เดิมทีโจวเหยียนชิงตั้งใจจะพาหลิงเหอกลับไปด้วยกัน แต่พอถึงเวลาจริงกลับลังเลขึ้นมา
หลิงเหอเห็นดังนั้นก็รีบบอกว่าจะกลับบ้านตัวเองไปฉลองปีใหม่ โจวเหยียนชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ไม่ฝืนใจเธอ
แต่ก็ยังซักถามว่าบ้านของหลิงเหออยู่ที่ไหน หลิงเหอไม่กล้าบอกว่าบ้านเธออยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขา แม้แต่จะรับพัสดุก็ยังต้องไปเอาที่ตำบลซึ่งอยู่ห่างออกไปสองกิโลเมตร
เธอบอกว่าพ่อแม่อยู่ที่เมืองเชินเจิ้น โจวเหยียนชิงจึงจัดคนติดตามไปส่งเธอถึงบ้าน เหล่าผู้ช่วยต่างจับตามองอยู่ ต่อให้หลิงเหอจะอยากหอบของขวัญเต็มห้องที่โจวเหยียนชิงให้มาไปทั้งหมด ก็ยังรู้สึกกระดากใจ ทำได้แค่เลือกกำไลทองวงใหญ่ไปสองสามวงพอเป็นพิธี แล้วก็เอาเสื้อผ้าไปอีกสองสามชุด
เธอนึกขึ้นได้ว่าโน้ตบุ๊กของตัวเองยังอยู่ที่มหาวิทยาลัย แถมบัญชีที่ล็อกอินค้างไว้ก็ยังไม่ได้ออกจากระบบ
เรื่องเงินไม่เท่าไร แต่ประเด็นสำคัญคือในเครื่องมี “สื่อการเรียนรู้” ที่เธอเก็บไว้ไม่น้อย ถ้าใครมาเห็นเข้าคงไม่ดีแน่
ของมีไม่มาก หลิงเหอคนเดียวก็ยกลงไปได้หมด
……
หลิงเหอไม่ได้กลับหอพักมานานกว่าครึ่งเดือนแล้ว
ช่วงสองสามวันนี้คุณหนูใหญ่ซงดูแปลกไปมาก หลินลู่เพื่อนของเธอเองก็กลัดกลุ้มอยู่ในใจ วันนั้นหลังจากมีเรื่องขัดแย้งกับใครบางคนในพื้นที่ของพี่ชายคนที่สาม เธอก็นิ่งอึ้งไปนานกว่าจะนึกขึ้นได้
ในแวดวงนี้ แม้เธอจะไม่ได้เป็นที่จับตามองจากทุกคนเหมือนซงชิงหราน แต่ใครเห็นก็ต้องเรียกเธออย่างนอบน้อมว่า คุณหนูสี่หลิน