หลังจากนั้น เหอซีก็ทำตัวว่าง่ายอยู่หลายวัน
พวกเพื่อนผีในเมืองเล็ก ๆ ที่แอบตามเธอมาตลอดทางชวนเธอออกไปเที่ยวอีก เหอซีก็ปฏิเสธหมดทุกครั้ง
เธอเอาแต่ตามติดเฉินจี้ ระยะห่างมากที่สุดก็ไม่เกิน 10 ก้าว
เหล่าเพื่อนผีใช้ทั้งมือและเท้าแสดงท่าทางประกอบคำพูด จนเหอซีเข้าใจสิ่งที่พวกเขาสงสัยว่า
ทำไมเธอถึงเชื่อฟังเขาขนาดนั้น?
เหอซีให้คำตอบสั้น ๆ ว่า “money”
เงินไง
ทั้งหมดก็เพื่อเงินทั้งนั้น!
ถ้าทำให้เฉินจี้โมโห ก็ไม่มีประโยชน์กับเธอสักนิด
อีกอย่าง เหอซีเป็นคนรู้จักทบทวนตัวเอง เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำผิดก่อน
เพราะฉะนั้น ไม่ว่าเฉินจี้จะขอให้ทำอะไร เธอก็จะทำตาม
มื้ออาหารวันละ 3 มื้อ แม้เฉินจี้จะกินไม่เป็นเวลา ว่างตอนไหนก็กินรองท้องสองคำตอนนั้น แต่เหอซีจับตาดูเวลาอย่างใกล้ชิด
8 โมงเช้า เที่ยงตรง 6 โมงเย็น ราวกับตามเวลาเข้างาน ขอแค่เฉินจี้สวมเหรียญทองแดงไว้ เธอก็จะไปแตะทันทีเมื่อถึงเวลา
พอตกกลางคืน เธอก็เข้าไปเดินเล่นในฝันของเฉินจี้ เพื่อยืนยันว่าเธอยังอยู่
กลางวัน เฉินจี้เป็นฝ่ายพูดอยู่คนเดียว
ส่วนกลางคืนก็เปลี่ยนเป็นเหอซีพูดอยู่คนเดียว
แม้เวลาของทั้งคู่จะคลาดกัน จนไม่ได้ยินคำตอบจากอีกฝ่ายทันที แต่ต่างคนต่างก็เพลิดเพลินกับมันไม่น้อย
เหอซีรู้สึกว่าพวกเขาเหมือนคนสมัยก่อนที่เขียนจดหมายโต้ตอบกัน กว่าจะได้รับข่าวจากอีกฝ่ายก็ต้องรอไปสักพัก