โทรศัพท์สั่น
เป็นข้อความที่ทนายส่งมา
“คุณซง ตามประมวลกฎหมายอาญาของประเทศเราและคำอธิบายทางกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ยอดเงินที่ถูกฉ้อโกงถึงห้าแสนหยวนถือว่าเข้าข่าย ‘จำนวนเงินสูงเป็นพิเศษ’ ไม่มีความแตกต่างตามท้องที่ โทษที่เกี่ยวข้องคือจำคุกตั้งแต่สิบปีขึ้นไป หรือจำคุกตลอดชีวิต”
ซงชิงหรานยกมุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชาเหมือนถอนหายใจเบา ๆ “อย่างนั้นสินะ”
ทนายที่อยู่อีกฝั่งได้แต่จุดเทียนไว้อาลัยให้เงียบ ๆ แก่นักศึกษาหญิงที่หลอกเงินซงชิงหรานไป และซงชิงหรานที่ดูราวกับไม่แก่งแย่งกับใคร แต่กลับลงมือได้ตรงจุดทุกครั้ง
“คุณซง จริง ๆ แล้วถ้าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของคุณ ให้เธอคืนเงินมาก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้เธอฉ้อโกงจนถึงห้าแสนหยวนแล้วค่อยแจ้งความ ผลักคนให้จนตรอกขนาดนั้น”
“อีกอย่าง ถึงตอนนั้นก็จะส่งผลไม่ดีต่อคุณด้วย”
ซงชิงหรานเห็นข้อความจากทนายแล้วก็ไม่ได้ตอบ
ในฐานะเพื่อนร่วมห้องของหลิงเหอ เธอย่อมไม่ใจร้ายถึงขั้นส่งเพื่อนร่วมรุ่นเข้าคุก แต่ถึงเธอจะยอมปล่อยมือ แล้วคนอื่นจะยอมปล่อยหลิงเหอไปหรือ? แม้จะจัดการบัญชีวีแชทแล้ว แต่บัญชีที่ใช้ถอนเงินกลับไม่เคยเปลี่ยน
โง่จนน่าสงสาร
คิดจะเข้าวงการไม่สำเร็จ ดันนึกวิธีหลอกลวงทางออนไลน์ขึ้นมาได้
รอให้วันไหนถูกใส่กุญแจมือถึงจะรู้ว่าทำผิด
*
ทางด้านหลิงเหอ เมื่อได้รับเงินโอนจากซงชิงหรานอย่างง่ายดาย ใบหน้าสวยก็เผยรอยยิ้ม เธอกระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเล็กด้วยความตื่นเต้น
ความโกรธบนใบหน้าหายไปจนหมด
หลิงเหอแอบกระหยิ่มใจ ตอนเข้ากลุ่มครั้งแรก เธอก็คิดแล้วว่าไม่ควรทุ่มเดิมพันไว้กับผู้ชายฝ่ายเดียว