หลิงเหอเดินเข้ามาในบ้าน สายตากวาดผ่านภาพปีใหม่ที่ติดอยู่บนกระจกซึ่งเช็ดจนมันวาว เศษไม้ที่โผล่บนโต๊ะไม้เมื่อหน้าร้อนก็ได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว เห็นได้ชัดว่าพ่อหลิงกับแม่หลิงกลับมาถึงบ้านแล้วจัดการทำความสะอาดครั้งใหญ่และซ่อมแซมบ้านใหม่อีกรอบ
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น บ้านก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเพียงเพราะสะอาดเป็นระเบียบ
บ้านของหลี่จ้านกลายเป็นบ้านหลังเล็กสไตล์วิลล่าไปแล้ว ส่วนบ้านของเธอยังคงเป็นบ้านชั้นเดียวธรรมดาที่สุด ด้านนอกไม่มีแม้แต่กระเบื้องสักแผ่น มีเพียงปูนซีเมนต์ฉาบทับไว้ชั้นเดียว
ความเก่าโทรมและดูราคาถูกของบ้าน ทำให้เสื้อผ้าราคาแพงที่เธอสวมอยู่ดูด้อยราคาลงไปด้วย
“เซียวเป่ากลับมาแล้วเหรอ หิวหรือยัง แม่กำลังทำหมูตุ๋นซีอิ๊วที่หนูชอบที่สุดอยู่ข้างใน อี้ยเซียง รีบยกกับข้าวออกมาเร็ว ลูกเดินทางมาตั้งนาน คงหิวแย่แล้ว”
พ่อหลิงเพิ่งรับเงินจากการขายหมูมา พอเห็นหลิงเหอ แก้มคล้ำก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที ก่อนจะตะโกนไปทางห้องครัวด้านหลังสองสามครั้ง
เพราะเป็นช่วงตรุษจีน แถมยังหาโอกาสเจอลูกสาวได้ยาก มื้อนี้จึงจัดเต็มเป็นพิเศษ
แต่หลิงเหอมองกับข้าวที่แม่ยกออกมาแล้วกลับรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอนั่งรถนานเกินไป
เธอบอกว่า “ฉันไม่หิว” แล้วก็เดินเข้าห้องตัวเองไป
ส่วนหลี่จ้านที่เดินตามหลังเธอมา ก็ยิ้มซื่อ ๆ ให้พ่อหลิง ก่อนจะหิ้วกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องของหลิงเหอ
พอเข้าไปแล้วเขาก็ไม่อยู่ว่าง เปิดกระเป๋าเดินทางของหลิงเหอแล้วช่วยจัดข้าวของให้ทันทีอย่างคล่องแคล่ว
ห้องของหลิงเหอเป็นห้องที่ตกแต่งดีที่สุดในบ้าน ทั้งบ้านมีเครื่องปรับอากาศอยู่เพียงเครื่องเดียว ซึ่งติดตั้งไว้ในห้องของหลิงเหอ ตู้เสื้อผ้ากับโต๊ะเขียนหนังสือก็ทำจากวัสดุอย่างดี แข็งแรงทนทานมาก