“ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว แบบชุดฝังศพก็ยังเชยเหมือนเดิมเลย”
เหอซีพลิกดูเสื้อผ้าในมือ ไม่มีสักชุดที่ถูกใจเธอ
ไม่เสื้อคลุมตัวใหญ่สีแดง ก็ชุดกี่เพ้าสีเขียว ไม่อย่างนั้นก็เสื้อแขนสั้นลายดอกสีเหลืองสด
มิน่าล่ะ ผีในยมโลกถึงไม่ค่อยมีใครใส่ชุดฝังศพ
เพราะผีที่เข้าใจรสนิยมแบบนี้มีไม่มาก
เหอซีออกจากร้าน เลี้ยวซ้าย แล้วจัดการขายชุดฝังศพทั้งหมดในราคาถูก
ระหว่างเดินทอดน่องกลับที่พัก เหอซีก็ถูกผีตนหนึ่งที่กำลังรีบร้อนวิ่งชนเข้า
“ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ” ผีชายกล่าวขอโทษเหอซี ก่อนจะย่อตัวลงเก็บข้าวของที่หลุดมือกระจัดกระจายเต็มพื้น
เหอซีรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ หลังบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว เธอก็ช่วยเก็บของให้ด้วย
ระหว่างที่เสียเวลาอยู่ตรงนั้น ก็มีเสียงเร่งอย่างไม่สบอารมณ์ดังมาจากข้างหน้า “ยังไม่รีบอีก! ถ้าพลาดเวลา ต่อให้มีเงินก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว!”
พอได้ยินอย่างนั้น ผีชายก็ไม่เก็บของที่เหลือต่อแล้ว รีบวิ่งหนีไปทันที
ในมือเหอซียังถือเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งที่เขาทำหล่นอยู่ “เอ๊ะ? เสื้อผ้า! ไม่เอาแล้วเหรอ?”
สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ
เหลือเหอซียืนเฝ้ากองของพัง ๆ อยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง “……”
เธอเก็บของขึ้นมาทีละชิ้น ตั้งใจจะเอาไปส่งที่แผนกของหาย ให้ผีชายคนนั้นกลับมาเอาคืนเมื่อมีเวลา