สถานีรีไซเคิลขยะไม่ใช่แผนที่ แต่เป็นสถานี
ขณะขับเข้าลานจอด เจียงเว่ยหยางไม่เห็นป้ายกฎการจอด พื้นที่ก็ไม่มีเส้นแบ่งชัดเจนเหมือนลานจอดทั่วไป ดูเหมือนลานโล่งร้างมากกว่า
ลานจอดกลางแจ้งว่างเปล่า มีเพียงยานพาหนะของเธอคันเดียว เสียงเพียงเล็กน้อยก็สะท้อนก้องไปทั่ว
เจียงเว่ยหยางหาที่จอดที่ยังพอเห็นเส้นแบ่งอยู่ได้ จอดรถดับเครื่อง
เดินสำรวจลานจอดจนทั่ว ไม่พบกฎลับ และไม่เหมือนแผนที่ที่จะเทเลพอร์ตเธอเข้าไปเมื่อจำนวนคนครบ
จู่ๆ เจียงเว่ยหยางก็นึกถึงที่คนเล่นในช่องพาร์ทิชันบอกไว้ ว่าสามารถเข้าออกลานจอดและภายในสถานีได้อย่างอิสระ
เจียงเว่ยหยางจ้องมองทางเข้าสถานี คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเข้าไป
ทันทีที่ก้าวพ้นเขตจอด ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง กลิ่นไข่เน่าผสมกับของหมักบูด
เจียงเว่ยหยางรู้สึกราวกับจมูกตัวเองกำลังวิวัฒนาการ
หลายวันมานี้ได้กลิ่นเหม็นตลอด และไม่ใช่เหม็นธรรมดา
สถานีรีไซเคิลย่อมไม่พ้นขยะ
ขยะนานาชนิดกองพะเนินสูงเท่าตึกสามสี่ชั้น เป็นกองเล็กกองใหญ่ต่อเนื่องกันไป แทบไม่มีที่ยืน
ทุกก้าวที่เจียงเว่ยหยางเดิน ต้องใช้เท้ากดดูความแน่นก่อน ป้องกันพลาดท่าจมลงไปในกองขยะที่เหมือนทรายดูด
เดินไปสักพัก ก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากขยะ
เจียงเว่ยหยางหยุดเดิน คิ้วขมวดแน่น
เจียงเว่ยหยางสูดลมหายใจเข้าปอด ตะโกนว่า "มีใครไหม?!"
เสียงสะท้อนไปทั่ว แต่ไร้เสียงอื่นใด พื้นที่กว้างใหญ่ ราวกับเหลือเพียงเธอคนเดียว