"ฉันต้องไปส่งของที่โรงแรม นายทำอุปกรณ์อยู่บ้าน ฉันส่งเสร็จจะกลับมา"
ซูเว่ยหลานยกกระจายหลัง เข้าไปในครัวเพื่อใส่เนื้อกระต่ายที่เตรียมไว้
ครั้งนี้เป็นการส่งของในปริมาณมาก ไม่เพียงแต่กระจายหลังที่เต็ม แต่ยังใช้ตะกร้าใหญ่อีกสองใบ
เฉินจิ่งเหอช่วยซูเว่ยหลานจัดของ เห็นของมากมายขนาดนี้ก็ขมวดคิ้ว: "ไม่ให้ฉันไปส่งด้วยจริง ๆ เหรอ?"
ซูเว่ยหลานยกของขึ้นอย่างสบาย ๆ ก้าวยาว ๆ ออกไป: "ไม่ต้อง! ไปล่ะ!"
...
และในขณะนั้น หน้าประตูโรงแรมอาหารของรัฐ
หลิวเจี้ยนฮุยเอามือไขว้หลังเดินวนไปวนมาที่หน้าประตู บางครั้งก็หยุด ยืดคอมองออกไปข้างนอก
พนักงานเสิร์ฟหลินยวี่หงพูดว่า: "ผู้จัดการ นั่งสักครู่เถอะ มองแบบนี้ก็ไม่เห็นคนมา"
หลิวเจี้ยนฮุยไม่ฟังเลย แค่โบกมือใส่เธอ: "เธอจะรู้อะไร"
ของที่ซูเว่ยหลานส่งมาเมื่อคราวก่อน ขายหมดเกลี้ยงในไม่ถึงสองวัน!
คนถามเยอะ จนหลิวเจี้ยนฮุยก็เริ่มร้อนใจ อยากจะลงหมู่บ้านไปหาซูเว่ยหลานเอง เร่งให้เธอส่งของ
เพิ่งถึงช่วงเที่ยง ร้านก็มีคนมาถามอีก!
หลิวเจี้ยนฮุยได้แต่แค้นใจว่าทำไมซูเว่ยหลานเพิ่งจะเข้าเมืองตอนบ่าย!
กำลังคิดอยู่ จะออกไปรับของเองที่หมู่บ้านดีไหม ก็เห็นเงาร่างบาง ๆ สวมเสื้อผ้าสีเทาอมฟ้าปรากฏขึ้นที่ปลายถนน
แบกกระจายหลังใบใหญ่โต เต็มไปด้วยของ มือซ้ายขวายังถือตะกร้าไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่เต็มอีกด้วย
หลิวเจี้ยนฮุยไม่แคร์ภาพลักษณ์ผู้นำอีกต่อไป ตรงเข้าไปทักทาย: "สหายซู!"
จะช่วยซูเว่ยหลานถือของ
แต่ไม่คิดว่า พอไปถึงที่ ซูเว่ยหลานกลับมีสีหน้าสบาย ๆ นอกจากใบหน้าจะแดงเพราะแดดและมีเหงื่อออกเล็กน้อย ก็ไม่มีความรู้สึกหนักอึ้งใด ๆ เลย