หลิงเหอมึนงงไปหมด ถูกโจวเหยียนชิงจูงมือพาเดินจากไป
ผู้ช่วยเห็นทั้งสองเดินจากไปด้วยกันอย่างแนบชิด จึงคลายมือออก ไอ้หนุ่มคนนี้ฝีมือไม่เลว เขาชื่นชมซีเยว่ขึ้นมานิดหนึ่ง เลยยังไว้หน้าอีกฝ่ายอยู่บ้าง
เขาพูดจาสุภาพอ่อนน้อม พลางเตือนว่า
“เพื่อน กลับไปหายามาทาก่อนเถอะ อย่าโทษฉันเลย ฉันก็แค่รับเงินใคร ก็ทำงานให้คนนั้น หวังว่าคุณจะเข้าใจ วันนี้ ‘แฟนสาว’ ของคุณกับเจ้านายผมตกลงเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันแล้ว ตามหลักก็ต้องไปกับเจ้านายผม คุณอย่าคิดว่าตัวเองน่าเสียใจนักเลย ว่าไปแล้วคุณก็เป็นชู้เหมือนกันนะ”
บนใบหน้าผู้ช่วยไม่มีแววรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เจ้านายของเขาเพิ่งตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ไปเมื่อครู่ แต่พริบตาต่อมาก็ต้องมาจัดการชู้ของภรรยาที่กำลังจะแต่งงานด้วยเสียแล้ว
แต่คนแบบนั้น แค่ได้เห็นสักแวบก็ทำเอาหน้าแดงใจเต้นแล้ว
เขารู้สึกได้ว่า ต่อไปคงต้องออกหน้าจัดการเรื่องทำนองนี้อีกไม่น้อย
เขาพูดต่อว่า “หน้าตาคุณก็ดีขนาดนี้ จะไปทำเรื่องแบบนั้นทำไม? ถึงคุณหนูหลิงจะหน้าตาดีและคงให้เงินไม่น้อย แต่ก็มีวันนี้ไม่มีพรุ่งนี้ ผมเห็นคุณทำแบบนี้แล้วยังออกมาทำงานเสริมด้วย คงขาดเงินมากสินะ?”
“เจ้านายผมหวังดีนะ หน้าตาอย่างคุณ แค่ไปออกหน้าในวงการบันเทิงบ้าง ต่อให้ไม่ได้เงินก้อนโต อย่างน้อยซื้อบ้านสักหลังในเมืองหวยไห่พร้อมรถดี ๆ สักคันก็ไม่ใช่ปัญหา นี่ช่องทางติดต่อของผม ถ้าคิดได้แล้วก็โทรมา”
คำพูดของเขาจริงใจมาก แต่ซีเยว่กลับนิ่งเงียบ
ผู้ช่วยไม่บังคับ ยัดนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้อคลุมของเขา ตบไหล่เบา ๆ แล้วเดินจากไป
เมื่อขึ้นไปนั่งเบาะหน้าของรถหรูที่จอดอยู่ริมถนน ผู้ช่วยสบตากับดวงตาเย็นชาของโจวเหยียนชิงผ่านกระจกมองหลัง จึงพยักหน้าเบา ๆ โจวเหยียนชิงเบือนสายตาไปทางอื่น