หมอกนึกไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาแห่งความสุขของเขากำลังจะมาถึง
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง
“ดีนี่ เจ้าหญิงสวี่ เธอเหงาขนาดไหนกัน ถึงได้มายั่วยวนคนโง่อยู่ที่นี่ ให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอดีกว่า”
เมื่อเห็นหญิงงามในน้ำ ดวงตาของหวังหมาจื่อก็เป็นประกาย แววตาเปลี่ยนเป็นลามก เขาถูมือเข้าด้วยกันแล้วรีบเข้าไปหาทั้งสองคน
เขาตามหาอยู่ตั้งนาน ที่แท้เจ้าหญิงสวี่ก็อยู่ที่นี่
ความพยายามไม่ทรยศคนที่ตั้งใจ ในที่สุดเขาก็หาเธอเจอจนได้
เจ้าหญิงสวี่มีผิวพรรณชุ่มชื่นน่ามอง หวังหมาจื่อหมายปองเธอมานาน ตอนนี้เธอซ่อนอยู่ในน้ำ วันนี้เขาจะต้องคว้าตัวเธอมาให้ได้
“อย่าเข้ามานะ!”
เจ้าหญิงสวี่กรีดร้อง ก่อนจะดำลงไปในน้ำทั้งตัว
ตั้งแต่สามีไม่อยู่ หวังหมาจื่อ ชายแก่คนนี้ก็เฝ้าหมายปองเธอมาตลอด แต่เจ้าหญิงสวี่ไม่เคยตอบตกลง
เหตุผลง่ายมาก เพราะหวังหมาจื่อหน้าตาน่าเกลียดเกินไป
หมอกนึกแม้จะกลัว แต่ก็ยังสั่นเทาแล้วกางแขนออก ปกป้องเจ้าหญิงสวี่ไว้ข้างหลัง “ห้าม...รังแก...พี่สาวเถาฮวา”
หวังหมาจื่อก้าวเข้ามาสองก้าว คว้าตัวหมอกนึกแล้วกระชากไปด้านหลัง หมอกนึกจึงหงายหลังนั่งลงในพุ่มไม้เปียกชื้น
“ไสหัวไปฉี่เล่นโคลนที่อื่นไป!”
เมื่อเห็นหวังหมาจื่อเข้ามาใกล้ เจ้าหญิงสวี่ก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง
เธอถอยไปอยู่กลางแอ่งน้ำเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมาแค่ศีรษะ “ถ้าแกกล้าทำอะไรบ้า ๆ ละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“อะไรเรียกว่าทำอะไรบ้า ๆ?” หวังหมาจื่อตอบโต้พลางกระชากเสื้อผ้าของตัวเอง เตรียมกระโดดลงน้ำ “แม่เธอรับสินสอดจากฉันไปแล้วหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน เธอก็เป็นเมียฉันแล้ว งั้นเรามาเข้าหอกันล่วงหน้าเลยดีกว่า”
เมื่อเห็นหวังหมาจื่อกำลังจะรังแกเจ้าหญิงสวี่
หมอกนึกก็ลุกจากพื้น พุ่งไปด้านหลังหวังหมาจื่อ ใช้สองมือกอดเขาไว้แน่น พยายามดึงเขากลับมา
“คนชั่ว ห้ามรังแกพี่สาวเถาฮวา!”
หวังหมาจื่อเดือดดาล หันกลับมาสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของหมอกนึก
“ไอ้โง่เหม็นเน่า กล้าดียังไงมาขัดเรื่องดี ๆ ของฉัน!”
หวังหมาจื่อด่าพลางเตะหมอกนึกล้มคว่ำลงกับพื้น
“โอ๊ย!”
หมอกนึกร้องโหยหวน กอดศีรษะแล้วขดตัวเป็นก้อน
“อย่าตีเขา!”
เจ้าหญิงสวี่กรีดร้อง เตรียมขึ้นจากน้ำไปช่วยหมอกนึก
แต่พอโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้ครึ่งตัว เธอก็ถูกเห็นจนหมด เธอได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วจำใจดำกลับลงไปในน้ำ
แต่น้ำใสเกินไป ต่อให้เธอดำลงไปในน้ำ เรือนร่างเย้ายวนและส่วนโค้งเว้าที่งดงามก็ยังปกปิดไม่ได้
“หวังหมาจื่อ หมอกนึกเป็นแค่คนโง่ แกอย่ารังแกเขา!”
พอได้ยินเช่นนั้น หวังหมาจื่อก็ยิ่งเดือด เจ้าหญิงสวี่คนนี้ ยอมยั่วยวนคนโง่ แต่กลับไม่ยอมอยู่กับเขา
หรือว่าตัวเขาจะสู้คนโง่ไม่ได้ด้วยซ้ำ?
หวังหมาจื่อยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
“รังแกเขาเหรอ? ฉันจะฆ่าเขาด้วยซ้ำ!”
หวังหมาจื่อเดินไปหาหมอกนึก อุ้มเขาขึ้นมาแล้วจับคว่ำหัวลง ก่อนจะฟาดเขาลงบนก้อนหินอย่างแรง
พร้อมกับเสียงดังโครม เสียงร้องของหมอกนึกก็หยุดลงทันที
เลือดสีแดงสดไหลออกจากศีรษะของหมอกนึก
เมื่อเห็นหวังหมาจื่อลงมืออย่างโหดเหี้ยม เจ้าหญิงสวี่ก็ไม่สนใจตัวเองอีกต่อไป เธอพุ่งขึ้นจากน้ำแล้วผลักหวังหมาจื่อออกไปอย่างแรง
“ไอ้สารเลว แกกำลังฆ่าคนนะ!”
หวังหมาจื่อจ้องเจ้าหญิงสวี่ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
รูปร่างแบบนี้ ช่างสมบูรณ์แบบที่สุด
ฉวยโอกาสนี้ต้องคว้าตัวเจ้าหญิงสวี่มาให้ได้ เขาหมายปองเธอมานานแล้ว โอกาสที่ยอมจ่ายเงินซื้อมาแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“คนโง่อย่างมัน ตายก็ตายไปสิ ฉันไม่ได้ฆ่าคนสักหน่อย ฉันแค่ช่วยให้มันหลุดพ้นจากความทุกข์ ฮ่าฮ่าฮ่า!”
หวังหมาจื่อหัวเราะลั่นแล้วพุ่งเข้าไปกอดเจ้าหญิงสวี่
“เจ้าหญิงสวี่ หมอกนึกคนโง่นั่นทำอะไรไม่เป็น แต่ฉันมีประสบการณ์ ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอดีกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า...”
“ฉันชอบเธอมานานแล้ว เธอช่วยทำให้ฉันสมหวังเถอะ”
เจ้าหญิงสวี่ร้อนใจจนแทบคลั่ง พยายามผลักหวังหมาจื่อสุดแรง
แต่เธอเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง จะสู้หวังหมาจื่อได้อย่างไร?
ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนแค่ไหน ก็ไร้ประโยชน์
ในช่วงเวลาคับขัน เจ้าหญิงสวี่คว้าแขนหวังหมาจื่อขึ้นมาแล้วกัดลงไปเต็มแรง หวังหมาจื่อร้องลั่นก่อนจะปล่อยมือ
“แกเป็นหมาหรือไง กล้ากัดฉันเหรอ!?”
หวังหมาจื่อเดินไปที่ตะกร้าไม้ไผ่ของเจ้าหญิงสวี่ หยิบเสื้อผ้าของเธอมา แล้วกลับไปหาเธอ ก่อนจะรีบมัดมือมัดเท้าเธอไว้
“นังผู้หญิงสารเลว รอฉันโยนไอ้โง่นั่นลงถ้ำปีศาจให้ปีศาจกินก่อน แล้วค่อยกลับมานอนกับเธอ อยู่ตรงนี้ดี ๆ ล่ะ!”
ถ้ำปีศาจที่หวังหมาจื่อพูดถึง เป็นถ้ำที่เล่าลือกันว่ามีปีศาจอยู่ข้างใน
ถ้ำปีศาจลึกจนหยั่งไม่ถึง เคยมีเสียงประหลาดดังออกมาจากข้างใน ก่อนหน้านี้มีทั้งคนและสัตว์ตกลงไปในถ้ำปีศาจ สุดท้ายไม่เหลือแม้แต่กระดูก
เพราะเหตุนี้ ภูเขาหลงเฉวียนจึงถูกเรียกอีกชื่อว่าภูเขาปีศาจ ส่วนหมู่บ้านเถาฮวาก็ถูกเรียกว่าหมู่บ้านปีศาจไปด้วย
ปากทางเข้าถ้ำปีศาจอยู่ห่างจากน้ำตกเล็ก ๆ ไปหลายร้อยเมตร
โดยปกติแล้ว ทุกคนไม่อยากเข้าใกล้ปากถ้ำปีศาจ
พอเจ้าหญิงสวี่ได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนใจอย่างยิ่ง หากหมอกนึกถูกโยนลงไปในถ้ำปีศาจ เขาต้องจบเห่แน่
“ช่วยด้วย! หวังหมาจื่อฆ่าคนแล้ว!”
เธอดิ้นสุดแรง ร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียง
หวังหมาจื่อร้อนรน จึงคว้าผ้าชิ้นเล็กจากตะกร้าไม้ไผ่ของเจ้าหญิงสวี่ แล้วเอามาอุดปากเธอทันที
เขาแบกหมอกนึกขึ้นบ่า แล้วเดินไปทางถ้ำปีศาจ
กว่าสิบนาทีต่อมา หวังหมาจื่อก็หอบแฮ่กกลับมา
“เจ้าหญิงสวี่ ฉันกลับมาแล้ว ต่อไปฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์เอง”
“อื้อ ๆ ๆ...”
เจ้าหญิงสวี่ดิ้นรนสุดแรง ส่งเสียงอื้ออึงอยู่ในปาก
แต่ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไร้ประโยชน์
หลังจากหวังหมาจื่อจากไป เธอพยายามหาทุกวิธีเพื่อให้หลุดจากพันธนาการ แต่ถึงจะออกแรงเต็มที่แล้วก็ยังไม่สำเร็จ
มือเท้าของเธอถูกมัดไว้ ในปากยังมีของอุดอยู่
หนีก็หนีไม่พ้น จะร้องขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้
เจ้าหญิงสวี่สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง
หวังหมาจื่อเดินมาหาเจ้าหญิงสวี่ อุ้มเธอขึ้นแล้วเดินไปที่แอ่งน้ำ “เด็กดี เราไปเล่นน้ำด้วยกันเถอะ!”
“อื้อ ๆ ๆ...”