“ขอบคุณสำหรับน้ำใจของคุณอานะ” หลินเจี้ยนเวยพูดอย่างหนักแน่น “แต่งานนี้หนูรับไว้ไม่ได้”
ลี่เหย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนคาดไม่ถึงว่าเธอจะปฏิเสธตรง ๆ เช่นนี้
“ไม่ถูกใจหรือ?” เขาพูดเสียงทุ้ม “ไม่เป็นไร หน่วยงานรัฐ รัฐวิสาหกิจก็ได้ เธออยากได้แบบไหน ฉันหาให้”
“บอกแล้วไงว่าหนูไม่ต้องการ!”
หลินเจี้ยนเวยรู้สึกโมโหพลุ่งขึ้นมาเสียอย่างนั้น “ถึงคุณจะหางานที่แค่นอนเฉย ๆ ก็ได้เงิน เป็นงานมั่นคงที่ใคร ๆ ก็แย่งกัน แต่หนูก็ไม่ต้องการ!”
“ทำไม?” ลี่เหย่ไม่เข้าใจ
เธอรักลี่เหยี่ยนโจวขนาดนั้นเลยหรือ? ถึงกับปฏิเสธความหวังดีของผู้ชายทุกคนเพื่อเขา?
“เพราะหนูจะต้องหย่ากับลี่เหยี่ยนโจวแน่นอน!”
หลินเจี้ยนเวยเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง “หนูหางานก็เพื่อจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก ตัดขาดจากตระกูลลี่เด็ดขาด”
เธอไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลลี่อีก ไม่อยากรับ “ของบริจาค” จากลี่เหย่
และยิ่งไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอยังมีความหวังกับตระกูลลี่ กับลี่เหยี่ยนโจว!
หลินเจี้ยนเวยยื่นมือถอดเสื้อคลุมทหารบนตัวออก ยัดใส่อ้อมแขนเขา “ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณผิดหวัง หนูกลับเองได้”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป ร่างบางเบารีบกลืนหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว
ลี่เหย่ยืนอยู่ที่เดิม อ้อมแขนกอดเสื้อคลุมที่ยังมีความอบอุ่นจากตัวเธอ หูยังก้องกังวานไปด้วยคำพูดของเธอ——
“หนูจะต้องหย่ากับลี่เหยี่ยนโจวแน่นอน!”
เธอว่า…เธอจะหย่า?
ไม่ใช่เพราะกลัวถูกทอดทิ้ง แต่เพราะเธออยากจากไปจริง ๆ?
อารมณ์ร้อนแรงสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทลายความสงบเยือกเย็นที่เป็นนิสัยของเขาลงในพริบตา