น้ำโคลนกระเด็นใส่ขากางเกงของหลินเจี้ยนเวย
หญิงผู้นั้นตาเหล่ถลึงใส่ ไม่ทันให้หล่อนพูดก็ "ปัง" ปิดประตูใส่ทันที
หลินเจี้ยนเวยมองประตูลานบ้านที่ปิดสนิท รู้สึกขวางหูขวางตาจับใจ
นี่คือครั้งแรกที่หล่อนกลับมาที่นี่หลังจากพ่อแม่เกิดเรื่อง นึกไม่ถึงว่าคนที่อยู่ข้างในจะไร้มารยาทถึงเพียงนี้
บ้านของพ่อแม่สะอาดและมีรสนิยม กลับให้คนหยาบกระด้างเช่นนี้มาอยู่ ช่างน่าเสียดายลานบ้านนี้จริง ๆ
หล่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋า ก้มหน้าเช็ดรอยโคลนที่ขากางเกง
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง:
"เวยเวย?"
หลินเจี้ยนเวยหันไปมอง เห็นหญิงวัยกลางคนสวมชุดข้าราชการสีน้ำเงิน หวีผมเรียบร้อยกำลังเดินตรงมาหาหล่อน
"คุณอายาง!"
ผู้มาเยือนคือเพื่อนสนิทของแม่เมื่อก่อน หยางกั๋วเจิน หัวหน้ากลุ่มสตรีของสำนักงานเขต
หยางกั๋วเจินสาวเท้าเข้ามาตรงหน้า "เวยเวย หนูมาที่นี่ได้ยังไง?"
"หนูออกมาหางานทำ ผ่านแถวนี้พอดี"
"หางาน? เงินไม่พอใช้หรือ? คุณอามีเงินนี่ หนูเอาไปก่อน"
หยางกั๋วเจินพูดพลางจะล้วงเงิน
"คุณอาจา ไม่ต้อง" หลินเจี้ยนเวยรีบกดมือหล่อนไว้ "หนูเตรียมจะหย่ากับเขา อยากหางานทำก่อน แล้วย้ายออกมาอยู่"
"หย่า?"
สีหน้าหยางกั๋วเจินเคร่งเครียดขึ้น "ตระกูลลี่รังแกหนูหรือเปล่า? ตอนนั้นพ่อแม่หนูวางใจให้หนูแต่งเข้าตระกูลลี่ ก็คิดว่าตระกูลลี่เป็นครอบครัวทหาร มีหน้ามีตาและเชื่อถือได้ คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องซ้ำเติมคนตกน้ำเช่นนี้..."
"ไม่ใช่ค่ะ" หลินเจี้ยนเวยรีบขัดเบา ๆ "คือหนูกับเขาจิตใจเข้ากันไม่ได้ หนูอยากหย่าเอง"
หยางกั๋วเจินตะลึงไปครู่หนึ่ง เห็นหล่อนไม่อยากพูดต่อ จึงเปลี่ยนเรื่อง: