พอหลินเจี้ยนเวยตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น ในบ้านก็เหลือเพียงลี่เสี่ยวถังกับเฉียวซูเหยาแล้ว
ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก แค่เมื่อคืนเธออ่านหนังสือดึกมาก กว่าจะตื่นก็สิบเอ็ดโมงเช้า
เฉียวซูเหยากำลังเอนขาข้างที่บาดเจ็บพาดบนโซฟา พอเห็นหลินเจี้ยนเวยลงบันไดมา สายตาก็จับจ้องเธอไม่วางตา
หลินเจี้ยนเวยเห็นดังนั้นก็ตั้งใจรั้งแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกำไลเงินแวววาวอยู่ข้างนอก แล้วเชิดหน้าผ่านหน้าเธอไป
ของวิเศษนี้เธอเปิดใช้งานแล้ว จะกลัวเฉียวซูเหยามาแย่งทำไมกัน?
เธอถามระบบแล้ว หลังจากเปิดใช้งาน กำไลนี้ก็เป็นแค่เครื่องประดับธรรมดา
ต่อให้ภายหลังหย่ากันต้องคืน ก็ไม่กลัว
แต่ตอนนี้ ก็ไม่เสียหายที่จะใช้กำไลนี้ยั่วให้เฉียวซูเหยาโมโหเล่น
ลี่เสี่ยวถังกำลังขัดถูโอ่งใหญ่ในลานบ้าน เตรียมไว้หมักผักดอง
เห็นหลินเจี้ยนเวยลงมา มือก็ไม่หยุด "เวยเวยตื่นแล้วเหรอ? ในหม้อมีซาลาเปาเก็บไว้ให้ตั้งสองลูก ดูหน่อยว่ายังอุ่นไหม ถ้าเย็นแล้วก็ไปอุ่นเองนะ"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณอาเสี่ยวถัง"
หลินเจี้ยนเวยเดินเข้าครัว ถ่านในเตายังไม่ดับสนิท ซาลาเปาเก็บไว้ข้างหม้อ ยังอุ่น ๆ อยู่
เธอกินอาหารเช้ากับน้ำร้อน เสร็จแล้วเดินมาที่ลานบ้าน
"คุณอาเสี่ยวถัง หนูมาช่วยนะ"
"ไม่ต้อง" ลี่เสี่ยวถังปรับโอ่งให้ตั้งตรงอย่างคล่องแคล่ว "อาใกล้เสร็จแล้ว ได้ยินว่าเมื่อวานเธอโดนความหนาว รีบขึ้นไปพักบนห้องเถอะ"
"นอนไปตื่นหนึ่ง หายหมดแล้วค่ะ"