เฉียวซูเหยาแค่นหัวเราะ “หลินเจี้ยนเวย แกคงไม่คิดจะโง่เชื่อว่า พ่อฉันจะยกโควตางานนี้ให้แกหรอกนะ”
หลินเจี้ยนเวยจ้องหน้าเธอ กำหมัดแน่นข้างตัว
ดังนั้น… ท่านประธานลี่เป็นคนลงมือเอง ตัดโอกาสที่เดิมทีอาจเป็นของเธอไป
ใช่แล้ว สิทธิ์ขาดของลี่เหย่ จะเทียบกับผู้นำตระกูลลี่ได้อย่างไร
แต่จะให้ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ เธอไม่ยอม
“หัวหน้าฝ่ายจาง”
หลินเจี้ยนเวยหันไปพูดกับหัวหน้าฝ่ายจาง น้ำเสียงจริงใจ “ขอให้คุณดูกระดาษของฉันสักหน่อย ฉันมีทักษะที่เกี่ยวข้อง แน่นอนว่าทำงานนี้ได้ และนี่คือร่างบทความประชาสัมพันธ์ที่ฉันเตรียมมา คุณช่วยดูก่อน”
พูดพลางยื่นหน้ากระดาษไม่กี่แผ่นในมือส่งให้
“ผัวะ!”
เฉียวซูเหยาสะบัดมือปัดกระดาษร่วงลงพื้น
“หลินเจี้ยนเวย แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง โควตามันกำหนดไว้แล้วว่าเป็นฉัน!”
เธอโน้มเข้าใกล้หูหลินเจี้ยนเวย ลดเสียงต่ำ “อย่ามัวฝันหวานอยู่ที่นี่เลย ที่จริงแกก็เป็นแค่คนนอกของตระกูลลี่ ยิ่งกว่านั้น… พ่อแม่แกเป็น ‘พวกต่อต้าน’ มีภูมิหลังต่ำเตี้ย ที่ให้แกอยู่ในตระกูลลี่ต่อก็แค่ชั่วคราว ไม่ช้าก็เร็วพ่อฉันต้องไล่แกออกจากบ้านแน่!”
“เก็บขึ้นมา”
หลินเจี้ยนเวยมองกระดาษที่ล่วงพื้น เสียงเย็นยะเยือก
“เหอะ” เฉียวซูเหยาหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “ก็แค่กระดาษไม่กี่แผ่น จะเก็บขึ้นมาทำไม มันเสียเวลาเปล่า ๆ แกรีบไสหัวไปซะดี ๆ”