เพิ่มหลี่ชูหนานเป็นเพื่อนเรียบร้อยแล้ว
เฉินเป่ยเหลือบมองเวลาบนมือถือ
สามทุ่มครึ่งแล้ว
“ให้ตายสิ หิวชะมัด คืนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย!”
“รีบไปกินหม่าล่าทั่งสักชามดีกว่า”
“ก่อนสี่ทุ่มครึ่งหอต้องปิดประตูแล้ว”
เฉินเป่ยถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ ไม่ค่อยสะดวกจะเข้าไปชวนสาวคุย
ที่สำคัญ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ผู้คนบนถนนคนเดินเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ
โอกาสจะเจอสาวสวยก็ลดลงตามไปด้วย
วันนี้เอาไว้แค่นี้ก่อน กินข้าวเสร็จก็รีบกลับหอไปพัก
พรุ่งนี้เช้าตรู่ค่อยไปจีบสาวที่สนามของมหาวิทยาลัย
เฉินเป่ยเรียนอยู่ที่ “มหาวิทยาลัยครูเจียงเฉิง” เป็นมหาวิทยาลัยรัฐบาลระดับปริญญาตรีทั่วไปที่ไม่ติดกลุ่ม 985 หรือ 211
สัดส่วนชายหญิงของมหาวิทยาลัยนี้คือ 3 ต่อ 7
เรียกได้ว่าผู้หญิงเยอะ ผู้ชายน้อย
ในบรรดานักศึกษาสิบคน มีผู้หญิงถึงเจ็ดคน
ตามหลักแล้ว ในมหาวิทยาลัยครูที่สัดส่วนชายหญิงไม่สมดุลแบบนี้ มีผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย โอกาสที่จะหาแฟนไม่ได้ก็น่าจะค่อนข้างต่ำ!
แต่ไม่รู้ทำไม เพื่อนผู้ชายในหอของเฉินเป่ยกลับไม่มีใครมีแฟนเลยสักคน
เป็นหมาโสดกันทั้งนั้น!
เพราะอะไรน่ะหรือ?
เพราะผู้หญิงในมหาวิทยาลัยครูแทบไม่ชายตามองผู้ชายในมหาวิทยาลัยเดียวกันเลย
สภาพการจ้างงานของมหาวิทยาลัยครูไม่ดี เรียนจบก็ว่างงาน
เงินเดือนก็ต่ำ
ไม่มีอนาคตอะไรนัก
ผู้หญิงเรียนเอกครู พอเรียนจบก็เป็นครู นับว่าเป็นงานที่มีหน้ามีตา
แถมยังมีปิดเทอมฤดูร้อนกับฤดูหนาวด้วย!
แต่ผู้ชายที่เป็นครูต้องแบกรับแรงกดดันในการเลี้ยงครอบครัวสูง ครูผู้หญิงจึงมักไม่เลือกครูผู้ชายเป็นแฟน
หาเงินได้น้อย โรงเรียนหลายแห่งก็เข้าไปทำงานไม่ได้ แถมยังต้องมีเส้นสายอีก