เหอซีก้าวเข้าสู่ความฝันของเฉินจี้เป็นครั้งที่สอง
ยังคงมืดมิดและอึดอัดเช่นเดิม
ห้องนี้อับทึบไร้ช่องลม แม้แต่ประตูหน้าต่างก็ไม่มี
ยังพอได้ยินเสียงน้ำหยดแผ่ว ๆ
เหอซีคลำหาสวิตช์บนผนังแล้วกดลง โชคดีที่ไฟยังติด
แสงไฟสีขาวสว่างจ้าทำให้มองเห็นผังห้องได้ทั่วถ้วน
“ที่นี่คือ...โรงแรมเหรอ?” เหอซีคิด
เธอเดินจากโถงทางเข้ามาจนถึงข้างเตียงใหญ่ แต่ไม่พบเฉินจี้ จากนั้นสายตาก็ไปสะดุดกับโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาดใหญ่แต่บางเฉียบ
ในยุคของเธอไม่เคยเห็นของไฮเทคแบบนี้มาก่อน
ไม่รู้ว่าในฝันจะดูทีวีได้หรือเปล่า
เธอไม่ได้ดูทีวีมานานมากแล้ว ใจเลยคันยุบยิบขึ้นมา
เหอซีลูบคลำโทรทัศน์เครื่องใหญ่ ลืมเฉินจี้ไปชั่วคราว แล้วนั่งยอง ๆ ค้นหารีโมตข้างตู้เตี้ยใต้ทีวี
แต่พอเปิดทีวีขึ้นมา เห็นโฆษณากับแอปพลิเคชันสารพัดเต็มหน้าจอ เหอซีก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องกดตรงไหน
ไม่เคยเล่นของไฮเทคขนาดนี้เลย...
“หยด...หยด...”
ตอนนั้นเอง เสียงน้ำหยดที่ดังคลออยู่ข้างหูมาตลอดเหมือนจะดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
เหอซีถึงนึกขึ้นได้ว่าเฉินจี้ “หายตัวไป” จึงละสายตาจากทีวี เงยหน้าขึ้นฟังหาต้นเสียง
เสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ
ฟังดูไม่เหมือนเสียงก๊อกน้ำปิดไม่สนิทแล้วหยดติ๋ง ๆ แต่คล้ายกับน้ำล้นออกมาจากอ่างมากกว่า
ประตูกระจกฝ้าของห้องน้ำปิดสนิท ข้างในไม่ได้เปิดไฟ
เหอซียืนอยู่หน้าประตู ไม่ได้เข้าไปทันที แต่เคาะประตูเบา ๆ
เธอกลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น
แต่ข้างในกลับไม่มีเสียงตอบรับอยู่นาน เงียบสนิท
เหอซีขมวดคิ้วน้อย ๆ สุดท้ายก็เลือกเปิดประตูเข้าไป
ทว่าในวินาทีที่ประตูเปิด เธอก็ก้มหน้าหลับตาลงทันที
แม้จะเดินเข้าไปข้างในหลายก้าวแล้ว ห้องน้ำก็ยังเงียบกริบ เหอซีจึงค่อย ๆ แง้มตาขึ้น
อาศัยแสงจากด้านนอก เหอซีเห็นว่าพื้นห้องน้ำมีน้ำขังอยู่ตื้น ๆ ชั้นหนึ่ง
แต่สีของน้ำกลับผิดปกติ เป็นสีแดง
ดูเหมือนเลือดมากกว่า!
รูม่านตาของเหอซีหดแคบ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
ภายใต้แสงไฟสีขาวซีด เธอเห็นสายน้ำสีเลือดไหลทะลักออกมาจากอ่างอาบน้ำสีขาว ร่างหนึ่งยื่นมือออกมา วางพาดอยู่บนขอบอ่างอย่างไร้เรี่ยวแรง