“รั่วซี ฉันผิดเอง อย่าเดินหนีไปเลย!”
“เรามาคุยกันดี ๆ อีกครั้งนะ เมื่อกี้ฉันใจร้อนไปหน่อย พูดอะไรไม่น่าฟังออกไปหลายคำ!”
“แต่ที่ฉันพูดจาไม่ดีก็เพราะฉันใส่ใจเธอมากเกินไป ถึงได้คุมคำพูดไม่อยู่ ยกโทษให้ฉันได้ไหม?”
หวังอี้เหิงเห็นว่าสถานการณ์เริ่มบานปลาย
สุดท้ายก็ฝืนข่มความโกรธในใจ แล้วรีบตามออกไปขอคืนดี
ถึงอย่างไรก็คบกันมาห้าเดือนแล้ว
เขาก็ชอบหลิวรั่วซีจริง ๆ
กว่าจะได้คบกับสาวสวยขนาดนี้ ถ้าต้องเลิกกันเพราะทะเลาะกันก็คงไม่คุ้มเลย
อย่างมากก็แค่อดทนหน่อย
“ฮึ!”
“เมื่อกี้นายยังตะคอกใส่ฉันอยู่เลย ตอนนี้พูดดีสองคำแล้วคิดว่าฉันจะยกโทษให้เหรอ ไม่มีทาง!”
“ฉันบอกนายไว้เลยนะ หวังอี้เหิง ตอนนี้ฉันต้องกลับมาคิดทบทวนความสัมพันธ์ของเราใหม่แล้ว!”
“ถ้านายรับไม่ได้ที่ฉันเพิ่มวีแชทผู้ชายคนอื่น งั้นเราก็เลิกกันด้วยดีเถอะ!”
หลิวรั่วซีเห็นหวังอี้เหิงยอมอ่อนข้อให้
ก็เริ่มได้ใจทันที!
ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผลเต็มที่
“เธอ...?”
“หลิวรั่วซี เธอไม่สนใจความรู้สึกของฉันเลยจริง ๆ เหรอ?”
“ถ้าฉันไปเพิ่มวีแชทผู้หญิงคนอื่นบ้าง เธอจะรู้สึกยังไง?”
“เธอยืนอยู่ในมุมของฉัน แล้วลองคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างไม่ได้หรือไง?”
หวังอี้เหิงถามอย่างเดือดดาลอีกครั้ง
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง นายไปเพิ่มวีแชทผู้หญิงคนอื่น ก็แปลว่านายคิดจะนอกใจ แบบนี้ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!”
“ส่วนฉันไม่ได้เป็นฝ่ายไปเพิ่มใคร คนอื่นต่างหากที่มาเพิ่มฉัน ฉันแค่ไม่กล้าปฏิเสธ ไม่ได้หมายความว่าในใจฉันอยากสานสัมพันธ์กับเขา เอามาปนกันไม่ได้!”