“ติ๊งด่อง!”
“คืนเงิน 52,000 บาทเรียบร้อยแล้ว!”
เฉินเป่ยเพ่งมองให้ชัด แล้วก็พบว่าเงินที่เขาเพิ่งโอนไปในซองแดงถูกส่งคืนมาแล้ว
เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อก่อนตอนที่เขาส่งซองแดงให้ซูหยา อีกฝ่ายไม่เคยคืนเงินเลยสักครั้ง
“นี่เธอ...?”
“เฉินเป่ย ฉันแค่ซื้อเค้กวันเกิดให้นายเอง ไม่จำเป็นต้องส่งซองแดงก้อนใหญ่ขนาดนี้ให้ฉันหรอก”
“ทำแบบนี้แล้วดูเหมือนฉันเห็นแกเงินนายเลย”
สวี่หมานหลี่พูดด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่ฉันเป็นคนไม่ค่อยฉลาด ไม่รู้ว่าจะให้อะไรเธอเป็นของขวัญดี!”
ความจริงแล้วเฉินเป่ยไม่อยากเสียสมองคิดอะไรให้วุ่นวาย
แทนที่จะตั้งใจเตรียมของขวัญให้ผู้หญิงจนเปลืองทั้งเวลาและแรงกาย สู้โอนเงินให้ตรง ๆ ดีกว่า
อยากได้อะไรก็ซื้อเองสิ!
จะได้ไม่ต้องให้ของขวัญที่ฉันซื้อไปแล้วเธอไม่ถูกใจ
เมื่อก่อนเฉินเป่ยมักซื้อของขวัญผิดอยู่บ่อย ๆ
เขาคิดว่าซูหยาจะชอบของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่เขาซื้อให้ แต่ผลคืออีกฝ่ายกลับไม่ชอบ
สุดท้ายเขาถึงได้รู้ว่าโอนเงินให้ตรง ๆ ยังจะดีกว่า
เธอชอบแค่เงินเท่านั้น!
สวี่หมานหลี่ได้ยินแล้วก็ยิ้มบาง ๆ
“ในเมื่อนายยังคิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไรให้ฉัน งั้นพรุ่งนี้ไปเดินห้างกับฉันก็แล้วกัน!”
สวี่หมานหลี่เป็นฝ่ายชวนขึ้นมาเอง
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น
เฉินเป่ยก็ทำหน้าตกตะลึง
“หมานหลี่ นี่เธอ...กำลังชวนฉันไปเดตเหรอ?”