เพราะเหอซีกับเหล่าเพื่อนผีสื่อสารกันไม่ค่อยสะดวก
พวกเขาจึงกระท่อนกระแท่นปรึกษากันจนดึกดื่น ก่อนจะได้ข้อสรุป
พวกเขาไม่ใช่ผีร้ายที่ใจกล้าบ้าบิ่นและมุ่งทำร้ายคน จึงทำได้เพียงลงโทษคนเป็นเบา ๆ ภายใต้เงื่อนไขที่จำกัด ไม่กล้าก่อเรื่องให้ใหญ่โตเด็ดขาด
พอเหอซีจัดการธุระเสร็จและกลับไป ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
ระหว่างเดินผ่านจอโฆษณาขนาดใหญ่ด้านล่างโรงแรม เหอซีเหลือบมองเวลาอย่างเคยชิน
7:57
เมื่อขึ้นลิฟต์ไปถึงชั้นบน ตอนใกล้แปดโมง เหอซีก็แตะเหรียญทองแดง
ตอนนั้นเฉินจี้กำลังเก็บสัมภาระ เพราะวันนี้พวกเขาจะเดินทางกลับเอเชีย
ทันทีที่เหรียญทองแดงเริ่มอุ่น นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ของเฉินจี้ก็ดังขึ้นพอดี
เขาปิดนาฬิกาปลุก พลางส่งเสียงฮึในลำคอ “เช้านี้มาตรงเวลาดีนี่”
คำพูดนั้นเข้าหูเหอซีแล้วชวนให้รู้สึกคันยุบยิบอย่างบอกไม่ถูก
จงใจย้ำว่าเช้านี้มาตรงเวลา แล้วเวลาไหนที่ไม่ตรงเวลาล่ะ?
เหอซีเม้มปาก นึกถึงเมื่อคืนที่ตัวเองไม่ได้เข้าไปในฝันของเขา เพราะไปช่วยระบายแค้นแทนเขา
ก่อนหน้านี้เฉินจี้เคยตั้ง “กฎ” ให้เธอไว้แล้วว่า ถ้ามีธุระต้องออกไปไหน ก็ต้องบอกเขาล่วงหน้า
แต่เมื่อวานเกิดเรื่องกะทันหัน เหอซีไม่มีโอกาสบอกเขา
เอาเถอะ พอทบทวนตัวเองแล้ว เหอซีก็คิดว่าตัวเองหุนหันพลันแล่นไปก่อน จะโทษที่เฉินจี้พูดจาเหมือนมีหนามก็คงไม่ได้ เขาคงคิดอีกแล้วว่าเธอเอาแต่เที่ยวเล่น