ฤดูใบไม้ผลิปี 1970 เมืองเฉินชาง
เวลาสองสามทุ่มครึ่ง เขตเมืองเก่า
ชายหนุ่มสองคนแอบหมอบอยู่ใต้หน้าต่างด้านหลังของบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง เงี่ยหูฟังเสียงข้างใน
"ไอ้หนูเอ๊ย อย่าตื่นเต้นไป เรื่องแค่นี้เอง ป้าเป็นคนผ่านโลกมาเยอะ รู้ว่าเด็กหนุ่มพวกแกใจร้อน แค่นี้เอง มา ๆ คืนนี้ให้ป้าได้เป็นคนอีกครั้ง!"
ในห้องไฟสว่าง แสงสีเหลืองนวลฉายเงาสองคนลงบนม่าน หนึ่งคนรูปร่างสูงโปร่ง อีกคนหนึ่งร่างใหญ่โตมาก
ช้า ๆ ร่างใหญ่โตนั้นเคลื่อนเข้าใกล้ร่างสูงโปร่ง ดึง ๆ ผลัก ๆ ลงไม้ลงมือ แล้วยื่นหัวกลม ๆ เข้าไปหมายจะหอมแก้มสักที
ชายหนุ่มสองคนนอกหน้าต่างตื่นเต้นจนตัวสั่น
"เฮ้ย จูบแล้ว จูบแล้ว"
"ดีมาก คราวนี้ชิงโจวต่อให้ตายอยู่ชนบทก็หลับตาลงได้แล้ว"
"เอ้ย ไอ้บ้านี่ เขาถอดกางเกงให้แล้ว ยังไม่ลงมืออีก"
"จบแล้วจบเลย มันดันผลักนางออกมา ไอ้ขี้ขลาดถ่อย สิ้นหวังจริง ๆ"
"วิ่งแล้ววิ่งแล้ว ไป ตามไป"
หลี่ชิงโจวเปิดประตูเซซวนออกมา วิ่งไปถึงต้นหยางที่เพิ่งแตกใบอ่อน ทนไม่ไหว lagi อาเจียนออกมากอง
"แหวะ...แหวะ ๆ..."
ชายหนุ่มสองคนเดินอ้อมมาจากหลังบ้าน ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นแต่ไกล ๆ มีคนถือไฟฉายเดินมาจากหัวมุมถนน
"พวกสายตรวจมาละ! หนีเร็ว..."
ทั้งคู่พุ่งเข้าไปประคองหลี่ชิงโจวที่ยังคลื่นไส้วิ่งเข้าซอยเล็ก ๆ แล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว
........................................
ย่านที่พักเก่าของโรงงานทอผ้าแห่งหนึ่ง บริเวณนี้คือเขตชานเมืองของเฉินชาง เต็มไปด้วยบ้านชั้นเดียวและลานบ้านเก่า ๆ
บ้านเก่า ๆ ส่วนใหญ่ผุพังทรุดโทรม สภาพที่อยู่อาศัยค่อนข้างแย่ ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวคนงานที่ยังไม่ได้แบ่งห้องในตึก และคนท้องถิ่นดั้งเดิม
ชายหนุ่มสองคนลากหลี่ชิงโจววิ่งอย่างบ้าคลั่งเป็นระยะทางสองลี้ แล้วมุ่งตรงเข้าบ้านของหลี่ชิงโจว ผลักประตูเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลน ปิดประตูอย่างตื่นตระหนก แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจแรง ๆ
ความกล้าของหนุ่ม ๆ นี่ช่างขึ้น ๆ ลง ๆ กลางคืนกล้าแอบไปบ้านแม่ม่ายที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ แต่กลับเกือบตายเพราะแสงไฟฉายเพียงดวงเดียว
สักพัก ชายหนุ่มสองคนหายใจทันแล้ว ก็อดบ่นไม่ได้ว่า
ชิงโจว แกเป็นอะไรไป? ฉันออกเงินให้แล้วนะ ทำไมวินาทีสุดท้ายกลับขี้ขลาดล่ะ?
"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่มีใจกล้าพอ ก็อย่ามัวแต่ปากดีพร่ำเพ้อไม่จบไม่สิ้น พอให้ลงมือจริง ๆ ดูแกสิ อาเจียนอีก มีอะไรให้น่าแหวะนักหนา?"
หลี่ชิงโจวพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ต้ายา เฮย์หวา สองแกยังมีหน้ามาว่าฉันอีกเหรอ?
ให้ไปหาผู้หญิงสวย ๆ มาให้ฉัน แล้วนี่หาแบบไหนมาส่ง?
"เป็นไรไป?"
"เป็นไรไปเหรอ?
ฉันเดินเข้าไป พ่อแม่เจ้าเอย ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนงั่งปาเจี๋ยเป๊ะ หัวโต หน้ากลม ตาเล็ก ๆ คางสามชั้น ริมฝีปากหนาเหมือนคาบเนื้อสองชิ้นไว้ ดูแล้วลงปากไม่ไหวจริง ๆ
ไม่เพียงหูใหญ่คอหนา เอวหนา ขาแข็งแรง ก้นใหญ่ พอออกแรง แขนมีกล้ามเป็นมัด ๆ แทบจะเทียบเท่าลุงเขยฉันที่เป็นช่างตีเหล็กในโรงงานเครื่องจักรกล
ขนาดนี้แล้ว นางยังถามฉันว่านางสวยไหม ฉันเป็นคนเลือกมากขนาดไหนก็ทนไม่ไหวจริง ๆ เลยขอเงินคืน
ผลปรากฏว่านางบอกว่าคืนเงินได้ หรือจะยอมควักเงินเพิ่มก็ได้ ขอแค่ให้ฉันอุ้มนางขึ้น...
ฉันให้ตายเถอะ ฉันถ้ามีความสามารถขนาดนั้น จะต้องมานั่งทุกข์ใจเรื่องต้องไปชนบทอีกเหรอ?
เฮย์หวาฟังไม่เข้าหู:
"ก็ต้องว่าแกเรื่องมากเกินไป เอวเล็กก้นใหญ่คือมาตรฐานสูงสุดของคนรุ่นก่อน ใครบ้างไม่อยากได้เมียแบบนั้น?
นางก็แค่อ้วนไปนิดหน่อย จะให้เว่อร์ขนาดนั้นทำไมกัน? ฉันว่านางก็สวยดีนะ ว่าไหมต้ายา?
ต้ายาพยักหน้าอย่างแรง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันสามส่วนและหยาบโลมเจ็ดส่วน เหมือนเห็นด้วยกับความเห็นของเฮย์หวาจริง ๆ ไม่ได้หลอกลวงหลี่ชิงโจว
"ไม่เอาน่า พวกแกคิดว่าผู้หญิงคนนั้นสวยจริง ๆ เหรอ?"
"ยังไงก็ไม่น่าเกลียด
ไม่งั้นพวกฉันคงไม่หาเงินมาให้แกหรอก แกรู้ไหมว่าการจะได้นางมาคืนหนึ่งมันยากแค่ไหน?
"บ้าเอ๊ย คนยุคนี้รสนิยมประหลาดขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าเพราะขาดน้ำมันในอาหาร เลยชอบกินเนื้อมันเป็นพิเศษ?"
หลี่ชิงโจวนึกถึงผู้หญิงตัวอ้วน ๆ คนนั้น ก็เริ่มคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ได้ ๆ ฉันผอมบางขนาดนี้ จะทนนางไหวได้ยังไง?
"แต่นางเป็นคนเดียวที่พวกเราหาได้แล้วที่รับเงินแล้วยอมทำ แกบอกว่าไม่ได้แบบนี้ พวกเราก็ช่วยอะไรแกไม่ได้จริง ๆ แล้ว ขอให้แกโชคดีเถอะ"
"ใช่ ตอนนี้ต่อให้อยากช่วยก็ช่วยไม่ได้ เงินหมดแล้ว"
หลี่ชิงโจวถอนหายใจยาว ใจเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ความคิดล่องลอยกลับไปเมื่อหลายวันก่อน
........................................
หลี่ชิงโจวไม่ใช่คนในโลกนี้ แต่เดิมเขาเป็นคนธรรมดาที่โชคร้ายมากในยุคหลัง เป็นหนี้ท่วมตัว เจอโทรศัพท์ทวงหนี้ไม่เว้นแต่ละวัน มีคนเป็นห่วงเขามากมาย
เป็นหนี้ก็ช่างเถอะ อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว อายุมากก็ไม่ว่ากัน ยังต้องเป็นโสดอีก เป็นโสดก็ไม่ว่ากัน สุขภาพก็แย่อีก จะหาคนที่เศร้ากว่านี้ได้ที่ไหน?
สุดท้ายเขาก็ยอมรับว่าทุนชนะแล้ว เลยเริ่มนอนพับมืออยู่กับบ้าน ไม่คิดว่าวันหนึ่ง โชคชะตาพลิกผัน ขี้หมูขี้หมาแหกตาก็มาถึงหัวเขาเสียอย่างนั้น
ตื่นขึ้นมา เขาพบว่ามีระบบหนึ่งปรากฏในหัว ว่ากันว่าพาเขาไปสัมผัสชีวิตในโลกเซียนที่ต่างออกไป เงื่อนไขคือต้องส่งพลังงานให้ระบบเพื่ออัปเกรด
หลี่ชิงโจวเบื่อชีวิตที่มองเห็นจุดจบแต่ไกลมานานแล้ว คิดไม่นานก็ตอบตกลง
วินาทีถัดมา ความเวียนหัวก็มาเยือน หลี่ชิงโจวรู้สึกว่าต่อหน้าเต็มไปด้วยแสงบิดเบี้ยว ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ระบบก็ร้องลั่นว่าวิบัติแล้ว
ไม่คิดเลยว่า แม้แต่ระบบก็ต้องถูกตรวจสอบ ระบบในหัวเขาที่พาข้ามเวลามานั้นถือเป็นการกระทำผิดกฎ แอบทำงานนอกเวลาเพื่อหารายได้พิเศษ
เจอหน่วยตรวจสอบการข้ามเวลาผิดกฎ เข้าไป ก็ไม่คิดอะไร ทิ้งเขาให้ตกที่นั่งลำบากทันที
หลี่ชิงโจวลืมตาอีกครั้ง พบว่าตัวเองนอนเปลือยอยู่ในลานบ้านทรุดโทรมแห่งหนึ่ง รอบข้างมืดมิด เงยหน้าก็มองเห็นดวงจันทร์โดยไม่ต้องพยายาม ส่วนระบบของเขาทิ้งข้อความและข้าวของกระจุกกระจิกไว้ แล้วหนีหายไป
"สวัสดีนักข้ามเวลาผู้ยิ่งใหญ่ เนื่องจากได้รับผลกระทบจากปัจจัยที่ไม่อาจต้านทานได้ ระบบจึงเปลี่ยนพิกัดการข้ามเวลาโดยด่วน
โปรดอย่าตื่นตระหนก แค่เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย สถานการณ์ยังอยู่ในการควบคุมของฉัน
พิกัดปัจจุบันคือโลกคู่ขนานของโลกมนุษย์ ปี 1970 จุดยึดคือเฉินชางแห่งจีน ยังเป็นโลกที่คุณค่อนข้างคุ้นเคย
สำหรับประสบการณ์ที่ไม่ดีที่เกิดขึ้นกับคุณ ระบบรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง จึงมอบคัมภีร์ฝึกบำเพ็ญคู่ของสำนักเหอฮวนหนึ่งเล่ม ป้อนเข้าสู่สมองของคุณแล้ว
นอกจากนี้ยังมีมิติหนึ่งข้างในบรรจุหยกจำแลงซ่อนพลังระดับสูงที่ใช้ซ้ำได้ไม่จำกัด ดาบราชวงศ์ถังเสริมพลังจากต่างโลก หินวิเศษ ยาสลบ ชุดคลุมกันฝุ่นเดินกลางคืน... เพื่อช่วยให้คุณอยู่รอดในโลกนี้ได้ดีขึ้น
อีกทั้ง ระบบยังจัดเตรียมตัวตนใหม่ให้คุณ เปลี่ยนแปลงรูปร่างหน้าตาของคุณแล้ว หากต้องการดูข้อมูลตัวตนใหม่ สามารถเปิดดูได้เอง
นักข้ามเวลาผู้ยิ่งใหญ่ จงเชื่อมั่นเสมอว่า นักข้ามเวลาที่มีความทรงจำยาวนานหลายสิบปีข้ามกาลเวลา คือสุดยอดที่สุด
จงนำความกล้าและความทรนงของคุณ ออกมา ใช้สติปัญญาและวิสัยทัศน์ของคุณ ดำเนินชีวิตให้ดี รอให้ระบบมารับคุณกลับบ้าน!"
หลี่ชิงโจวทั้งตัวชาไปหมด แต่ไม่นาน เขาก็ทนความหนาวไม่ไหวก่อน คืนฤดูใบไม้ผลิยังหนาวเย็นมาก ทำให้เขารู้สึกอยากหดตัวเองให้เล็กลงจนหายไปจากโลกนี้