“ใช่ ปืนกระบอกหนึ่งน่ะ คุณอยากได้หรือ?”
หลี่ชิงโจวอยากได้อยู่แล้ว เพียงแต่เงินที่เขามีติดตัวก็ไม่ได้มาก ไม่รู้ว่าจะพอหรือเปล่า
“นี่เป็นปืนเก่า ตอนสงครามช่วยเกาหลี จางเทาฟาง วีรบุรุษพลซุ่มยิง ใช้ปืนรุ่นดั้งเดิม ส่วนกระบอกนี้เป็นของเลียนแบบ”
หลี่ชิงโจวถามว่า “ขอดูได้ไหม?”
ชายหนุ่มยิ้มพลางถอดถุงผ้าออกจากไหล่ “มีอะไรให้ดูไม่ได้ล่ะ? เอ้า ดูสิ”
หลี่ชิงโจวแก้ถุงผ้าออก แล้วหยิบปืนเลื่อนลูกเลื่อนกับกระสุนจำนวนหนึ่งออกมา
ต่างจากปืนเลื่อนลูกเลื่อนที่ค่อนข้างยาวในความทรงจำ ปืนกระบอกนี้ดูสั้นกะทัดรัดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังดูแข็งแกร่ง บนปืนยังมีดาบปลายปืนสี่เหลี่ยมติดอยู่ และพับแนบไปด้านข้างด้วย
“ปืนนี่อะไรน่ะ? ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“ฮ่า ๆ พวกคุณยังหนุ่ม ตอนที่ได้สัมผัสปืน ส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนไปใช้ปืนห้าหกกึ่งอัตโนมัติกันหมดแล้ว ไม่เคยเห็นก็ไม่แปลก
“นี่คือปืนไรเฟิลประจำการรุ่นแรกของประเทศเรา ชื่ออย่างเป็นทางการคือปืนพลับพลาแบบ 53 ความแม่นยำดีมาก
“ยิงเป้านิ่งระยะหนึ่งร้อยเมตร ฉันใช้ปืนกระบอกนี้ยิงห้านัดได้ห้าสิบคะแนน ไม่เคยต่ำกว่าสี่สิบห้าคะแนน ส่วนระยะหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร ยิงสิบนัดเข้าเป้าแปดเก้านัดได้สบาย ๆ นอกจากอัตราการยิงจะช้ากว่าแล้ว ก็ไม่ด้อยกว่าปืนห้าหกกึ่งอัตโนมัติเลย”
หลี่ชิงโจวลูบลำกล้องปืนสีดำสนิทเย็นเยียบ และพานท้ายไม้สีน้ำตาลเหลืองที่เรียบลื่นละเอียด เขาชื่นชอบจนวางไม่ลง แม้แต่กลิ่นน้ำมันปืนก็ยังรู้สึกว่าหอม
ในฐานะผู้ชายจากยุคหลัง ใครได้เห็นของแบบนี้ก็ต้องหลงใหล หลี่ชิงโจวจะเป็นข้อยกเว้นได้อย่างไร?
“แลกของกันได้ไหม?”
ยุคนี้เวลาซื้อของไม่พูดว่าซื้อ แต่ต้องพูดว่าแลกเปลี่ยน การแลกเปลี่ยนก็คือเอาของที่มีมาแลกกับของที่ต้องการ ไม่เกี่ยวข้องกับเงินทอง ไม่นับเป็นการซื้อขาย ก็ไม่ถือว่าทำผิด