เจียงหนิงอานหลับตาพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานครึ่งชั่วโมง ราวกับกำลังย่างแผ่นแป้ง แต่ความง่วงกลับเล่นซ่อนหากับเธอจนจับเงาไม่เจอ
เธอถีบผ้าห่มอย่างหงุดหงิด ก่อนจะสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมานั่ง ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องตื่นเช้า ช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้ถ้าไม่เอามาใช้ให้เต็มที่ก็ผิดฟ้าผิดดินแล้ว!
เธอกดเปิดโคมไฟหัวเตียงดังแป๊ะ แล้วหยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมาปัดปลายนิ้วไปบนจอภาพแสงสองสามที เดิมทีคิดจะเปิดเอกสารประกอบการเรียน แต่พอสมองคิดได้ก็หัวเราะออกมา อ่านหนังสือตอนอดนอนเนี่ยนะ? ไม่กลายเป็นคนโง่ที่เหนื่อยเปล่าหรือไง ในเมื่อเลือกจะปล่อยตัวแล้ว ก็ต้องปล่อยให้สุด!
จากนั้นเธอก็กดเข้าโพสต์ยอดนิยมในฟอรัมอย่างเริงใจ ราวกับตัวเล็ก ๆ ที่มุดเข้าไปในไร่แตงโม ดวงตาเป็นประกายพลางเริ่มไล่อ่านโพสต์
<โชคดีจริง ๆ ผู้กองใหญ่ฟื้นแล้ว! ไม่อย่างนั้นพวกเราคงต้อง…>
ชั้น 1: โชคดีจริง ๆ!
ชั้น 52: ฟื้นแล้วก็ดี! ฟื้นแล้วก็ดี!
ชั้น 67: ฟื้นแล้วก็จริง แต่ยังใช้พลังพิเศษไม่ได้!
ชั้น 71: แค่ฟื้นขึ้นมาก็โชคดีแล้ว!
—
<วันนี้เก็บกระเทียมปรุงรสได้หนึ่งตะกร้าจากโซนเก็บเกี่ยวหมายเลขสี่ ใครต้องการทักมาได้เลย!>
ชั้น 3: เก็บไว้ให้ฉัน 1 กิโล!
ชั้น 7: ฉันเอาครึ่งกิโลค่ะ!
ชั้น 21: ยังมีอีกไหม? ถ้ายังมีเอาให้ฉัน 1 กิโล!
—
<ในที่สุดก็ได้พักเสียที ทุกวันตื่นตีห้าหกโมง เย็นห้าหกโมงถึงบ้าน เหนื่อยจนมึนไปหมดแล้ว!>
ชั้น 1: เฮ้อ!!
ชั้น 5: ก็ช่วงเวลาพิเศษนี่นา
ชั้น 7: เหนื่อยก็ว่าแย่แล้ว ยังไม่ให้กินอีก! ความพยายามหลายวันมานี้ถูกเก็บล็อกไว้หมดเลย!
ชั้น 14: บ้านฉันก็เหมือนกัน บอกว่าเก็บไว้กินตอนฤดูหนาวมรณะ ฉันยอมแพ้เลย