เจียงหนิงอานล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดสดชื่น กำลังจะไปเฝ้าที่โรงพยาบาล จู่ ๆ อุปกรณ์สื่อสารก็สั่นดังขึ้น
สายเรียกเข้า: เจียงสือเยว่
“ทางตระกูลกำลังสอบสวนเอาผิด บอกว่าพวกเราเปลี่ยนพื้นที่ล่าสัตว์เองโดยพลการ ลอบเข้าไปในเขตอันตรายที่ไม่ได้รายงานไว้ พวกเราทำผิดกฎก่อน”
น้ำเสียงของเจียงสือเยว่กดข่มโทสะไว้ เอ่ยทีละคำว่า “พวกเขาประกาศชัดแล้วว่า—จะไม่รับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของพี่เฟิงในครั้งนี้”
แววเย็นชาแวบผ่านดวงตาเจียงหนิงอาน แต่น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “ฉันถามนาย พวกเขาปฏิเสธจ่ายแค่ค่ารักษาของพี่ชายฉันคนเดียว หรือไม่รับผิดชอบผู้บาดเจ็บทั้งหมดจากภารกิจชิงเหอครั้งนี้?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที เหลือเพียงน้ำเสียงหนักอึ้งอย่างจนใจ “...ผู้บาดเจ็บทั้งหมด ไม่รับผิดชอบสักคน”
เจียงหนิงอานขมวดคิ้ว “นายไม่ได้บอกทางตระกูลเรื่องกุ้งเปลือกครามเหรอ?”
“ฉันไม่ได้บอก” เจียงสือเยว่กัดฟันแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม “บอกไปก็มีแต่จะให้ทางตระกูลฉวยประโยชน์ไปเปล่า ๆ แย่งของที่พวกเราเก็บเกี่ยวมาได้ทั้งหมดไปเท่านั้น”
เจียงหนิงอานหัวเราะเสียงเบา
เป็นอย่างที่คิด
ทางตระกูลคงคิดว่าพวกเขาไม่ได้อะไรกลับมาเลย ถึงได้โยนความผิดใส่ ไล่เอาผิด และปฏิเสธจ่ายค่ารักษาพยาบาลอย่างไม่ลังเล
“ตอนนี้ในทีมไม่มีใครโวยวายบ้างเหรอ?” เจียงหนิงอานถามต่อเสียงเรียบ
“ทุกคนอยากรอให้พี่เฟิงฟื้นก่อนค่อยว่ากัน” น้ำเสียงเจียงสือเยว่เบาลง “หนิงอาน กุ้งเปลือกครามระดับ 3 ล็อตนี้ ถ้าแบ่งให้ทางตระกูลจริง ๆ พวกเราขาดทุนเกินไป”