หลังจากเซี่ยหัวลุกขึ้น เขาก็คว้าตัวครีกที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเปิดแผนที่ที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่มองเห็น ก่อนเลือกฐานทัพเรือ 996
ติ๊ง! การเคลื่อนย้ายระยะใกล้ต้องใช้เงิน 30,000 เบรี ต้องการเคลื่อนย้ายหรือไม่?
เซี่ยหัวแทบจะคุมสีหน้าไม่อยู่
สามหมื่น?
นี่เรียกว่าระยะใกล้เหรอ?
อุตส่าห์ลำบากลำบนตีมอนสเตอร์แทบตาย กว่าจะได้เงินมาแบบกระเบียดกระเสียรราวหนึ่งหมื่นกว่าเบรี แต่แค่เคลื่อนย้ายครั้งเดียวก็ต้องใช้สามหมื่นแล้ว
สรุปคือทำภารกิจเสร็จแล้วกลับไป ขาดทุนยับเป็นหมื่นกว่าเบรี
นี่มันเกมจำลองชีวิตนายทุนอะไรของนายเนี่ย?
แต่เล่นใหญ่ไปถึงขนาดนี้แล้ว จะให้พูดตอนนี้ว่า “ขอโทษนะ งบไม่พอ เดี๋ยวฉันพายเรือกลับไปก่อน” ก็คงไม่ได้ แบบนั้นที่เมื่อกี้อุตส่าห์เท่ไปก็เสียเปล่าหมดน่ะสิ
เซี่ยหัวกัดฟัน พลางด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของทีมพัฒนาเกมในใจ ก่อนกดตกลงด้วยสีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากเงินในกระเป๋าหายไปสามหมื่นเบรี
ฟิ้ว!
ร่างของเซี่ยหัวก็หายวับไปในทันที
เด็กหญิงตัวน้อยที่เมื่อครู่ยังดึงชายเสื้อเซี่ยหัวอยู่เบิกตากว้าง ก่อนชี้ไปยังอากาศว่างเปล่า
“แม่คะ พี่ทหารเรือกลายเป็นแสงไปแล้ว”
……
โลกใบนี้คือเกมเสมือนจริงขนาดมหึมา ส่วนเซี่ยหัวคือผู้เล่นช่วงทดสอบเพียงคนเดียวในเกม อย่างน้อยระบบเฮงซวยนั่นก็พูดกรอกหูเขาแบบนั้น
เรื่องมันต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน
ตอนนั้นเซี่ยหัวกำลังนอนแผ่อยู่บนเก้าอี้ จ้องคลังเกมสตีมเต็มหน้าจออย่างเหม่อลอย
มีเกมเป็นร้อยเกม ทั้งเกมที่เล่นจบแล้วและยังเล่นไม่จบ เรียงแน่นเต็มหน้าจอ แต่กลับหาเกมที่อยากเปิดเล่นสักเกมไม่เจอ
เรียกง่าย ๆ ว่า หมดอารมณ์เล่นเกม
แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว
“ติ๊ง! ระบบเกมอิสระสูงพร้อมให้บริการ! ระบบนี้จะติดตั้งเกมโลกเปิดที่ให้คุณดื่มด่ำกับประสบการณ์เสมือนจริงและสัมผัสได้ครบทุกประสาทสัมผัส 100% ให้โฮสต์: วันพีซ!”
ฟังดูเว่อร์วังอลังการ แต่เซี่ยหัวเป็นคนแบบไหนน่ะเหรอ?
เกมเมอร์ตัวจริงน่ะสิ
คำโฆษณาทำนองนี้เขาเห็นมาเยอะแล้ว ไม่ว่าโลกเปิดหรือประสบการณ์ดื่มด่ำ สุดท้ายก็ไม่พ้นล็อกอินเข้าเกมแล้วนั่งเหม่อ ลงดัน เก็บขยะไม่ใช่หรือไง?
ส่วนวันพีซน่ะเหรอ? ไม่เคยได้ยินชื่อเกมนี้มาก่อนเลย ต้องเข้าไปลองดูสักหน่อยแล้ว
“เข้า! ต้องเข้าอยู่แล้ว!”
ตอนเซี่ยหัวตัดสินใจเข้าไป ระบบก็มีตัวเลือกเริ่มต้นให้สองแบบ คือโจรสลัดกับทหารเรือ
ตามตรรกะเกมทั่วไป ในเมื่อชื่อเกมคือวันพีซ ฝั่งโจรสลัดก็ต้องเป็นอาชีพตัวโปรดของผู้พัฒนา เนื้อเรื่องหลักทั้งหมด ของลับ และอุปกรณ์ระดับท็อปคงเทไปทางฝ่ายโจรสลัดแน่นอน
เซี่ยหัวจึงเลือกทหารเรืออย่างไม่ลังเล
จะพูดไปทำไม ฉันตั้งใจจะจัดการราชาโจรสลัดโดยเฉพาะอยู่แล้ว
ใครบอกว่ามีแต่โจรสลัดที่เป็นราชาได้? ต่อไปฉันนี่แหละจะเป็นราชาทหารเรือ!
หัวใจของข้ากระจ่างดุจกระจก ทุกสิ่งที่ข้าทำล้วนเป็นความยุติธรรม!
อีกอย่าง ปลายทางของจักรวาลก็คืองานราชการมั่นคง
เป็นทหารเรือยังไงก็เป็นข้าราชการถูกต้องตามกฎหมาย มีประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ... อันหลังนี่เหมือนจะยังไม่มี แต่ก็ดีกว่าเป็นโจรสลัดที่โดนหมายจับทุกวันใช่ไหมล่ะ?
จากนั้นเขาก็ถูกโยนไปที่ฐานทัพเรือ 996 ในทะเลอีสต์บลู กลายเป็นพลทหารหมายเลข 996007
พอเห็นหมายเลขนี้ เซี่ยหัวก็อดแขวะไม่ได้
“996 บวก 007 พวกทหารเรือไปเรียนระบบตั้งหมายเลขมาจากนายทุนหรือไง?”
จะแขวะก็ส่วนแขวะ แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อ
รายการภารกิจช่วงเริ่มเกมเรียกได้ว่าน่าสมเพชระดับตำนาน
คนอื่นฝึกกระบี่ แต่เขาเช็ดพื้น
คนอื่นยิงปืนใหญ่ แต่เขารินกาแฟ
คนอื่นออกลาดตระเวน แต่เขาล้วงส้วม
แต่รางวัลช่วงมือใหม่ดันเยอะจริง ๆ
เซี่ยหัวอาศัยความอึดถึกทน ทำงานหนักชนิดไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพียงสามเดือนก็เลื่อนจากพลทหารเป็นพันตรี แถมยังได้รับสิทธิ์ออกทะเลอย่างอิสระด้วย
วันเลื่อนตำแหน่ง โจลสันเป็นคนประดับยศให้ สีหน้าเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่างแต่ก็กลืนไว้ สุดท้ายพูดออกมาแค่ประโยคเดียว
“นายเป็นคนแรกที่กวาดส้วมเก่งจนได้เลื่อนเป็นพันตรี”
การเลื่อนตำแหน่งยังหมายถึงการออกสำรวจได้มากขึ้น ไม่นานเซี่ยหัวก็ปลดล็อกจุดเคลื่อนย้ายทั้งหมดที่เปิดได้ในแผนที่ทะเลอีสต์บลู
แค่เคลื่อนย้ายแต่ละครั้งแพงเกินไป แถมการลอยเรืออยู่กลางทะเลยังทำให้มีโอกาสเจอภารกิจมากกว่า
ถ้าไม่ใช่ภารกิจที่มีเวลาจำกัด เซี่ยหัวก็ไม่ใช้การเคลื่อนย้ายหรอก
อีกอย่าง ทุกครั้งที่ไปถึงแผนที่เฉพาะบางแห่ง ระบบก็จะบังคับส่งเขากลับฐาน
พร้อมข้อความเตือนน่ารำคาญจากระบบที่ว่า “ทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อปลดล็อกแผนที่”
ปัญหาคือช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าภารกิจอะไร? อยู่มาตั้งนาน ทุกวันมีแต่ภารกิจรอง ภารกิจฉุกเฉิน ภารกิจจำกัดเวลา แต่ไม่เห็นเงาภารกิจหลักเลยสักนิด
นอกจากนี้ ระบบยังเปิดตัวชี้วัดค่าความยุติธรรมกับค่าความชั่วให้เขาด้วย ไม่รู้ไปลอกเกมไหนมา
กฎสำคัญเห็นได้ชัดเลยว่าไม่ให้เขาฆ่าเอ็นพีซีตามใจชอบ
ถึงระบบไม่ต้องบอก เซี่ยหัวก็รู้อยู่แล้ว เพราะเอ็นพีซีที่นี่สมจริงเกินไป
มีทั้งร้องไห้ หัวเราะ มีครอบครัว ถ้าเขาฆ่าคนกลางถนนมั่วซั่วจริง ๆ ก็คงรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน
ขอโทษนะครับ ทำให้ผู้เล่นทั้งหลายขายหน้าแล้ว!
ผู้เล่นคนอื่นทะลุมิติเข้าเกม: ฉันคือภัยพิบัติครั้งที่สี่ ไร้หัวใจ! ใครขวางทางตาย!
เซี่ยหัว: ป้าขายผักแถมหอมต้นหนึ่งให้ฉัน ครั้งหน้าต้องไปซื้อร้านแกอีก
บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเลือกเป็นทหารเรือก็ได้
……
ห้องทำงานของผู้บัญชาการฐานทัพเรือสาขา 996 แห่งทะเลอีสต์บลู
โจลสัน ผู้บัญชาการสาขา กำลังฮัมเพลงพลางชงกาแฟ
ช่วงนี้อารมณ์เขาดีไม่น้อย
จำนวนโจรสลัดในทะเลอีสต์บลูลดลงฮวบฮาบ เดือนก่อนฐานยังได้อันดับหนึ่งทั่วทะเลอีสต์บลูในการประเมินผลงานอีกด้วย
ถึงผลงานส่วนใหญ่จะเป็นของเซี่ยหัว แต่เขาเป็นผู้บัญชาการสาขา ยังไงชื่อของเขาก็ต้องมีอยู่ในบัญชีความชอบด้วย
ส่วนช่วงนี้เซี่ยหัวหนีไปป่วนโจรสลัดอยู่บนเกาะไหนน่ะเหรอ? ใครจะไปสนล่ะ!
โจลสันเป่ากาแฟ เตรียมเพลิดเพลินกับช่วงเวลาจิบน้ำชายามบ่ายอันแสนหาได้ยาก
ฟิ้ว!
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาจากความว่างเปล่า
ในมือยังหิ้วชายร่างกำยำที่หมดสติไม่ฟื้นอยู่อีกคน
“ติ๊ง! พัสดุของคุณมาส่งแล้ว โปรดตรวจรับสินค้า และอย่าลืมให้คะแนนห้าดาวด้วยนะครับ”
เซี่ยหัวพูดพลางโยนครีกลงกับพื้น
“ปัง!”
ครีกกระแทกพื้น ฝุ่นฟุ้งกระจายเป็นวง
ถ้วยกาแฟของโจลสันค้างอยู่ตรงริมฝีปาก แรงสะเทือนทำให้กาแฟหกใส่เป้ากางเกงเต็ม ๆ
โจลสันก้มมองเป้ากางเกงที่เปียกชุ่มไปด้วยกาแฟ แล้วเงยหน้ามองเซี่ยหัวที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ก่อนจะหันไปมองชายร่างกำยำบนพื้นซึ่งหน้าเปื้อนเลือด เกราะแตกยับ ไม่รู้เป็นหรือตาย
“คราวหน้าถ้าจะหิ้วหัวมาให้แบบนี้ ช่วยส่งสัญญาณล่วงหน้าหน่อยได้ไหม? รู้หรือเปล่าว่านายโผล่มาพรวดพราดแบบนี้ทุกครั้งมันไม่ดีต่อหัวใจคนวัยกลางคนกับคนแก่ หรืออยากทำให้ฉันตกใจตายแล้วมายึดสาขา 996 ไปครองหรือไง?”
“ผมจะทำยังไงได้ล่ะ? ระบบเฮงซวยนี่ตั้งเงื่อนไขว่าต้องเอาหัวหมอนี่มาส่งถึงมือคุณ ภารกิจถึงจะถือว่าเสร็จสมบูรณ์ แล้วผมก็ไม่ได้อยากได้สาขา 996 สักหน่อย ชื่อไม่เป็นมงคลเลย”
พูดจบเซี่ยหัวก็ขยับแว่นที่เอียงนิดหน่อยเพราะการเคลื่อนย้าย
“นี่แต่งตัวอะไรของนาย! บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าห้ามใส่รองเท้าแตะมาทำงาน!”
เซี่ยหัวก้มมองรองเท้าแตะคีบของตัวเอง ก่อนตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
“นี่เป็นชุดกิจกรรมหน้าร้อนรุ่นลิมิเต็ดที่เติมเงินซื้อ ช่วยเพิ่มความเร็วให้ผมได้ด้วย”
โจลสันไม่รู้ว่าความเร็วของเซี่ยหัวเพิ่มขึ้นจริงหรือเปล่า แต่เขารู้ว่าความดันของตัวเองพุ่งสูงขึ้นแล้ว
โจลสันได้ยินคำพูดทำนองนี้จากเซี่ยหัวมาครึ่งปีแล้วบ้างก็ว่าเสื้อคลุมสีชมพูช่วยลดความเสียหายได้ แว่นกันแดดลายดาวช่วยเสริมฮาคิสังเกต หรือยังไม่มีอาวุธที่ถูกใจดรอปออกมา ใช้หมัดต่อไปยังดีกว่า
ทุกครั้งที่อีกฝ่ายพูด โจลสันฟังไม่รู้เรื่องสักคำ แต่ถึงอย่างนั้นหมอนี่ก็สู้เก่งจริง ๆ ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา กองโจรสลัดในทะเลอีสต์บลูแทบถูกเขาฟาร์มจนกลายเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์แล้ว
โจลสันส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เปิดสมุดบันทึกความชอบเล่มหนาจนใช้กันกระสุนได้อย่างชำนาญ แล้วจดเพิ่มอีกหนึ่งรายการ
“ปล่อยให้อยู่ทะเลอีสต์บลูต่อไป นับว่าเสียของจริง ๆ”
โจลสันหยิบเด็นเด็นมูชิออกมาเงียบ ๆ
“ฮัลโหล? กองบัญชาการใหญ่เหรอ? ใช่ ผมเอง โจลสัน มีเรื่องต้องรายงาน บลา ๆ ๆ อะไรนะ? ผมไม่ได้ป่วย!”