“อะไรเนี่ย?”
“ระบบ?”
เฉินเป่ยทำหน้างงงวย
“หรือเมื่อคืนอ่านนิยายเพลินเกินไป จนเกิดภาพหลอนขึ้นมางั้นเหรอ?”
“นิยายเว็บพวกนี้ทำฉันหลงผิดจริง ๆ!”
อารมณ์แย่และหงุดหงิดที่มีอยู่เดิม ตอนนี้กลับเจือจางลงไปอย่างน่าประหลาด
เรื่องนี้เหลวไหลเกินไป ต้องกินไอศกรีมแท่งสักแท่งเพื่อทำใจให้เย็นลงหน่อย
เขาเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งตรงหัวมุมถนน
เฉินเป่ยพบว่าเหนือหัวเจ้าของร้านหญิงมีตัวเลขปรากฏขึ้นมา
5.2 คะแนน!
“เจ้าของร้านคนนี้อายุสามสิบต้น ๆ ยังสวยมีเสน่ห์อยู่เลย ทำไมได้แค่ 5.2 คะแนน?”
“เดี๋ยวนะ ฉันมีระบบจริง ๆ เหรอ?”
เฉินเป่ยถึงกับชะงักงัน!
เขาพบว่าบนถนนคนเดิน ผู้หญิงทุกคนมีคะแนนความสวยลอยอยู่เหนือหัว
คะแนนความสวยนั้นยังขยับขึ้นลงเล็กน้อยด้วย
คนส่วนใหญ่มีคะแนนความสวยอยู่ระหว่าง 2 ถึง 6.5 คะแนน
คนที่ได้ต่ำกว่า 2 คะแนนมีน้อยมาก แทบมองไม่เห็น อาจเป็นพวกที่หน้าตาขี้เหร่สุด ๆ ล่ะมั้ง
ส่วนคนที่ได้มากกว่า 6.5 คะแนนก็มีน้อยมากเช่นกัน!
โดยเฉลี่ยแล้ว ในบรรดาคนเดินถนน 100 คน คงมีแค่คนเดียวที่ได้มากกว่า 6.5 คะแนน
ต้องรู้ก่อนว่าที่นี่คือถนนคนเดินในย่านมหาวิทยาลัย สาว ๆ ที่เดินผ่านส่วนใหญ่อายุ 18 ถึง 22 ปี
แม้จะมีผู้หญิงวัยกลางคนอยู่บ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังเป็นสาววัยรุ่น
ถึงอย่างนั้น คนที่ได้คะแนนความสวยถึง 6.5 คะแนนกลับมีน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ
เฉินเป่ยแกะไอศกรีมแท่งออกมา
เขากินไปพลาง มองคนที่เดินผ่านไปมาริมถนนไปพลาง
ในที่สุด เขาก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งที่ได้คะแนนมากกว่า 6.5
ผู้หญิงคนนี้สวมกางเกงยีนส์รัดรูปสีฟ้าอ่อน ท่อนบนใส่เสื้อฮู้ดสีขาว มัดผมหางม้า
การแต่งตัวเรียบง่าย สดใส แต่กลับสะดุดตาเป็นพิเศษ
รู้สึกว่าสวยไม่แพ้ซูหยาเลย
เธอสูงประมาณ 165 เซนติเมตร ประเมินด้วยสายตาว่าน่าจะหนักราว 50 กิโลกรัม
รูปร่างเพรียวบาง อกเป็นอก เอวเป็นเอว
ตอนนี้สาวสวยกำลังสั่งชานม
ชื่อ: หลิวรั่วซี
ความสวย: 6.6 คะแนน
“แค่ 6.6 คะแนนเองเหรอ? ทำไมรู้สึกว่าสวยไม่แพ้นางเอกละครสั้นบางเรื่องเลยนะ!”
เฉินเป่ยรำพึงในใจ
ถ้าเป็นอย่างนั้น ซูหยาก็คงมีคะแนนความสวยประมาณ 6.5 ถึง 6.7 เท่านั้น
ระบบนี้ตัดสินเข้มงวดไม่น้อยเลย
“จะลองใช้ความสามารถของระบบดูไหมนะ ว่าเข้าไปทักแล้วได้รางวัลจริงหรือเปล่า?”
เฉินเป่ยคิดอยากลองดูสักครั้ง
เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปทัก
เขาทิ้งไม้ไอศกรีม เช็ดมุมปาก แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไป ราวกับวีรบุรุษที่กำลังบุกตะลุยเข้าสู่สนามรบ
แต่พอเดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็เลี้ยวกลับมา
“ไม่ไหว ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตื่นเต้นชะมัด!”
“เข้าไปทักคนบนถนนกลางวันแสก ๆ แบบนี้ ฉันไม่เคยทำมาก่อนเลย อายจะตาย!”
“ถ้าโดนปฏิเสธขึ้นมาจะทำยังไง? ไม่ขายหน้าแย่เหรอ?”
“ให้ตายสิ ฉันเข้าสังคมไม่เก่งเลยนี่นา!”
“คนเดินผ่านไปมาข้างทางตั้งเยอะแยะ เข้าไปทักต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ มันต่างอะไรกับไปอึข้างถนน?”
เฉินเป่ยลังเล!
ที่เขากับซูหยาเพิ่มวีแชทกันได้ ก็เพราะเขากับซูหยารู้จักกันตอนฝึกทหาร
พวกเขายังเคยร่วมกิจกรรมด้วยกัน และได้เจอกันอยู่บ่อย ๆ
แต่ผู้หญิงบนถนนคนเดินนั้น เขาไม่รู้จักเลยสักคน
จู่ ๆ เดินเข้าไปทักแบบนี้ ดูเสียมารยาทเกินไป
เฉินเป่ยเป็นคนขี้อาย ในใจจึงต่อสู้กันอย่างหนักระหว่างเหตุผลกับความกลัว!
แต่พอคิดอีกที
ช่างมันเถอะ ระบบก็บอกแล้วว่าแค่เข้าไปทักก็ได้รางวัล ถึงจะล้มเหลวก็ยังมีรางวัลเหมือนกัน
“เอาวะ!”
เฉินเป่ยรวบรวมความกล้า หลายครั้งหลายหนที่ทำท่าจะเดินเข้าไปทัก ในใจเป่าแตรบุกไปแล้ว แต่ร่างกายกลับไม่ขยับสักนิด
“เดี๋ยวก่อน ขอท่องเทคนิคกับประโยคที่จะใช้ทักก่อน เผื่อเดี๋ยวพูดติดขัดขึ้นมาจะทำยังไง!”
เฉินเป่ยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเทคนิคบทสนทนาสำหรับใช้ทักสาว
เขารีบท่องอย่างเร่งด่วนสิบรอบ
คราวนี้น่าจะไม่มีปัญหาแล้ว!
ตอนนั้นเอง สาวกางเกงยีนส์รัดรูปซื้อชานมเสร็จแล้ว กำลังจะเดินจากไป
ทันใดนั้น นักกีฬาหนุ่มสูง 183 เซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาอยู่บ้าง ก็หยิบโทรศัพท์เดินเข้าไปทักเธอ
“คนสวย เพิ่มวีแชทกันหน่อยไหม? คุณสวยมากเลย อยากทำความรู้จัก ผมชื่อหวงเจี้ยนเฟิง!”
หญิงสาวเหลือบมองชายหนุ่ม รูปร่างหน้าตาของเขาถือว่าใช้ได้
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างคุ้นเคย
“งั้นคุณสแกนฉันเลย”
“ครับ รับคำขอด้วยนะ”
ทั้งสองเพิ่มวีแชทกันต่อหน้าต่อตาเฉินเป่ย
“ให้ตายสิ พี่ชาย นายตัดหน้าฉันเหรอ?”
เฉินเป่ยพูดไม่ออก เรื่องแบบนี้ยังมีคนชิงลงมือก่อนด้วยเหรอ?
เอาจริงดิ!
แต่เฉินเป่ยคิดอีกที เขาเข้าไปทักก็ไม่ได้ทำไปเพื่อจีบสาว แค่ต้องการทดสอบรางวัลจากระบบเท่านั้น
จะกลัวอะไรนักหนา!
นายทำได้ แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้?
เฉินเป่ยสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้ง
ตอนอีกฝ่ายเก็บโทรศัพท์ เขาก็พุ่งเข้าไป
“คนสวย รอก่อนครับ!”
“ผม...ผมกินไอศกรีมอยู่ตรงนั้น แล้วมองเห็นคุณจากไกล ๆ รู้สึกว่า...คุณตรงสเปกผมมาก!”
“ถ้าผม...พลาดโอกาสที่จะได้รู้จักคุณไป ผมคงต้องเสียใจไปทั้งชีวิตแน่ ๆ!”
“ขอช่องทางติดต่อคุณได้ไหมครับ แน่นอนว่า ถ้าคุณคิดว่าผมเป็นคนไม่ดี คุณจะลบผมทิ้งก็ได้!”
เฉินเป่ยพูดประโยคที่เตรียมไว้ติด ๆ ขัด ๆ
พูดจบแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกกระอักกระอ่วน!
อีกฝ่ายก็เห็นได้ชัดว่าทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน!
แต่โชคดีที่หญิงสาวมีจิตใจเข้มแข็งพอ
เธอเงยหน้ากวาดตามองเฉินเป่ยสองครั้ง
สูงราว 175 เซนติเมตร ไม่สูงไม่เตี้ย ไม่ได้คะแนนเพิ่ม และไม่ถูกหักคะแนน
หน้าตาดีกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง ดูใช้ได้ แต่ยังไม่ถึงกับหล่อ ไม่ได้คะแนนเพิ่ม!
เสื้อผ้า ทรงผม และรองเท้าธรรมดามาก หักคะแนน!
ประโยคที่ใช้ทักดูเสแสร้ง ไม่จริงใจ หักคะแนน!
“ขอโทษนะ ฉันมีแฟนแล้ว ไม่สะดวกให้ช่องทางติดต่อคุณ!”
หญิงสาวปฏิเสธส่ง ๆ
จากนั้นก็หันหลังหิ้วชานมเดินจากไป
“พรวด!”
ทันทีที่หญิงสาวเดินจากไป หนุ่มหล่อสูง 183 เซนติเมตรที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะออกมา
“พี่ชาย ไปเรียนประโยคทักสาวแบบโบราณมาจากไหนเนี่ย กระอักกระอ่วนเกินไปแล้ว!”
“ไม่ต้องเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้ พูดประโยคมั่ว ๆ พวกนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ พูดตรง ๆ ก็จบแล้ว ประเด็นสำคัญคือต้องหน้าตาดี!”
“นายลองจัดการการแต่งตัวกับทรงผมของตัวเอง หาแผ่นเสริมความสูงใส่ไว้ข้างใน แล้วก็ออกกำลังกายบ้าง คราวหน้าจะออกไปทักสาวก็เปลี่ยนชุดก่อน อย่าให้พวกบล็อกเกอร์ในอินเทอร์เน็ตมาหลอกขายของเอา!”
หวงเจี้ยนเฟิงอดชี้แนะไม่ได้
เมื่อกี้เขาแค่ขอช่องทางติดต่อสาวคนนั้น เธอก็ยอมเพิ่มวีแชทแล้ว
แต่พอมีชายอีกคนโผล่มาทีหลัง กลับโดนปฏิเสธต่อหน้าต่อตา
น่าขำจริง ๆ!
ดูท่าความสำเร็จของผู้ชายต้องมีตัวประกอบมาช่วยส่งเสริมสินะ
【ติ๊ง! โฮสต์เข้าไปทักสาวหนึ่งครั้ง แม้จะล้มเหลวและถูกปฏิเสธ แต่ความกล้าหาญน่ายกย่อง มอบเงินสด 100,000 หยวน!】
“ติ๊งต่อง!”
เสียงแจ้งเตือนของระบบเพิ่งดังขึ้น
แอปธนาคารในโทรศัพท์ของเฉินเป่ยก็แจ้งเตือนว่ามีเงินโอนเข้า
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา ตรวจดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร ยอดเงินปัจจุบัน: 100,117 หยวน
เมื่อครู่เขาเสียค่าไอศกรีมไป 3 หยวน
“ให้ตายสิ เงินเข้าจริงด้วย!”
“ฉันแค่เข้าไปทัก แต่ได้เงินสุทธิถึง 100,000 หยวนเลยเหรอ?”
“ฉันทำงานพิเศษทั้งวันยังได้แค่ 100 หยวน ถ้าจะหาให้ได้แสนหนึ่ง ต้องทำงานพิเศษตั้งสามปี!”
เฉินเป่ยตื่นเต้นขึ้นมา
เขาไม่ได้รู้สึกหดหู่เพราะถูกปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย กลับคึกคักราวกับฉีดยากระตุ้นเข้าไป
ถูกปฏิเสธแล้วจะเป็นอะไรไป?
เมื่อเทียบกับความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานพิเศษแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เห็นสำคัญเลย!
ระบบให้เงินเยอะขนาดนี้ ต่อให้โดนปฏิเสธทุกวันแล้วจะทำไม?
“เพียะ!”
เฉินเป่ยตบหน้าตัวเองหนึ่งฉาด
“เจ็บ!”
“เป็นเรื่องจริง ไม่ได้ฝันไป!” เฉินเป่ยพึมพำกับตัวเอง
“พี่ชาย ล้มเหลวแล้วโดนปฏิเสธก็ไม่เห็นต้องตบตัวเองเลยนี่นา ให้ผมส่งวีแชทของสาวคนนั้นให้คุณไหม?”
หวงเจี้ยนเฟิงพูดด้วยสีหน้าเห็นใจ
“ไม่ต้องหรอก ขอบใจที่หวังดีนะ ฉันแค่ต้องการฝึกทักษะการทักสาว ไม่ได้อยากได้ช่องทางติดต่อของเธอจริง ๆ!”