“โดนหนามตำจริง ๆ ด้วย ตรงนี้บวมหมดแล้ว โชคดีที่คืนนี้มาหาคุณ ไม่อย่างนั้นรอถึงพรุ่งนี้ นิ้วคงบวมเท่าหัวไชเท้าแน่”
ป้าสองบ่นพลางเพ่งดูแผล แล้วใช้มืออีกข้างนวดเบา ๆ จนร้องซี๊ดซ้าดด้วยความเจ็บ
โจวฉุนฮวาหาเข็มมาหนึ่งเล่ม ช่วยเขี่ยหนามออกให้
เพียงไม่กี่ท่วงท่า หนามก็ถูกเขี่ยออกมาแล้ว
“ก็แค่โดนหนามตำเองไม่ใช่เหรอ เจ็บอะไรขนาดนั้น ทำหน้าเหยเกเสียเว่อร์เชียว คลอดลูกมาตั้งหลายคน ยังไม่เห็นคุณบ่นว่าเจ็บเลย โดนหนามตำแค่นี้กลับร้องโวยวายซะขนาดนี้ ถ้าคนไม่รู้เรื่อง คงนึกว่าผัวคุณกำลังสั่งสอนคุณอยู่แน่”
โจวฉุนฮวายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะอดเหน็บแนมไม่ได้
ป้าสองพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ตั้งแต่คลอดเจ้าตัวเล็กคนนั้น ฉันก็กลัวเจ็บเป็นพิเศษ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร”
พูดจบ นางก็ขยี้แผลเบา ๆ อีกครั้ง
โจวฉุนฮวาหาพลาสเตอร์มาแปะให้
“เขี่ยหนามออกแล้ว คุณกลับไปเถอะ พวกเราจะนอนกันแล้ว”
ป้าสองนั่งติดโซฟาราวกับถูกกาวตรึงไว้ ไม่ยอมลุกขึ้น
“นั่งคุยเป็นเพื่อนฉันสักพักจะเป็นไรไป ดูคุณหน้าแดงมีเลือดฝาด ไม่เห็นเหมือนคนป่วยเลย ทำไมรีบไล่กันนักล่ะ”
ป้าสองไม่ยอมกลับ โจวฉุนฮวาจึงเริ่มร้อนใจ
“ฉันไม่สบายจริง ๆ เมื่อกี้ก็เพิ่งทะเลาะกับเถียจูมา ไม่มีอารมณ์มานั่งคุยเล่นกับคุณ กลับไปเถอะ!”
โจวฉุนฮวาพูดพลางดึงป้าสองให้ลุกขึ้นตรง ๆ
“กลับไปเถอะ กลับไป ฉันจะนอนจริง ๆ แล้ว!”
ยิ่งนางเร่ง ป้าสองก็ยิ่งไม่อยากกลับ