หลินเจี้ยนเวยเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเหลียงเหม่ยเจวียน
ลูกสาวของป้าหยาง แถมยังเป็นเพื่อนรักที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
“เหม่ยเจวียน!” หลินเจี้ยนเวยรีบเข้าไปหาด้วยความดีใจ “เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เหลียงเหม่ยเจวียนสาวเท้าเร็วขึ้นอีกสองสามก้าว ทำท่าโกรธแล้วเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอ “เธอน่ะ! เรื่องใหญ่จะหย่ายังงี้ กลับไม่ยอมบอกฉัน!”
“ฮือๆๆ เหม่ยเจวียน... ฉันลำบากเหลือเกิน...”
ความน้อยใจ ผิดหวัง และอ้างว้างที่อัดอั้นมานานหลายวัน พรั่งพรูขึ้นในใจทันที
จมูกของหลินเจี้ยนเวยพลันแสบขึ้น ร่างโผเข้าไปเกาะเหลียงเหม่ยเจวียน
“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะ ยังมีฉันทั้งคนนะ”
เหลียงเหม่ยเจวียนรีบลูบหลังปลอบ แล้วเปลี่ยนเป็นขึงขัง “ไป ไปจัดการมัน! กล้ารังแกพี่น้องฉัน วันนี้ฉันจะให้มันได้ชิมรสขี้แน่!”
“อย่าๆๆ!”
หลินเจี้ยนเวยรีบดึงเธอไว้ “ยังไม่ถึงเวลา”
เหลียงเหม่ยเจวียนถลึงตาใส่ด้วยความผิดหวัง “พี่น้อง เธออย่าบอกนะว่ารอบนี้ก็แค่เล่นสนุกอีกแล้ว?”
ก่อนหน้านี้หลินเจี้ยนเวยก็ชอบมาระบายให้ฟังว่า ลี่เหยี่ยนโจวไปหาฉีเซียงเหยาอีกแล้ว บอกว่าลี่เหยี่ยนโจวไม่สนใจเธออีกแล้ว
เหลียงเหม่ยเจวียนก็ด่าด้วยทุกครั้ง แต่พอเอ่ยถึงคำว่าหย่า หลินเจี้ยนเวยก็หาเหตุผลสารพัดมาแก้ตัวให้ลี่เหยี่ยนโจว
เช่น “จริงๆ แล้วเหยี่ยนโจวก็ดีนะ อย่างน้อยฟ้าก็มืดมันก็รู้จักกลับบ้าน”
แต่ละครั้งเหลียงเหม่ยเจวียนฟังแล้วแทบกระอักเลือด อยากจะงัดสมองของคนเป็นโรคคลั่งรักขั้นรุนแรงคนนี้จริงๆ ดูว่าข้างในใส่น้ำเดือดอุณหภูมิเท่าไหร่
คราวนี้กว่าจะรู้ว่าเธอจะหย่า ถ้าลังเลอีกรอบ เหลียงเหม่ยเจวียนก็จะ... ก็จะ...
เฮ้อ จะทำยังไงได้? พี่น้องรักของตัวเองก็ต้องตามใจกันไป