหารปรุงสุกที่เจ้าอ้วนพูดถึง
เหมือนกับที่เธอเห็นในโซนอาหารไม่มีผิด
ยกโทษให้เธอด้วยที่ไม่อาจเรียกชื่อซูซูให้หลุดปากได้จริง ๆ
เพราะงั้นก็ยังเรียกเจ้าอ้วนเหมือนเดิมแล้วกัน
เจียงเว่ยหยางคิดมาโดยตลอดว่ากฎภายในแผนที่นั้นเหมือนกันหมด เพียงมุ่งเป้าไปที่ลูกค้า
จนกระทั่งเธอไปพบกฎของพนักงานที่วงกบประตูห้องพักพนักงานซึ่งห้ามลูกค้าเข้า
ตัวหนังสือบนวงกบประตูเล็กกว่าข้อความบน [ประกาศสำหรับลูกค้า] บนกำแพงเสียอีก มีขนาดเท่านามบัตรทั้งชิ้น ทั้งยังเป็นรูปทรงไม่ปกติ พิมพ์อยู่บนวงกบประตูสีน้ำตาลใกล้เคียงกัน ทำให้มองเห็นได้ยากมาก
[กฎข้อบังคับพนักงานซุปเปอร์มาร์เก็ตวาระสุดท้าย]
"ข้อหนึ่ง ลูกค้าคือพระเจ้า พนักงานซุปเปอร์มาร์เก็ตต้องไม่ก่อเรื่องทะเลาะกับลูกค้าฝ่ายเดียว พนักงานซุปเปอร์มาร์เก็ตต้องช่วยเหลือลูกค้าอย่างแข็งขัน ขจัดปัญหาและคลี่คลายความยุ่งยาก ไม่อาจปฏิเสธคำขอที่สมเหตุสมผลของลูกค้า"
"ข้อสอง ต้องเรียนรู้ที่จะปฏิเสธ พนักงานต้องเรียนรู้ที่จะพูดว่า 'ไม่' ต่อคำขอไม่สมเหตุสมผลของลูกค้า ปฏิเสธคำขอไม่สมเหตุสมผล"
"ข้อสาม ซุปเปอร์มาร์เก็ตคือบ้านของเรา ความสามัคคีขึ้นอยู่กับทุกคน พนักงานต้องไม่ทำลายสิ่งอำนวยความสะดวกภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตตามอำเภอใจ พนักงานควรรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อยภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตโดยจิตสำนึก"
"ข้อสี่ พนักงานต้องอุทิศตนให้กับงาน เวลาสิบโมงเช้าถึงสี่ทุ่มเป็นเวลาทำงานของพนักงาน ในเวลาทำงานควรทำงานอย่างแข็งขัน ไม่อาจออกจากตำแหน่งหรือโดดงานโดยพลการ มิฉะนั้นจะถูกไล่ออก"