เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นในหัว
เหอซีสมองว่างเปล่าไปหมด
เธอไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีก เหลือเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ ของเฉินจี้ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
“นาย...พูดอะไรน่ะ?” ผ่านไปนาน เหอซีถึงฝืนยิ้มออกมา
จู่ ๆ ก็ถามอะไรแบบนี้ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่!
หรือพวกผีร้ายจะก่อเรื่องในที่ที่เธอมองไม่เห็น แล้วกลับมายั่วยุอารมณ์ด้านมืดในใจเขาอีกแล้ว?
ให้ตายสิ!
ยุให้เฉินจี้คิดฆ่าตัวตาย ก็เท่ากับตัดช่องทางทำมาหากินของเธอไม่ใช่หรือไง!!
รู้ไหมว่าสำหรับผีเร่ร่อนตัวหนึ่ง เงินสำคัญแค่ไหน!
“กำลังคิดอะไรอยู่?” เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง
เหอซีได้สติ เงยหน้าสบตากับแววตาหยั่งเชิงของเฉินจี้
“ปะ...เปล่าคิดอะไรสักหน่อย”
“สีหน้าเธอดูมีเรื่องให้คิดเยอะนะ”
“ที่ไหนกัน ฉันไม่ใช่นักแสดงงิ้วสักหน่อย”
“อ้อ งั้นถ้าฉันตาย ฉันก็จะกลายเป็นผีเหมือนเธอเหรอ?”
“แน่—เอ่อ แค่ก ๆ นายอย่าคิดเรื่องพวกนี้เลย ไม่เป็นมงคล” เหอซีส่ายหน้าพลางทำท่าไม่เห็นด้วย
“แล้วอะไรถึงจะเป็นมงคลล่ะ?” เฉินจี้ฉวยโอกาสถามกลับ