“เฮือก!”
เฉินจี้สะดุ้งตื่นจากฝัน คว้าผ้าปิดตามาดึงออกทันที ก่อนหอบหายใจเฮือกใหญ่
เส้นผมชื้นเหงื่อแนบติดหน้าผากและขมับ ทำให้เขาดูอิดโรยไม่น้อย
หยางรุ่ยที่กำลังล้างหน้าอยู่ในห้องน้ำได้ยินเสียง จึงรีบวิ่งออกมาทั้งที่ฟองโฟมล้างหน้ายังเต็มหน้า แทบลืมตาไม่ขึ้น “เป็นอะไรไป?”
เฉินจี้กะพริบตาถี่ ๆ สองสามครั้ง แล้วกดความตื่นตระหนกในดวงตาลง “ไม่มีอะไร”
“ฉันทำให้นายตื่นเหรอ? ที่จริงกะว่าจะเรียกนายให้ลุกเดี๋ยวนี้แหละ เมื่อคืนมาถึงดึกมากใช่ไหม ฉันซื้อของกินเตรียมไว้ให้นายด้วย แต่รอไปเรื่อย ๆ แล้วดันหลับไปก่อน”
หยางรุ่ยพูดพลางเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก๊อกแล้ววักน้ำขึ้นมาล้างฟองโฟมบนหน้า
หลังประตูที่กั้นอยู่ เฉินจี้หน้าซีดเผือด รู้สึกราวกับยังอยู่ในความฝัน
สายตากวาดไปทั่วห้อง ไม่เว้นแม้แต่มุมเดียว
ห้องพักคู่ของโรงแรมมีพื้นที่แค่นี้ เขากับหยางรุ่ย รวมถึงสัมภาระทั้งหมดก็แทบจะยัดห้องจนเต็มแล้ว
แล้ว…
ตอนนี้เหอซีอยู่ที่นี่หรือเปล่า?
เฉินจี้หยิบเชือกดำเหรียญทองแดงที่ห้อยอยู่บนคอขึ้นมา กำเหรียญทองแดงไว้ในฝ่ามือแน่น
ร้อนสิ!
เพิ่มอุณหภูมิให้สูงขึ้นแล้วร้อนจี๋ไปเลยสิ!
เธอเข้าไปในฝันของฉัน คุยกับฉัน บอกว่ามาแล้ว แถมยังอยู่ที่นี่ ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด!
เมื่อครู่นี้เอง ในฝัน เหอซียืนอยู่ตรงหน้าเขา
เธอยังแต่งตัวเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ยิ้มทักทายเขาแล้วบอกว่าไม่ได้เจอกันนาน
ยังพูดอีกว่า “ฉันมาแล้ว ดีใจไหม? มีเทพพิทักษ์อย่างฉันคอยคุ้มกันอยู่ใกล้ตัว รับรองว่านายจะปลอดภัยไร้เรื่องร้าย ไม่ถูกสิ่งชั่วร้ายกล้ำกรายแน่นอน”
ก่อนหน้านี้เหอซีเคยบอกว่าอยากมาที่โลกมนุษย์
เพราะฉะนั้นที่เธอพูดว่ามาแล้ว ก็หมายถึงมาถึงโลกมนุษย์ และมาอยู่ข้างกายเขาแล้ว!
เธออยู่ที่นี่
อาจยืนอยู่ข้างเตียง นั่งอยู่บนเก้าอี้ หรือไม่ก็นอนคว่ำมองวิวอยู่ตรงระเบียง…
หรือบางที…
เฉินจี้เอียงหน้า มองโต๊ะข้างเตียงที่วางสายชาร์จสารพัดเส้นของหยางรุ่ยอยู่ แล้วเดาว่าเหอซีอาจกำลังมองเขาจากตรงนั้นหรือเปล่า