หลิวกุ้ยเซียงส่งเสียงร้องตกใจสุดเสียง!
พอเห็นทิศทางที่หลานสาวเดินออกมา ก็ถึงกับหน้าซีด นั่นมันห้องของตัวเอง!
แล้วก็เห็นกระเป๋าของซูเว่ยหลานตุงตุง เธอไม่คิดอะไร ร้องกรี๊ดแล้วพุ่งเข้าไปกระชากตัวซูเว่ยหลานไว้
"แกขโมยเงินบ้านฉันใช่ไหม ไอ้เด็กเปรตอย่างแก ยังกล้าบุกมาขโมยถึงบ้านอีก!? คืนมาเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นฉันเรียกหน่วยรักษาความสงบมาจับแกไปขังคุก!"
ซูเว่ยหลานคว้าข้อมือหลิวกุ้ยเซียงแล้วผลักออกไปหนึ่งที
หลิวกุ้ยเซียงเซถลาไปล้มคว่ำกับพื้น
เธอตั้งสติได้ รู้ว่าใช้วิธีแข็งไม่ได้ ก็เลยดึงเสียงร้องไห้โฮออกมาสุดเสียง
"ใครก็ได้ช่วยด้วย! ซูเว่ยหลานบุกเข้าบ้านฉันขโมยของ พอโดนจับได้ก็จะฆ่าฉันแก่ๆ คนนี้!"
"แกขโมยเงินเลือดเนื้อของฉันได้ยังไง! ไม่มีใครจัดการได้เลยเหรอ! ไร้กฎหมายจริงๆ! วันนี้ถ้าแกไม่คืนเงินที่ขโมยมา อย่าหวังจะออกจากประตูนี้ไปได้!"
คนในหมู่บ้านได้ยินเสียงก็แห่กันโผล่หัวออกมานอกบ้าน
มีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้วสิ!
ซูเว่ยหลานยิ้มเย็น ไม่ยุ่งกับหลิวกุ้ยเซียง
นางหยิบธนบัตรก้อนหนาออกจากกระเป๋า ยกขึ้นให้คนรอบข้างที่มามุงดูเห็นชัดๆ "เป็นหนี้ต้องใช้หนี้ สิ่งไหนที่ควรได้ก็ต้องได้! ใครขโมย ฉันแค่เอาเงินของฉันคืนเท่านั้น! สองร้อยหยวนคือเงินที่บ้านสกุลกู้นี้เป็นหนี้ฉันอยู่!"
นางตะโกนไปทางคนนอกบ้าน "พี่น้องชาวบ้านคะ ไม่นานมานี้ฉันขาหัก ต่อหน้าทุกคนฉันทวงหนี้จากกู้อวิ๋นฟาน กู้อวิ๋นฟานไม่ยอมใช้หนี้ บอกว่าเงินในบ้านทั้งหมดอยู่กับแม่เขา หลายคนได้ยินอยู่ใช่ไหม!? พวกเขาผัดวันประกันพรุ่งไม่ยอมคืนเงินฉัน ฉันจนปัญญา ก็ต้องบุกมาทวงเอาเอง!"
มีเสียงคนนอกลานตอบรับ "จริงๆ ฉันก็อยู่ด้วย ได้ยินชัดๆ"
กู้อวิ๋นเฟิงเบียดฝูงชนเข้ามาในบ้าน พอเห็นสถานการณ์ข้างในก็เหงื่อแตก