ครึ่งเดือนต่อมา ราชโองการก็มาถึง
ครานี้เจ้าเมืองอู่พลอยได้รับอานิสงส์ ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นอีกขั้น
นับว่าได้ก้าวจากตำแหน่งระดับกรมขึ้นสู่ตำแหน่งรองเสนาบดี!
สำหรับเขาแล้ว นี่คือการก้าวกระโดดครั้งใหญ่
ตำแหน่งขั้นสามนั้นมีผู้คนมากมายที่ไม่อาจข้ามผ่านได้
เจ้าเมืองอู่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ตรวจการเกลือแห่งกรมขนส่งเกลือ นับเป็นตำแหน่งที่มีผลประโยชน์มหาศาล
ผู้ใดที่เกี่ยวข้องกับเกลือล้วนมั่งคั่งจนเงินทองล้นมือ
ส่วนสู่เฟยก็ได้เลื่อนขั้นรวดเดียวสองขั้นเช่นกัน
จากนายทหารขั้นแปดเอก ขึ้นเป็นนายทหารขั้นเจ็ด
เมื่อสู่เฟยได้เลื่อนเป็นปาจงขั้นเจ็ด ก็สามารถบัญชาทหารรบได้ 140 นาย
คนทั้ง 140 นี้อยู่ในสังกัดกองทัพประจำ ไม่ใช่ทหารอาสาหรือชาวบ้านติดอาวุธในท้องถิ่น
นอกจากนี้ สู่เฟยยังได้รับภารกิจใหม่ ให้มุ่งหน้าไปยังเมืองซูเฉิง
เพื่อกวาดล้างกองทัพไท่ผิงที่ยึดครองเมืองซูเฉิงอยู่
เดิมทีนี่คือเส้นทางสร้างชื่อของปังชิงอวิ๋น
ปังชิงอวิ๋นน่าจะได้สร้างความชอบทางทหารที่นี่
จากนั้นก็เลื่อนขึ้นเป็นผู้บัญชาการกองพัน แต่ท้ายที่สุดกลับถูกคนวางแผนเล่นงานที่เฉียนซาน จนเหลือเพียงตัวคนเดียว
สุดท้ายเขาอาศัยรวบรวมจ้าวเอ้อร์หู่ เจียงอู่หยาง และคนอื่น ๆ แล้วอาศัยความฮึกเหิมเข้ายึดเมืองซูเฉิงได้
หลังยึดเมืองซูเฉิงแล้ว ก็เริ่มบุกนานกิงต่อ
ทว่าเส้นทางนี้เปลี่ยนไปแล้ว
ปังชิงอวิ๋นไม่ได้สร้างความชอบทางทหาร ยังคงเป็นปาจงนอกกองประจำขั้นเก้า
แต่สู่เฟยรู้ดีว่าเขาเป็นใคร
ปาจงนอกกองประจำคนหนึ่ง ไม่มีอำนาจอะไรเลย
พูดให้ชัดก็คือมีชื่อไว้ประดับเท่านั้น
「ปังชิงอวิ๋น! เจ้ายินดีติดตามข้าหรือไม่!」
สู่เฟยยื่นข้อเสนอให้เขาพร้อมเอ่ยถาม
「ข้าน้อยยินดีขอรับ!」
ปังชิงอวิ๋นพลาดโอกาสไปแล้ว
หากครานี้ยังไม่ได้สร้างความชอบทางทหาร ภายหน้าก็ยิ่งยากกว่าเดิม
「ดี! เช่นนั้นทหาร 300 นายนี้ข้ายกให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะสร้างผลงานโดดเด่น!」
สู่เฟยตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ เป็นกำลังใจ
「ขอบคุณใต้เท้าที่ชุบเลี้ยง! ข้าน้อยขอสาบานว่าจะติดตามใต้เท้าจนตัวตาย!」
ปังชิงอวิ๋นคว้าโอกาสนี้ไว้แล้วคุกเข่าคารวะทันที
「ดี ลุกขึ้นเถิด!」
สู่เฟยกล่าว
จากนั้นก็พากองทัพออกเดินทาง
ทหาร 2,000 นายเคลื่อนพลออกจากเมืองอย่างเกรียงไกร
ในจำนวนนี้มีเชลยศึกที่คัดเลือกมา 400 คน ล้วนเป็นเชลยร่างกายกำยำ แล้วบรรจุเข้าในกองทัพ
ระหว่างเดินทางผ่านอำเภอเยว่ซี กองทัพได้ผ่านป้อมตระกูลหม่า
ที่นี่มีกลุ่มโจรอยู่กลุ่มหนึ่ง จ้าวเอ้อร์หู่กับเจียงอู่หยางก็อยู่ที่นี่ด้วย
ในหมู่พวกเขามีฝีมือดีอยู่ไม่น้อย หากฝึกฝนให้ดี พวกเขาก็จะเป็นทหารรบที่ต่อสู้ได้
ปังชิงอวิ๋นเลื่อนฐานะขึ้นมาได้อย่างไร ก็เพราะใช้ทหารรบกลุ่มนี้เป็นรากฐานสร้างตัว
สู่เฟยเองก็ต้องการคนกลุ่มนี้ไปทำศึกที่เมืองซูเฉิง
ดังนั้น เมื่อผ่านมาถึงที่นี่ เขาจึงนำเงินกับเสบียง รวมถึงพลธนูหลายร้อยนาย เข้าไปในป้อมตระกูลหม่าทันที
「อย่าขยับ! ใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม ข้าจะสังหารผู้นั้น!」
สู่เฟยขี่ม้าเข้าไปในป้อมตระกูลหม่า พลางเตือนคนด้านใน
ป้อมตระกูลหม่าถูกล้อมไว้หมดแล้ว
เหล่าทหารถือคันธนูพร้อมยิงได้ทุกเมื่อ
「ไม่ทราบว่าใต้เท้าท่านนี้มีนามว่าอะไร พวกเราล่วงเกินใต้เท้าที่ใดหรือไม่!」
ในยุคนี้ หากมิใช่ความแค้นถึงตาย ขุนนางคนใดจะกระตือรือร้นลงมือกวาดล้างคนอย่างพวกเขาถึงเพียงนี้
「สู่เฟย! พวกเจ้าไม่ได้ล่วงเกินข้า แต่ข้ามาที่นี่เพื่อให้พวกเจ้าติดตามข้า นี่คือเงินกับเสบียง จะเลือกเงินกับเสบียงหรือเลือกความตาย ข้าจะนับถึงสาม!」
「สาม!」
「ช้าก่อน แล้วหนึ่งกับสองเล่า?」
「เช่นนั้นเจ้าจะเลือกอย่างไร?」
「ข้าเลือกติดตามใต้เท้า!」
จ้าวเอ้อร์หู่รีบตอบ
「ดี ตั้งแต่วันนี้พวกเจ้าก็จะได้กินเบี้ยหวัดของหลวง ทุกเดือนมีเงิน 1 ตำลึง มีข้าวกินมีที่พัก หากตายในสนามรบก็มีเงินชดเชยให้ครอบครัว!」
สู่เฟยกล่าว ก่อนเริ่มลงทะเบียนคน
เมื่อลงทะเบียนทุกคนเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มแจกเงิน
แต่ละคนได้รับเงิน 2 ตำลึง และถูกบรรจุเข้าเป็นทหารในกองทัพประจำ
พวกเขาคือโควตาทหารประจำการ 140 นายของสู่เฟย
ที่นี่ยังมีสตรีอยู่ด้วย หลายคนเป็นครอบครัวของพวกเขา
สตรีเหล่านี้รับหน้าที่งานครัวและหุงหาอาหาร
สู่เฟยเลือกหญิงร่างกำยำคนหนึ่งให้เป็นผู้ดูแลงานเบื้องหลัง
「พี่สะใภ้ชิ่ง คนเหล่านี้ขอมอบให้เจ้า หากผู้ใดไม่เชื่อฟังก็เฆี่ยนเสีย พวกเจ้าจะได้รับเงินเดือนละ 5 เฉียน มีข้าวกินมีที่พัก รับหน้าที่หุงหาอาหารกับซักเสื้อผ้าก็พอ!」
「เจียงอู่หยาง ข้าขอแต่งตั้งเจ้าเป็นหัวหน้ากองสารวัตรทหาร รับผิดชอบลงโทษผู้กระทำผิดวินัยโดยเฉพาะ หากทหารคนใดกล้ารังควานสตรีเหล่านี้ ให้โบย 30 ไม้ก่อน แล้วนำไปแขวนไว้บนเสาธงตากแดด 2 ชั่วโมง!」
「เข้าใจแล้วหรือไม่?」
สู่เฟยออกคำสั่งใหม่ พร้อมแต่งตั้งเจียงอู่หยางผู้ดื้อรั้นให้เป็นหัวหน้าสารวัตรทหาร ควบคุมวินัย
「รับทราบ! ขอบคุณใต้เท้าที่ชุบเลี้ยง!」
เจียงอู่หยางเองก็นึกไม่ถึงว่าสู่เฟยจะให้ความสำคัญกับตนถึงเพียงนี้
「ดี! จ้าวเอ้อร์หู่ เจ้ารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยจู่โจม นำพี่น้องของเจ้าเข้าบุกตะลุย!」
「ในกองทัพของข้า ผู้สร้างความชอบในศึกย่อมได้รับรางวัล เช่นเดียวกัน ผู้ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ!」
คำพูดของสู่เฟยทำให้ทั้งสองเข้าใจแจ่มแจ้ง
จากนั้นกองทัพก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังเมืองซูเฉิง
เมื่อไปถึงนอกเมืองซูเฉิง กองทัพไท่ผิงก็ส่งทหารออกมาแล้ว 5,000 นาย
「ฝ่ายตรงข้ามมีปืนฝรั่งกับปืนใหญ่ฝรั่ง หากต้องการทำลายพวกมันต้องเข้าไปประชิดจึงจะสู้ได้!」
สู่เฟยใช้กล้องส่องทางไกลตาเดียวสังเกตกองทัพไท่ผิงที่อยู่ไกลออกไป พลางเตือน
「ใต้เท้า! เราต้องบุกเข้าไป จึงจะใช้ความสามารถของพวกเราได้เต็มที่!」
ปังชิงอวิ๋นเตือน
「ช่างไม่เห็นชีวิตพี่น้องเป็นชีวิตคนเสียเลย! ไปสร้างรถเข็นสองคัน ใช้แผ่นไม้หนาเท่านิ้วหัวแม่มือสองแผ่นทำเป็นโล่ด้านหน้า แล้วเอาผ้าห่มฝ้ายแช่น้ำหุ้มไว้ตรงกลาง เช่นนี้ปืนฝรั่งก็ใช้การได้ยาก!」
「ยามนี้เป็นฤดูร้อน หากฝนตกก็ยิ่งเป็นโอกาสของเรา ขาดแคลนเงินกับเสบียงไม่ใช่ปัญหา ข้าสู้ยืดเยื้อกับพวกมันได้!」
「คนพวกนี้ไม่มีเสบียงมากมายพอจะยื้อกับเรา!」
ในคลังเก็บของระบบของสู่เฟยมีเสบียงที่สะสมไว้จากการเพาะปลูกหลายปี
ขณะนี้ยังมีเสบียงเหลืออยู่ราว 40,000 ชั่ง
เสบียงเหล่านี้ถูกเก็บซ่อนไว้ อีกทั้งราชสำนักยังจัดส่งเสบียงมาให้
เมืองอานชิงเป็นผู้ส่งเสบียงให้สู่เฟย
ดังนั้นจึงไม่ขาดเสบียง นี่คือข้อดีของการสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก
อย่างน้อยเรื่องเสบียงก็ไม่ต้องกังวล ย่อมมีคนส่งมาให้
หากยื้อกันไปเช่นนี้ ฝ่ายตรงข้ามย่อมไม่มีทางยื้อกับสู่เฟยไหว
ทั้งสองฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน
ขณะเดียวกัน ทหารม้า 200 นายของสู่เฟยก็แยกกันซุ่มอยู่ทั้งปีกซ้ายและปีกขวา รอจังหวะลงมือ
หากฝ่ายตรงข้ามกล้าเปิดฉากโจมตี ทหารม้าก็จะเคลื่อนอ้อมทันที แล้วฉีกแนวป้องกันของพวกมัน
ทหารม้า 200 นายนี้สวมเกราะสองชั้น
ด้านนอกเกราะหนังมีเกราะหวาย แต่ละคนมีทั้งทวน ดาบเอว และธนู
บัดนี้สู่เฟยนับว่ามีกองทัพเข้มแข็งและกำลังพลพร้อมสรรพ
ในสมัยราชวงศ์ชิง การมีทหารหนึ่งหรือสองพันนายก็นับว่ามีอำนาจทางทหารมากแล้ว
และสู่เฟยมีกำลังพลถึง 2,000 นายพอดี
ก่อนที่ไทเป๋งเทียนกั๋วจะถูกปราบ ทหารเหล่านี้จะยังไม่ถูกปลดประจำการ
กว่าการศึกกับไทเป๋งเทียนกั๋วจะสิ้นสุด สู่เฟยก็ผงาดขึ้นมาแล้ว
ถึงตอนนั้น ต่อให้คิดปลดกำลังพลเหล่านี้ก็ไม่มีโอกาสอีก
「ฝ่ายตรงข้ามคิดจะทำอะไรกัน?」
「ดูท่าคงคิดจะยื้อพวกเรา!」
ทางกองทัพไท่ผิงต่างก็หารือถึงสถานการณ์ตรงหน้า
「ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้! พวกเราต้องตีแนวรบของพวกมันให้แตก!」
「แต่ปีกทั้งสองข้างมีทหารม้าอยู่ หากพวกเราบุกเข้าแนวรบ ทหารม้าของพวกมันต้องโจมตีเราจากสองด้านแน่!」
「ถอยกลับเข้าเมืองก่อน!」
เมื่อเห็นว่าสู่เฟยตั้งใจจะทำศึกยืดเยื้อกับพวกเขา
ฝ่ายตรงข้ามจึงเลือกถอยกลับไปทันที
「สู่เลี่ยง! นำทหารม้าไปพันตอแยพวกมันไว้ หากพวกมันถอยกลับ ก็จงตามกัดไม่ให้หลุด!」
เมื่อเห็นอีกฝ่ายคิดถอย สู่เฟยก็ออกคำสั่งทันที
「รับทราบ! คุณชาย!」
สู่เลี่ยงเป็นทหารคนสนิทที่ติดตามมาจากหมู่บ้านสกุลสู่
คนเหล่านี้ล้วนเป็นกำลังคนที่ภักดีต่อเขาที่สุด
สู่เลี่ยงนำทหารม้าตามไปในระยะ 200 เมตร