“ก็ได้ ฉันจะรอฟังข่าวดีจากนาย”
หมอกนึกขานรับเบา ๆ แล้วนั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเล็กตรงมุมห้อง
เมื่อมองแผ่นหลังของเจ้าเถียจู หมอกนึกก็ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวัง ข้อเสนอของเจ้าเถียจูทำให้เขาใจเต้นอยู่ไม่น้อย
ตอนที่เจ้าเถียจูกับโจวฉุนฮวาแต่งงานกัน หมอกนึกก็อยู่ที่นั่นด้วย ตอนนั้นเขาสาบานกับตัวเองว่า หากวันหน้ามีเมีย ก็จะหาผู้หญิงสวยอย่างโจวฉุนฮวา ไม่เพียงหน้าตาสวยเท่านั้น แต่ยังเข้าอกเข้าใจคนด้วย
แต่เขาไม่คิดเลยว่าพี่เถียจูจะขอให้เขาช่วยเรื่องแบบนี้
หมอกนึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง ขอเพียงโจวฉุนฮวาตกลง เขาก็พร้อมทุ่มสุดตัว ยังไงเขาก็ไม่เสียเปรียบ ไม่มีอะไรให้ต้องกระมิดกระเมี้ยน
หัวใจของหมอกนึกเต้นระรัว ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ภายในห้อง
โจวฉุนฮวาสวมชุดนอน รูปร่างงดงามสะดุดตา ทว่าบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
หลายปีมานี้นับตั้งแต่แต่งงาน เธอทนมาจนสุดจะทนแล้ว
เพื่อนสาวหลายคนที่แต่งงานพร้อมกับเธอต่างก็มีลูกคนที่สองกันแล้ว แต่เธอกลับตั้งครรภ์ไม่สำเร็จเสียที
“เถียจู เราคงไม่มีทางมีลูกด้วยกันได้หรอก ไม่อย่างนั้นนายปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่อยากทำให้นายลำบากอีกแล้ว”
เจ้าเถียจูเดินเข้าไปหา แล้วยกมือเล็ก ๆ ของโจวฉุนฮวาขึ้นมากุมไว้
“เมีย ผมกินยามาตลอด ร่างกายดีขึ้นมากแล้ว ให้เวลาผมอีกปีนะ รับรองว่าต้องสำเร็จแน่”
โจวฉุนฮวาสะบัดมือเจ้าเถียจูออก แล้วค้อนเขาวงใหญ่
“ให้เวลามากที่สุดสามเดือน ถ้ายังตั้งครรภ์ไม่ได้ เราหย่ากัน ต่างคนต่างไป”
เจ้าเถียจูทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ
“เมีย ลองอีกสักครั้งไหม บางทีเปลี่ยนรูปแบบ เปลี่ยนบรรยากาศให้ผ่อนคลายขึ้น อาจจะสำเร็จก็ได้”
ขณะพูด เจ้าเถียจูก็ลุกขึ้นไปที่ตู้ หยิบแผ่นพลาสติกสำหรับพันกับผ้าพันคอไหมสีเข้มผืนหนึ่งออกมา
“ผมจะปิดตาเมีย เรามาเล่นเกมโรแมนติกกัน ระหว่างเล่นห้ามพูดเด็ดขาด บางทีอาจจะสำเร็จก็ได้”
แม้โจวฉุนฮวาจะไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ก็ยังพยักหน้า
“ก็ได้ ถือว่าแก้เบื่อแล้วกัน”
เจ้าเถียจูถือผ้าพันคอไหมมาปิดตาโจวฉุนฮวาก่อน จากนั้นพันแผ่นพลาสติกรอบผ้าพันคออีกชั้น เพื่อให้แน่ใจว่าผ้าจะไม่หลุด และที่สำคัญคือเธอมองไม่เห็นอะไรเลย
“ลองดูสิ มองเห็นหรือเปล่า”
โจวฉุนฮวาดึงแผ่นพลาสติกเบา ๆ แล้วขยับผ้าพันคอไหม “รัดแน่นขนาดนี้ มองอะไรไม่เห็นเลย”
“แบบนี้แหละถูกต้อง!” เจ้าเถียจูพยักหน้ายิ้ม ๆ “เล่นเกมแบบนี้เป็นครั้งแรก ต้องจริงจังหน่อย เมียต้องให้ความร่วมมือตลอด ห้ามพูดเด็ดขาด ถ้าทำได้ดี พอเล่นจบผมจะให้เงินเมีย 600 บาท!”
โจวฉุนฮวาพยักหน้ายิ้ม ๆ “นายพูดเองนะ”
“ผมพูดเอง รับรองให้ครบ 600 บาท!”
โจวฉุนฮวาขานรับเบา ๆ หัวใจดวงน้อยก็เริ่มเต้นระรัว
พูดแล้วก็ชักจะตื่นเต้นขึ้นมาจริง ๆ
เจ้าเถียจูจูงโจวฉุนฮวาเข้าไปในห้องนอน
ด้วยความช่วยเหลือของเจ้าเถียจู โจวฉุนฮวาจึงเตรียมตัวเรียบร้อย
“เถียจู ฉันตื่นเต้นมากเลย”
“ใจเย็น ๆ” เจ้าเถียจูปลอบโจวฉุนฮวา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูด “ผมออกไปปิดประตูใหญ่ก่อน เดี๋ยวก็กลับมา”
“รีบกลับมานะ ฉันกลัว” โจวฉุนฮวาพูดอย่างตื่นเต้น
“เดี๋ยวผมกลับมา” เจ้าเถียจูหันหลังเดินออกไป
ด้านนอก ในลานบ้าน
หมอกนึกนั่งอยู่บนม้านั่ง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเพราะความตื่นเต้น เรื่องดี ๆ แบบนี้ เขาอดคาดหวังไม่ได้จริง ๆ
ขณะนั้นเอง เจ้าเถียจูผลักประตูออกมา แล้วเดินมาหาหมอกนึก
“เรื่องมันเป็นอย่างนี้...”
เจ้าเถียจูเล่าเรื่องทั้งหมดให้หมอกนึกฟัง พร้อมบอกว่าต้องทำอย่างไรโจวฉุนฮวาถึงจะไม่รู้ตัว
หมอกนึกฟังจบก็ยกนิ้วโป้งขึ้นทันที
“พี่ ท่านี้สุดยอดจริง ๆ!”
“จำไว้ให้ดี!” เจ้าเถียจูกำชับอีกครั้ง “เดี๋ยวห้ามพูดเด็ดขาด อย่าให้แผนแตก พอสำเร็จแล้ว พี่จะให้เงินขวัญถุงนาย 2,000 หยวนตามที่รับปากไว้ ทำให้ดี อย่าทำให้พี่ผิดหวัง ความสุขของพี่ฝากไว้กับนายแล้ว”
หมอกนึกตื่นเต้นจนแทบอยู่ไม่สุข ได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ
ไม่นานเขาก็เข้าไปในห้อง
ทันทีที่เห็นโจวฉุนฮวา เลือดในกายของเขาก็พลุ่งพล่าน ปากคอแห้งผาก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างแรง
รูปร่างของโจวฉุนฮวาช่างงดงามเหลือเกิน
ส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามกับผิวพรรณเนียนผ่องราวหยก ล้วนทำให้หมอกนึกใจเต้นหวั่นไหวจนยากจะสงบ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เข้ามา โจวฉุนฮวาก็หันกลับมาแล้วพูดว่า “เถียจู รีบหน่อยสิ ฉันกลัวความมืด”
เธอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาหมอกนึกไม่ทันตั้งตัว
หมอกนึกไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
เพราะหากเปล่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว แผนก็จะแตกทันที
หลังจากนิ่งคิดอยู่ไม่กี่วินาที หมอกนึกก็ทำเสียง “ชู่ว”
โจวฉุนฮวานึกขึ้นได้ จึงพยักหน้าเบา ๆ “ฉันลืมไป นายบอกว่าห้ามพูด ตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่พูดแล้ว”
ตอนนี้หน้าผากของหมอกนึกเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
เขาตื่นเต้นเกินไปแล้ว!
เขายกมือเช็ดเหงื่อ แล้วถอดเสื้อนอกไปแขวนไว้บนราวแขวนเสื้อ
แต่ตอนชักมือกลับ เขาเกือบทำราวแขวนเสื้อล้มลงมา
เขาไหวตัวเร็ว รีบประคองราวแขวนเสื้อไว้ทันที
ถึงอย่างนั้นก็ยังเกิดเสียงดังไม่น้อย
โจวฉุนฮวาได้ยินเสียงก็ขมวดคิ้วอย่างร้อนใจทันที
“รีบหน่อยสิ ทำอะไรลุกลี้ลุกลน รีบเข้า”
“ชู่!” หมอกนึกใช้วิธีเดิม ทำเสียงชู่อีกครั้ง
โจวฉุนฮวารู้สึกแปลกใจ ในใจคิดว่าเจ้าเถียจูจริงจังเกินไปแล้ว ทำไมถึงไม่พูดสักคำเลยนะ
“เถียจู ฉันตื่นเต้นจัง”
โจวฉุนฮวาขยับเรือนร่างงดงาม น้ำเสียงหวานนุ่มนวล
พอเธอพูดซ้ำอีกหลายครั้ง หมอกนึกก็ลนลานไปหมด
จะทำอย่างไรดี?
ท่ามกลางความสับสน หมอกนึกค่อย ๆ เข้าไปหาโจวฉุนฮวา
แต่เขากลับซุ่มซ่ามจนสะดุดรองเท้าแตะ ล้มคะมำไปข้างหน้า
หมอกนึกไหวตัวเร็วพอ แต่ก็ยังชนเข้ากับตัวโจวฉุนฮวาอยู่ดี
โจวฉุนฮวาตกใจ ร้องเสียงดังขึ้นมาคำหนึ่ง
เธอรีบดึงผ้าพันคอไหมออก แล้วเมื่อเห็นว่าเป็นหมอกนึกก็ชะงักงันไปทันที
“หมอกนึก ทำไมถึงเป็นนาย?”