หมอกนึกยังไม่ทันเข้าใจ ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร เรื่องแบบนี้ต้องแสดงออกอย่างไร? มันก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ?
เจ้าเถียจูไม่มีทางเลือก จำต้องอธิบายอีกครั้ง
พอฟังจบ หมอกนึกก็เข้าใจขึ้นมาในทันที
เห็นหมอกนึกเดินเข้าบ้านไป เจ้าเถียจูก็โล่งอกเสียที
เขาหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ยิ้มพลางจุดสูบ
ปัญหาที่ทำให้เขากลุ้มใจมาหลายปี วันนี้ในที่สุดก็เห็นความหวังแล้ว
ผ่านเรื่องยุ่งยากมาหลายครั้งหลายครา แต่ผลที่ได้ก็ยังนับว่าน่าพอใจ
โจวฉุนฮวาหน้าตาสะสวย อ่อนโยนเอาใจใส่ ผู้หญิงแบบนี้ยอมอยู่ในที่อย่างหมู่บ้านเถาฮวา นับว่าหาได้ยากยิ่ง
ถ้าหย่ากับโจวฉุนฮวา เจ้าเถียจูกล้ารับประกันได้เลยว่าเขาคงหาผู้หญิงสวยแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว มีโอกาสสูงที่ชาตินี้จะต้องครองโสดไปตลอด
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีภาวะมีบุตรยาก
ผู้ชายอย่างเขา จะมีผู้หญิงคนไหนมองเห็นข้อดีบ้าง?
เจ้าเถียจูพ่นควันบุหรี่เป็นวง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
สูบไปได้ไม่กี่คำ เขาก็รู้สึกว่าอยู่หน้าบ้านต่อไปคงไม่เหมาะ จึงคาบบุหรี่ไว้ ปิดประตูแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางตะวันตกของหมู่บ้าน
หมอกนึกเดินเข้ามาในบ้าน เห็นโจวฉุนฮวาสวมชุดนอนหลวม ๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก แก้มมีสีแดงเรื่อจาง ๆ
เขาเพิ่งอ้าปาก โจวฉุนฮวาก็ถามขึ้นก่อนว่า “เสี่ยวเชียน ฉันได้ยินพี่เถียจูบอกว่า หลังจากเธอล้มแล้วก็หายโง่เลยเหรอ?”
บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน โจวฉุนฮวาจึงไม่กล้าเข้าเรื่องตรง ๆ