ยามเย็น ลมเย็นพัดแผ่วเบา
ถนนคนเดินในย่านมหาวิทยาลัยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แสงไฟนีออนส่องประกายอ่อนโยนชวนให้ใจหวั่นไหว
เฉินเป่ยกำชานมสองแก้วที่จัดเตรียมอย่างประณีตกับของขวัญสารภาพรักที่เตรียมไว้นานแล้ว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
เขาจ้องมองหญิงสาวหน้าตาน่ารักสดใสที่แต่งหน้าอย่างประณีตตรงหน้า ซูหยา
“เสี่ยวหยา นี่ของขวัญวันเกิดที่ฉันเตรียมให้เธอ ลองดูสิว่าชอบไหม!”
เฉินเป่ยยื่นถุงของขวัญให้เธอ
“เอ๊ะ นี่มือถือผลไม้ 18 Pro Max นี่นา! เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากได้รุ่นนี้มานานแล้ว!”
“ขอบคุณนะ เฉินเป่ย ฉันซึ้งใจมากเลย!”
“ไม่คิดเลยว่าคำพูดที่ฉันพูดเล่น ๆ นายจะเก็บมาใส่ใจด้วย!”
ซูหยามองเฉินเป่ยด้วยแววตาหวานซึ้ง
ใบหน้าของเธอเผยความเขินอายและพึงพอใจออกมา
“ที่จริง ฉันเริ่มทำงานพิเศษนอกมหาวิทยาลัยตั้งแต่ครึ่งปีก่อน เพื่อเตรียมของขวัญวันเกิดให้เธอ!”
“ซูหยา ฉันชอบเธอมานานแล้ว เธอมาเป็นแฟนฉันได้ไหม?”
เฉินเป่ยเห็นว่าบรรยากาศเป็นใจแล้ว จึงรวบรวมความกล้าสารภาพรักในที่สุด
เขาเป็นนักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยทั่วไปแห่งหนึ่ง หน้าตาดูดีและนิสัยซื่อตรง
ตั้งแต่เปิดเทอมแล้วได้พบซูหยาเป็นครั้งแรก เขาก็ตกหลุมรักเธอทันที
ตลอดหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา เธอเรียกเมื่อไรก็ไปหา ส่งอาหารเช้า จองที่นั่ง ช่วยทำการบ้าน ซื้อของขวัญให้ในวันสำคัญ เขาทุ่มเททุกอย่าง มอบทั้งความอ่อนโยนและความอดทนให้เธอ
เพื่อน ๆ รอบตัวมองออกกันหมดว่าซูหยาวางท่าทีคลุมเครือกับเขา ไม่ปฏิเสธ ไม่ตอบรับ เอาแต่ปล่อยให้เขารอเก้อ
แต่เฉินเป่ยที่กำลังหลงหัวปักหัวปำคิดว่า ขอแค่ตัวเองจริงใจมากพอ สักวันก็ต้องทำให้เธอใจอ่อน
เวลานี้ แววตาของเขาจริงใจและเต็มไปด้วยความคาดหวัง เฝ้ารอความรักที่เป็นของตัวเอง
ทว่าในวินาทีถัดมา รอยยิ้มบนใบหน้าซูหยาก็หุบลงทันที เผยสีหน้าลำบากใจและรู้สึกผิดออกมาอย่างพอเหมาะพอดี
“เฉินเป่ย ขอโทษนะ”
เธอถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทุกคำกลับฟังดูห่างเหิน “นายเป็นคนดี ดีมากจริง ๆ เป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและเอาใจใส่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”
หัวใจเฉินเป่ยบีบรัด “ถ้าอย่างนั้น...”
“แต่ฉันเป็นคนที่ต้องใช้เวลานานกว่าจะเปิดใจจริง ๆ”
ซูหยาก้มตาลง ทำท่าทางไร้เดียงสาเหมือนสาวบริสุทธิ์ น้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กน้อย
“ฉันเคยเจ็บปวดจากความรักมาก่อน เลยระมัดระวังเรื่องความรู้สึกเป็นพิเศษ ตอนนี้ยังไม่อยากมีแฟน ฉันยังรับความสัมพันธ์ใหม่เร็วขนาดนี้ไม่ไหว เราเป็นเพื่อนกันไปก่อนเถอะ ฉันไม่อยากถ่วงเวลานาย”
“แต่ถึงเธอจะเปิดใจช้า ฉันก็จีบเธอมาตั้งปีครึ่งแล้ว อย่างน้อยเธอก็น่าจะเห็นความจริงใจของฉันบ้างไม่ใช่เหรอ?”
“เฉินเป่ย อย่าบังคับฉันได้ไหม นายทำแบบนี้แล้วฉันกดดันมากนะ!”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบนาย หรือไม่มีความรู้สึกให้นาย แค่ฉันต้องทำความเข้าใจความรู้สึกของตัวเองให้ชัดก่อน ตอนนี้ฉันสับสนมาก ขอเวลาฉันจัดการความรู้สึกสักพักได้ไหม!”
“แต่คราวก่อนเธอก็พูดแบบนี้!”
เฉินเป่ยรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรง
ทำไมเส้นทางความรักของเขาถึงเดินหน้าได้ยากเย็นขนาดนี้?
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เฉินเป่ยคิดจะขยับความสัมพันธ์ให้ก้าวหน้าขึ้น ซูหยาก็ใช้คำพูดชุดเดิมมาบ่ายเบี่ยง
เปิดใจช้า กลัวความรัก ไม่อยากมีแฟน อยากอยู่คนเดียว... ข้ออ้างสารพัดถูกหยิบมาใช้สลับกันไป
เฉินเป่ยเลือกเชื่อครั้งแล้วครั้งเล่า คอยปลอบใจตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ยอมรอเธออย่างช้า ๆ และอยู่เคียงข้างเธอ
ที่จริงถ้าเธอปฏิเสธตรง ๆ เฉินเป่ยก็จะไม่ตื๊อ แต่ทุกครั้งหลังปฏิเสธ เธอก็จะโยนความหวังเล็ก ๆ ให้เขาอยู่เสมอ
การดึงเชือกไปมาทำให้เฉินเป่ยเดาไม่ออกว่าแท้จริงแล้วเธอคิดอย่างไรกันแน่
“สรุปว่าเธอให้มือถือผลไม้ 18 Pro Max ฉัน ก็แค่หวังจะบังคับให้ฉันคบกับเธออย่างนั้นเหรอ?”
“ถ้าเป็นแบบนั้นก็เอามือถือกลับไปเถอะ!”
“ฉันไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจส่งเดชเพียงเพราะได้ของขวัญชิ้นหนึ่ง ถ้านายยังจะบังคับฉันอีก ความสัมพันธ์ของเราก็จบลงแค่นี้”
ซูหยาพูดด้วยท่าทีแข็งกร้าว
ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็หันมาใช้ไม้แข็งทันที
เฉินเป่ยทุ่มเทให้เธอไปมากขนาดนี้ ย่อมไม่ยอมตัดใจง่าย ๆ ในเวลานี้
“เสี่ยวหยา เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!”
“ถ้าเธอยังคิดไม่ตก งั้นค่อยว่ากันทีหลังก็ได้!”
เฉินเป่ยยอมถอยให้หนึ่งก้าว
“มาเถอะ ฉันใส่ซิมให้เธอเอง!”
เฉินเป่ยหยิบมือถือของซูหยาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตั้งใจจะถอดซิมจากเครื่องเดิมแล้วย้ายไปใส่เครื่องใหม่
“อย่านะ!”
“คืนมือถือมา!”
ซูหยาตะโกนเสียงดังขึ้นมาราวกับตกใจสุดขีด
เฉินเป่ยยังไม่ทันได้ตั้งตัว
เขาก็เห็นข้อความหลายรายการเด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือของเธอ
สายตาของเฉินเป่ยพลันจับจ้องนิ่งไม่ขยับ
หน้าจอวีแชทของซูหยามีข้อความเด้งขึ้นมาไม่หยุด!
ตัวสำรองหมายเลขหนึ่ง: “ที่รัก คืนนี้ออกไปเดินเล่นไหม? ฉันเลี้ยงหม้อไฟนะ”
ตัวสำรองหมายเลขสอง: “หยาหยา สร้อยคอที่ฉันเพิ่งซื้อมาเพิ่งมาถึง พรุ่งนี้จะเอาไปให้เธอ”
ตัวสำรองหมายเลขสาม: “เมื่อไรเธอจะยอมเป็นแฟนฉันสักที? ฉันรอไม่ไหวแล้ว”
ตัวสำรองหมายเลขสี่: “โอนให้ 5,200 หยวน สุขสันต์วันเกิดนะที่รัก!”
ตัวสำรองหมายเลขห้า: “รุ่นพี่ซูหยา พรุ่งนี้ไปดูหนังด้วยกันไหม?”
……
ตัวสำรองหมายเลขสิบแปด: “เสี่ยวหยา คาเฟ่ตรอกหลังนะ ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เธอ!”
ผู้ชายสิบแปดคน!
ข้อความส่วนตัวชวนให้เข้าใจผิดสิบแปดชุด!
เฉินเป่ยคือตัวสำรองลำดับที่สิบแปด
“เอาคืนมา! ทำไมนายถึงแอบดูมือถือฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต!”
ซูหยาแย่งมือถือกลับไปอย่างแรง
แต่ตอนนี้เฉินเป่ยราวกับถูกฟ้าผ่ากลางหัว
ช็อกจนพูดไม่ออก!
“สิบแปดคน?”
“ปลาในบ่อสิบแปดตัว?”
“มิน่าล่ะ เธอถึงเอาแต่บอกว่าเปิดใจช้า กลัวความรัก ไม่อยากมีแฟน ซูหยา เธอนี่งานยุ่งจริง ๆ นะ”
เฉินเป่ยพูดอย่างเย้ยหยันเล็กน้อย
“แล้วมันยังไง?”
“นายเต็มใจตามจีบฉันเอง ฉันบังคับนายหรือไง?”
“นายก็ไม่ใช่แฟนฉัน ไม่มีสิทธิ์มายุ่งว่าฉันจะมีเพื่อนผู้ชายกี่คน!”
“ฉันก็แค่เข้าสังคมตามปกติ แบบนี้เรียกว่าเลี้ยงปลาเหรอ?”
“คนอื่นอยากจีบฉัน ฉันจะไปควบคุมได้ยังไง? นายมีคู่แข่งแล้วสู้เขาไม่ได้เอง ยังจะโยนความผิดให้ผู้หญิงอีก นายไม่ลองหาสาเหตุจากตัวเองบ้างล่ะ?”
“เฉินเป่ย สิ่งที่นายทำวันนี้ทำให้ฉันหมดความรู้สึกกับนายเลย!”
ซูหยาพูดอย่างมั่นใจเต็มที่ ไม่มีความละอายแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้
ตรงกันข้าม เธอกลับคิดว่าตัวเองจริงจังกับความรักมาก
ถ้าไม่คัดเลือกคนจำนวนมากเป็นเวลานาน จะหาผู้ชายคุณภาพดีมาเป็นแฟนได้อย่างไร?
นี่ไม่ใช่เรื่องปกติที่ผู้หญิงสวย ๆ เขาทำกันหรอกเหรอ?
ฉันก็ไม่ได้คบซ้อน แล้วทำไมจะพูดอย่างมั่นใจไม่ได้?
“เธอ...”
เฉินเป่ยพูดไม่ออก
วินาทีนี้เขาหมดหวังกับทุกสิ่ง รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวตลก
ที่แท้เธอไม่ได้เปิดใจช้าสักหน่อย!
ไม่ได้ไม่อยากมีแฟนเลย!
แต่มีตัวสำรองสิบแปดคนคอยเอาอกเอาใจพร้อมกันต่างหาก
เธอคงยุ่งจนแทบจัดการไม่ไหวแล้วสินะ?
น่าขัน!
น่าขันสิ้นดี!
เขาทุ่มเทหมดใจให้เธอมาตลอดหนึ่งปีครึ่ง ประหยัดอดออมเพื่อซื้อของขวัญ เอาอกเอาใจเธอ เฝ้าทะนุถนอมและมุ่งหน้าสู่ความรักอย่างระมัดระวัง
สุดท้ายเขากลับเป็นแค่ปลาตัวเล็กที่สุดในบ่อปลาของเธอ!
“คืนมือถือมา!”
“เฉินเป่ย อย่าทำตัวน่ารังเกียจนักสิ ของขวัญที่ให้ไปแล้ว ยังจะมาเรียกคืนจากผู้หญิงอีกเหรอ?” ซูหยามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“ตอนนี้ฉันไม่อยากให้แล้ว!”
“เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!”
เฉินเป่ยคว้ามือถือผลไม้ 18 Pro Max กลับมา แล้วหันหลังเดินออกจากถนนคนเดิน
“เชอะ คนอะไรเนี่ย!”
“ผู้ชายก็ไม่ได้เรื่องกันสักคน งกชะมัด!”
“ผู้ชายขี้เหนียวอย่างนาย ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะหาแฟนได้เลย!”
ซูหยาด่าตามหลังเขา
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบถูกผู้หญิงเจ้าชู้ปั่นหัว จนเกิดอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรงและได้สติขึ้นมาแล้ว!】
【ระบบทักทายก็มีของรางวัล ผูกมัดสำเร็จ!】
【กฎหลักของระบบ: เพียงเจ้าของระบบเข้าไปทักทายสาวสวยแปลกหน้า ก็รับรางวัลก้อนโตได้!】
【สาวสวยที่ได้คะแนนหน้าตา 6.5 คะแนนขึ้นไป ทักทายหนึ่งครั้ง รับเงินสด 100,000 หยวน! แม้ทักไม่สำเร็จก็ยังได้รางวัล!】
【ทักทายสำเร็จและเพิ่มเพื่อน รับรางวัลคริติคอลสิบเท่า!】
【ยิ่งหน้าตาดี เงินรางวัลยิ่งสูง! สาวสวย 7 คะแนน ทักทายรับเงินรางวัล 1 ล้านหยวน สาวสวย 8 คะแนน รับ 10 ล้านหยวน สาวสวย 9 คะแนน รับ 100 ล้านหยวน!】
【ภารกิจไม่มีขีดจำกัด ยิ่งทักทายมาก รางวัลยิ่งมาก!】
เสียงแจ้งเตือนระบบที่เย็นชาและทรงอำนาจดังขึ้นในหัวของเฉินเป่ย
พร้อมกันนั้น หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
ชื่อ: เฉินเป่ย
จำนวนครั้งที่ทักทายหวาน: 0
ทรัพย์สินส่วนตัว: 120 หยวน