ส่งข้อความนั้นไปแล้ว
ซูหยาก็ไม่ตอบ
เพราะเธอยังมีปลาอีกสิบเจ็ดตัว ทุกคืนต้องคอยดูแลให้ครบ
จะมานั่งเฝ้ารอข้อความจากเฉินเป่ยคนเดียวได้อย่างไร
เฉินเป่ยไม่เคยเป็นตัวเลือกแรกของเธอด้วยซ้ำ!
ตัวเลือกแรกของเธอคือพระเอกมหาวิทยาลัยจากมหาวิทยาลัย 985 ที่อยู่ข้าง ๆ ชื่อเจียงซูเหิง
เขาเป็นทั้งหนุ่มเรียนเก่งมาดเย็นชา แถมยังเป็นลูกคนรวยอีกด้วย
ทุกคืนซูหยาจะเป็นฝ่ายหยอกล้อเจียงซูเหิงก่อน
แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ค่อยเป็นฝ่ายรุกใส่เธอเท่าไร
เห็นไหมล่ะ!
หมาเลียเท้าก็เป็นวงจรแบบนี้
ธิดาในฝันที่นายตามจีบอยู่ บางทีอาจเป็นหมาเลียเท้าของพระเอกในฝันของใครอีกคนก็ได้
ในวังวนแห่งความรักนี้ ไม่มีใครเป็นผู้ชนะ
ซูหยาไม่ตอบ เฉินเป่ยก็ไม่ใส่ใจ
ยังไงเงิน 800 หยวนนี้ เขาก็ต้องเอาคืนให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว
ผู้หญิงนิสัยแย่แบบนี้ อย่าหวังว่าจะยืมเงินแล้วไม่คืน!
“อ้าว พี่เป่ย กลับมาแล้วเหรอ!”
“วันนี้สารภาพรักเป็นยังไงบ้าง ซูหยาตกลงเป็นแฟนนายหรือเปล่า?”
หลี่จวินอี้ เพื่อนร่วมห้องถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่ตกลง!”
“ฉันก็ว่าแล้ว!”
“จางเฉียง หวังอวี้เฉิง พวกนายแพ้แล้ว คนละสิบหยวน รีบจ่ายมาเร็ว!”
หลี่จวินอี้รีบทวงเงินทันที
หอพักที่เฉินเป่ยอยู่คือหอชาย ห้อง 503
ห้องนี้มีเตียงทั้งหมดสี่เตียง
ดีกว่าหอหญิงอยู่หน่อย
เพราะมหาวิทยาลัยครูมีนักศึกษาชายน้อยกว่าอยู่แล้ว จึงได้รับสิทธิพิเศษบางอย่าง
เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนของเฉินเป่ยชื่อหลี่จวินอี้ จางเฉียง และหวังอวี้เฉิง
ทั้งสามคนเป็นหนุ่มโสด!
ถ้าถามว่าทำไมถึงโสดน่ะหรือ?
ก็แน่นอนว่าโสดเพราะฝีมือตัวเอง
จางเฉียงเป็นคนอ้วน สูง 170 เซนติเมตร หนัก 100 กิโลกรัม
หลี่จวินอี้ผอมเหมือนลิง สูง 176 เซนติเมตร หนักแค่ 49 กิโลกรัม ตัวบางเหมือนกระดาษ งานอดิเรกคือขลุกอยู่ในห้องเล่นเกม เป็นหนุ่มติดเกมโดยแท้