ชั่วขณะที่เหอซีหันกลับมา สายตาก็ปะทะเข้ากับดวงตาสุกสว่างจนแทบแผดเผาของเด็กหนุ่ม
เขาเองก็ไม่ได้สวมชุดนักเรียน เสื้อยืดสีขาวทรงพื้นฐานตัวหลวมโคร่งแนบอยู่บนร่าง ไม่รู้ว่าเขาวิ่งมานานแค่ไหน หรือรีบร้อนเพียงใด ปอยผมหน้าผากเปียกชื้นด้วยเหงื่อบาง ๆ
เหอซีหัวเราะแหะ ๆ สองที “นายทำฉันตกใจหมดเลย”
“สองคนนั้นที่ไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนมารวมตัวกันตรงโน้นแล้ว ระวังด้วยว่าเป็นคนนอกโรงเรียนแอบเข้ามาหรือเปล่า...” เสียงจากลำโพงสนามกีฬายังคงประกาศ “ตามล่า” ต่อไป
“ทางนี้” เฉินจี้ดึงเหอซี วิ่งฝ่าฝูงชนออกจากสนามทางประตูที่ใกล้ที่สุด
ด้านหลังสนามกีฬาเป็นอาคารกีฬา หลังจากเหอซีตามเฉินจี้เข้าไปข้างใน พวกครูก็ไม่ได้ตามมาอีก ราวกับพวกเขาเป็นตัวละครประกอบในฉากตายตัว พอหลุดจากบทที่กำหนดไว้ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเอง
เหอซีนั่งแหมะลงบนเก้าอี้พัก “โชคดีที่ฉันเป็นผี ถ้าเป็นคนคงวิ่งทั้งที่ใส่รองเท้าส้นสูงแบบนี้ไม่ไหวแน่”
ได้ยินดังนั้น เฉินจี้ก็เหลือบมองรองเท้าส้นสูงเรียวแหลมของเธอเงียบ ๆ
ในอาคารกีฬาโล่งกว้างมาก แค่พูดเสียงดังขึ้นนิดเดียวก็มีเสียงสะท้อนแล้ว
เขาเอ่ยว่า “คราวหน้าฉันจะระวัง”
เขาแทบไม่เคยคลุกคลีกับผู้หญิง รายละเอียดพวกนี้จึงไม่เคยอยู่ในขอบเขตที่เขาคิดถึงเลย