เพิ่งก้าวเข้าห้องพัก หลิงเหอก็ถูกเวินหรานดึงตัวไป
“หลิงเหอ ตอนบ่ายเธอไปโรงยิมมาหรือเปล่า”
หลิงเหอพยักหน้า ไม่เข้าใจว่าเวินหรานถามทำไม
“ตอนนั้นชิงหรานก็อยู่ด้วย...”
ซงชิงหรานหาเวลาว่างจากตารางงานที่ยุ่งเหยิงได้ชั่วครู่ ในมือยังถือเค้กชิ้นเล็ก ๆ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจมาขอคืนดี
ปากก็พูดว่าถึงจะยุ่งแค่ไหนก็ยังต้องมาเชียร์การแข่งขันลีกของมหาวิทยาลัย ทำท่าราวกับไม่รู้ว่าหลิงเหอทำงานฝ่ายสนับสนุนในสภานักศึกษา
เวินหรานไม่ได้เปิดโปงเธอ
น่าเสียดายที่ฝ่ายหนึ่งมีใจ แต่อีกฝ่ายไร้รัก
พอหันไปก็เห็นหลิงเหอคุยกับคนในทีมบาสเกตบอล แถมยังเดินเข้าป่าละเมาะไปกับสมาชิกทีมอีกคน ดูเผิน ๆ ก็เหมือนสาวเจ้าชู้ที่ใช้ชีวิตเล่น ๆ กับความรู้สึกคนอื่น
คุณหนูซงยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม เธอหันไปโยนเค้กลงถังขยะ ไม่หยุดอยู่ต่อ และเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา
เสียงพูดต่อจากนั้นของเวินหรานเบามากจนหลิงเหอฟังไม่ชัด
คำพูดจริง ๆ ของซงชิงหรานคือ ไม่ว่าจะคบเพื่อนหรือคบใครเป็นแฟน ก็ต้องดูนิสัยใจคอของอีกฝ่ายให้ดี แต่พอเข้าหูหลิงเหอกลับกลายเป็นว่า
ถึงทุกคนจะเป็นคนรวย เป็นลูกคนรวยเหมือนกัน แต่คนรวยกับคนรวยก็ไม่เหมือนกัน เข้าใจไหม
ตอนนั้นที่ฉันไม่ให้เธอไปร่วมงานสังสรรค์กับเพื่อน ๆ ของฉันก็ไม่ได้ทำผิด ดูสิ ตอนนี้เธอตกต่ำขนาดไหนแล้ว ไปคลุกคลีกับพวกที่จนจนแทบไม่มีอะไรจะกิน
“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงได้คิดว่ามีเงินอยู่ไม่กี่บาทแล้วจะวิเศษนักหนา?!”
หลิงเหอโกรธจนกำหมัดแน่น สีหน้าหม่นคล้ำจนน่ากลัว
จากนั้นหมัดเล็ก ๆ ก็ฟาดใส่กำแพงห้องพัก ฝุ่นบนกำแพงสั่นร่วงลงมา หลิงเหอหันกลับไปมองเวินหรานที่เอาคำพูดของอีกฝ่ายมาบอกเธอด้วยความโมโห