ตอนนี้ภาพลักษณ์ของหวังจื้อเฉาไม่ต่างอะไรกับหมาคอยเลียแข้งเลียขา
ทำให้เฉินเป่ยราวกับได้ส่องกระจก เห็นตัวเองตอนตามจีบซูหยา
“หรือว่าในสายตาคนอื่น ฉันเองก็เคยเป็นหมาคอยเลียแข้งเลียขาแบบนี้มาก่อน?”
“หวังจื้อเฉาขับเบนซ์ E300 ยังจีบไม่ติดเลย ฉันคงต้องยอมแพ้แล้วล่ะ!”
“ยังไงเงินรางวัลก็เข้าบัญชีแล้ว เอาไปใช้กับตัวเองดีกว่า!”
“แทนที่จะเอาใจคนอื่น สู้ทำให้ตัวเองมีความสุขดีกว่า!”
“บ่ายนี้ไม่มีเรียน ฉันจะไปเอารถที่โชว์รูมเบนซ์สักคัน!”
“ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบยี่สิบปีให้ตัวเองก็แล้วกัน!”
เฉินเป่ยคิดเช่นนั้น
ที่จริงวันเกิดของเฉินเป่ยห่างจากวันเกิดของซูหยาแค่วันเดียว
เมื่อวานเป็นวันเกิดของซูหยา มีคนส่งของขวัญวันเกิดให้เธอมากมาย
ในวีแชทก็มีแต่ข้อความอวยพรสารพัด
เธอได้รับของขวัญจนมือแทบล้า
แต่วันนี้ซึ่งเป็นวันเกิดของเฉินเป่ยเหมือนกัน กลับไม่มีใครสนใจเลย
แต่ไม่เป็นไร
ในเมื่อไม่มีใครอวยพร งั้นฉันก็อวยพรตัวเองก็ได้
เฉินเป่ยเตรียมไปเอารถเบนซ์ไมบัคในช่วงบ่าย ให้เป็นรางวัลแก่ตัวเองในวัยยี่สิบปี
“แม้ไม่มีใครช่วยประคองปณิธานอันยิ่งใหญ่ของฉัน ฉันก็จะฝ่าหิมะมุ่งหน้าสู่ยอดเขาด้วยตัวเอง!”
“แสงดาวไม่เคยถามไถ่คนเดินทาง เวลาไม่เคยทรยศคนที่ตั้งใจ!”
“ไฟหน้าสุดหรูของไมบัค จะต้องส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าของฉัน!”
พอคิดได้เช่นนั้น
เฉินเป่ยก็เปิดแอปดงเชอตี้ทันที
เขาดูไมบัค S680 รุ่นจี้เย่ ราคาขายแนะนำก่อนรวมส่วนลดอยู่ที่ 3.65 ล้าน ลดไป 150,000 เหลือ 3.5 ล้าน พอรวมภาษีรถหรูและประกันแล้ว ราคารวมทุกอย่างก็ราว 4.2 ล้านกว่า