เจียงหนิงอานรู้สึกว่าความวุ่นวายบนดาว 325 เหมือนกับฤดูเก็บเกี่ยวในคลิปสั้นที่เธอเคยไถเจอในชาติก่อนไม่มีผิด ออกแต่เช้า กลับดึก!
เวลาเดียวที่ทั้งสามคนจะได้อยู่พร้อมหน้ากันก็คือหลังมื้อเย็นของทุกวัน
ส่วนตอนเช้าไม่ต้องพูดถึง เวลาออกจากบ้านของแต่ละคนเช้ากว่ากันทั้งนั้น คนเดียวที่เจียงหนิงอานได้เห็นทุกวันก็คือแม่ที่ตามธรรมเนียมแล้วจะแวะมาหน้าห้อง เรียกเธอตื่นก่อนออกจากบ้าน
ท่ามกลางความงัวเงีย เธอได้ยินเสียงเรียก “อานอาน ตื่นได้แล้ว” พอรู้สึกตัวเต็มที่ บ้านก็เงียบเหงา เหลือแค่เธอคนเดียว
ความวุ่นวายเช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องนานกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดทั้งสามคนก็มีเวลาพักหายใจเสียที
มื้อเย็นวันนั้นมีอาหารมากกว่าปกติอยู่ไม่น้อย เพื่อฉลองที่วันรุ่งขึ้นจะได้นอนตื่นตามธรรมชาติ เจียงหนิงอานถึงกับคึกคักเป็นพิเศษ รีบเอามันฝรั่งสดจากตู้แช่ออกมา ตั้งใจจะโชว์ฝีมือทำมันฝรั่งบดห่อไข่ ส่วนไข่นั้นเป็นของที่เจียงมู่เฟิงเอากลับมาวันนี้
ไข่สีเหลืองทองห่อหุ้มมันฝรั่งบดเนื้อนุ่ม แค่คิดภาพตาม เจียงหนิงอานก็น้ำลายสอแล้ว
ตอนนั้นเองเธอถึงนึกขึ้นได้ว่า ผักคาวทองที่ขุดมาในวันนั้นถูกเธอทิ้งไว้ในถุงปิดผนึกแล้วเอาไปแช่ในตู้แช่ เพราะหลังจากนั้นมีต้นหอมต้นแดงเข้ามา เธอเลยลืมมันไปเสียสนิท เพิ่งนึกได้ตอนจะใช้คราวนี้
เธอรีบเปิดตู้แช่ค้นหา และก็เจอถุงปิดผนึกใบนั้นอยู่ตรงมุมล่างสุดจริง ๆ