“อืม ขอบคุณนะ!”
เฉินเป่ยเอ่ยขอบคุณด้วยสีหน้าจริงใจ
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าหลี่ชูหนานเป็นคนเข้าอกเข้าใจคนอื่นดีเหมือนกัน
“งั้นฉันไปก่อนนะ คราวหน้าถ้ามีโอกาสค่อยชวนนายไปดูหนัง!”
หลี่ชูหนานเองก็ไม่อยากยืนอยู่ใต้หอพักชายเป็นเวลานาน
เพราะมีนักศึกษาชายเดินผ่านไปมาไม่น้อยที่เอาแต่จ้องเธอ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าวันนี้เฉินเป่ยดูหล่อขึ้นกว่าก่อนหน้านี้นิดหน่อย
หน้าประตูหอพักชาย
ตอนนี้จางเฉียงมีสีหน้างุนงงปนสิ้นหวัง
“เป็นไปได้ยังไง!”
“หลี่ชูหนานคุยหัวเราะกับเฉินเป่ยอย่างสนิทสนมงั้นเหรอ?”
“ไม่!”
ธิดาในฝันที่เขาคิดถึงอยู่ทุกวัน ถึงกับเอาของขวัญมาให้เฉินเป่ยจริง ๆ
แถมยังทำท่าเขินอายอีกด้วย
เขารู้สึกว่าปณิธานในใจของตัวเองพังทลายลงแล้ว
ทำไมพวกเราถึงเป็นหนุ่มจืดจางที่อยู่หอเดียวกันแท้ ๆ แต่นายกลับไปจีบธิดาในฝันของฉันได้ล่ะ?
เฉินเป่ย นายทรยศพันธมิตรลูกเป็นของห้อง 503 นายต้องถูกประณาม!
พวกเรามาเป็นลูกเป็นด้วยกันไม่ดีหรือไง?
ทำไมนายถึงกลายเป็นหมาป่าไปได้?
จางเฉียงเดินกลับห้องด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
รู้สึกว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรน่าเหลือใจอีกแล้ว
เฉินเป่ยเดินตามเข้ามาติด ๆ ในมือยังถือกล่องเค้กอยู่
“เป็นยังไงบ้าง เฉียงจื่อ!”
“หลี่ชูหนานเอาเค้กวันเกิดมาให้เฉินเป่ย ฉันเห็นกับตาเลย!”
“โห พี่เป่ย นายไปจีบหลี่ชูหนานตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!”
“ก็เพิ่งเพิ่มเพื่อนกันเมื่อคืนเอง!”
“พี่เป่ย นายเอาจริงเอาจังสุด ๆ ไปเลย!”
หลี่จวินอี้มีสีหน้าอิจฉาปนอ admiration
ผู้หญิงสองคนเอาเค้กวันเกิดมาให้ แถมยังสวยทั้งคู่ นายจะเหนือมนุษย์เกินไปแล้วนะ