ตอนโจลสันโทรศัพท์ไปยังสำนักงานใหญ่ เซี่ยหัวก็กำลังนั่งมองหน้าต่างแสงตรงหน้าอยู่ในห้องทำงานของโจลสัน มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมันได้
ภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัล: ค่าประสบการณ์ 5,000 เบรี 10,000 เบรี ค่าความยุติธรรม 2,000 สกิล: เคลื่อนย้ายพริบตา!
“เยี่ยม มีสกิลออกมาด้วยแฮะ”
ผู้เล่นทุกคนพอได้สกิลใหม่ก็ต้องลองใช้ทันที เซี่ยหัวจึงออกตัวพุ่งปรู๊ดไปยังลานฝึก
เคลื่อนย้ายพริบตาทำงานเหมือนในเกมส่วนใหญ่
ระยะเคลื่อนย้ายไกลสุด 5 เมตร คูลดาวน์ 300 วินาที
เซี่ยหัวใช้ท่านี้กระโดดไปมารอบหุ่นไม้ในลานฝึกเป็นสิบครั้ง ก่อนสรุปได้ว่าสกิลนี้เหมาะกับการใช้งานจริงแบบไหน
ลอบโจมตี หนี หรือจัดการศัตรูแล้วเผ่นทันที เป็นสกิลเทพที่พวกขยะกองทัพเรือ—ไม่สิ ยอดฝีมือกองทัพเรือ ต้องมีติดตัวไว้ชัด ๆ
เขากวาดตามองหน้าต่างค่าสถานะของตัวเอง ข้อมูลแน่นเอี้ยดทุกช่องล้วนแตะขีดจำกัดที่เข้าถึงได้ในช่วงเลเวลปัจจุบันแล้ว
ช่องสกิลอาจจะไม่ได้อลังการหวือหวา แต่ของที่ควรมีก็มีครบ
อุปกรณ์...ช่างมันเถอะ ไม่พูดถึงดีกว่า
ยังไงก่อนจะมีเซ็ตอุปกรณ์ครบ ใส่ชิ้นไหนที่ค่าสถานะดีกว่าก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง?
“ระบบ ภารกิจต่อไปจะมาเมื่อไหร่?”
เซี่ยหัวถามระบบที่พึ่งพาไม่ค่อยได้ในใจ ถึงบางภารกิจจะพิลึกพิลั่นไปหน่อย แต่ขอแค่ทำสำเร็จทีไร รางวัลก็ไม่น้อยเลยสักครั้ง
อย่างก่อนหน้านี้ เขาไปยืนรออยู่กลางทะเลทั้งลำเรือ ได้เจอกับเอ็นพีซีผมแดงที่ดูเหมือนหัวหน้าใหญ่ แขนขาดไปข้างหนึ่ง แต่ราศีจับสุด ๆ
เขาใช้โพชันรักษาระดับต่ำสุดที่ได้จากรางวัลระบบ แลกกับสกิลฮาคิเกราะระดับอีปิกของอีกฝ่ายมาได้ถึงสองสกิล นับว่าคุ้มมาก
ตอนนี้ยังมีสกิลเทพสำหรับไล่ตามหรือหนีเอาชีวิตรอดเพิ่มมาอีก เซี่ยหัวรู้สึกคันไม้คันมือจนแทบทนไม่ไหว อยากบวกเต็มแก่!
ภารกิจฉุกเฉิน: กำจัดกลุ่มโจรสลัดอาร์ลองที่บุกหมู่บ้านโคโคยาชิ
เป้าหมายภารกิจ: สังหาร/จับกุมสมาชิกกลุ่มโจรสลัดอาร์ลองทั้งหมด ปกป้องชาวบ้านหมู่บ้านโคโคยาชิ
รางวัลภารกิจ: คำนวณตามผลงาน ยิ่งได้รับคะแนนประเมินสูง รางวัลก็ยิ่งมาก
รางวัลพิเศษ: อาจปลดล็อกขีดจำกัดเลเวลและสิทธิ์เข้าถึงแผนที่ใหม่
ตัวอักษรบนหน้าต่างแสงตรงหน้าเซี่ยหัวยังไม่ทันเลือนหาย มุมปากของเขาก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้นแล้ว
“มนุษย์เงือกเหรอ? ในที่สุดก็มีมอนสเตอร์ที่ดูเข้าท่ามาสักที!”
เขาไม่คิดจะบอกโจลสันที่เป็นหัวหน้าสาขาสักคำ เลือกแผนที่หมู่บ้านโคโคยาชิเป็นจุดวาร์ป แล้วควักเงินหนึ่งแสนเบรีออกมาจ่าย
ภารกิจจำกัดเวลาแบบนี้ ถ้าไปช้าจนคะแนนร่วงก็ไม่คุ้มกันพอดี คิดซะว่าเงินแสนเบรีเป็นค่าลงทุนแล้วกัน
วาร์ป เริ่มทำงาน!
กำลังเริ่มการเคลื่อนย้ายระยะสั้น...จุดหมาย: หมู่บ้านโคโคยาชิ
โจลสันในห้องทำงานเพิ่งวางสายจากเด็นเด็นมูชิที่ใช้โทรไปยังสำนักงานใหญ่ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเซี่ยหัวที่อยู่ในห้องเมื่อครู่หายตัวไปอีกแล้ว
“ไอ้หมอนี่หนีไปไหนอีกล่ะ? หายตัวไปแบบไร้ร่องรอยทุกที หวังว่าคราวนี้จะไม่หอบของฝากกลับมาให้ฉันอีกนะ”
โจลสันส่ายหน้าอย่างจนใจ
……
คุณมาถึงสถานที่ทำภารกิจแล้ว: หมู่บ้านโคโคยาชิ
ภารกิจปัจจุบัน: กำจัดมนุษย์เงือกที่บุกเข้ามา
รางวัลภารกิจจะคำนวณตามผลงานของผู้เล่น
(เกณฑ์ประเมินผลงานประกอบด้วย: จำนวนศัตรูที่สังหาร ความเร็วในการสังหาร ระดับการปกป้องชาวบ้าน และผลการจัดการสมาชิกระดับหัวหน้าของกลุ่มโจรสลัดอาร์ลอง เป็นต้น)
“ภารกิจให้คะแนนเหรอ? เรื่องนี้ฉันถนัด เดี๋ยวจัดคะแนนเอสเอสเอสให้ดูเลย!”
เซี่ยหัวขยับข้อมือ ดวงตาพลันคมกริบขึ้น
……
“สัตว์ประหลาด!!”
พวกมนุษย์เงือกอวดดีอาละวาดทำลายข้าวของไปทั่วหมู่บ้านโคโคยาชิ มนุษย์เงือกที่เป็นหัวหน้ามีเขี้ยวแหลมเต็มปาก ข้างหนึ่งเตะบ้านจนพังราบ ขณะเดียวกันก็ยังตะโกนราวกับกำลังประกาศเรื่องเป็นทางการว่า
“ฟังให้ดี! ท่านอาร์ลองสั่งมาแล้ว ผู้ใหญ่คนละหนึ่งแสนเบรี เด็กคนละห้าหมื่นเบรี! จ่ายเงินแล้วจะไว้ชีวิต ไม่จ่ายงั้นเหรอ?”
แขนกำยำกวาดฟาดใส่โอ่งน้ำข้าง ๆ จนแตกกระจาย
“งั้นก็เอาชีวิตมาใช้หนี้!”
พวกมันทำตามกฎของตัวเองจริง ๆ พอไปถึงบ้านไหนก็จะตะโกนบอกราคาก่อน แล้วค่อยดูว่าเจ้าของบ้านจะควักเงินหรือไม่
ไม่จ่าย? ก็ตบปลิวไปกระแทกกำแพง
ยังไงสิทธิ์ในการตัดสินขั้นสุดท้ายก็เป็นของพวกมันอยู่แล้ว
“ชิ มอนสเตอร์เกิดกระจัดกระจายกันเกินไป น่ารำคาญชะมัด”
เซี่ยหัวที่อยู่บนจุดสูงสุดของหมู่บ้านบ่นออกมา
แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นบนแว่นกันแดดรูปดาวสุดล้ำสมัยที่สวมอยู่บนจมูก แผนที่บริเวณใกล้เคียงและตำแหน่งศัตรูถูกทำเครื่องหมายลงบนแผนที่ย่อของเซี่ยหัว
บริเวณนี้มีมนุษย์เงือกทั้งหมดหกตัว กระจายกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ ในหมู่บ้าน
ตัวหนึ่งกำลังเหยียบเด็กคนหนึ่งอยู่ เด็กคนนั้นใบหน้าเปื้อนเลือด กอดหัวตัวเองเอาไว้พลางสั่นเทา
“เห็นพวกแกแล้ว”
เซี่ยหัวยกมุมปาก
มือขวาพลิกทีเดียว ปืนลูกโม่กระบอกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
ชื่ออาวุธ: ปืนพีซคีปเปอร์
ประเภทอาวุธ: ปืนลูกโม่
ระดับคุณภาพ: แรร์ (สีเขียว)
พลังโจมตี: ธรรมดา
คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้น
“ไอ้พวกอาหารทะเลเฮงซวย! รู้ไหมว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว?!!!”
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!
เสียงปืนหกนัดดังประสานกัน!
ด้วยฮาคิสังเกตอันแข็งแกร่งของเซี่ยหัว กระสุนทั้งหกนัดทะลวงกะโหลกของมนุษย์เงือกทั้งหกตัวในพริบตา
พวกมนุษย์เงือกยังไม่ทันได้กรีดร้อง หัวก็ระเบิดออกเหมือนแตงโมสุกงอม
ระบบนี่ก็สองมาตรฐานเหมือนกัน ในเกมกลับไม่อนุญาตให้ผู้เล่นพูดคำหยาบ!
พูดเมื่อไหร่ก็จะถูกเปลี่ยนเป็นคำที่ไม่มีพิษสงโดยอัตโนมัติ
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ เซี่ยหัวด่าระบบไปยืดยาว สุดท้ายกลับโดนตัดเสียงจนเหลือแค่ปี๊บ...
ผู้เล่นพูดคำหยาบแล้วโดนเซ็นเซอร์ แต่เอ็นพีซีกลับพูดจาหยาบคายได้เต็มปาก
พอถามระบบว่าทำไม ระบบก็ยืนกรานตอบอย่างชอบธรรมว่า: ตาม “ข้อปฏิบัติเพื่อสุขภาพและความประพฤติที่ดีของผู้เล่น” พฤติกรรมของเอ็นพีซีเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินไปของโลก จึงไม่อยู่ภายใต้ข้อจำกัด ขอให้ร่วมกันสร้างสภาพแวดล้อมในเกมที่ปลอดภัย ดีต่อสุขภาพ และมีอารยธรรม เพื่อประสบการณ์การเล่นที่ดีร่วมกัน
เดี๋ยวนะพี่?
ฉันยิงสมองคนกระจุยไปแล้ว ยังจะบอกว่านี่เป็นเกมที่ปลอดภัยและดีต่อสุขภาพอีกเหรอ?
ข้อปฏิบัติเพื่อสุขภาพของนายจำกัดแค่เรื่องปากหรือไง?!
ระบบไม่ตอบอะไรอีก
สิ่งที่ระบบถนัดที่สุดก็คือเงียบใส่ตอนที่นายกำลังหัวร้อน
ส่วนเซี่ยหัวก็สรุปธาตุแท้ของระบบเฮงซวยนี่ออกมาได้ว่า:
สองมาตรฐาน
แต่จะว่าไป อาวุธที่ระบบผลิตออกมานี่ใช้ดีจริง ๆ
กระสุนกับกระสุนปืนใหญ่ธรรมดาอาจทำอะไรมานุษย์เงือกไม่ได้ แต่ปืนที่เซี่ยหัวใช้นั้นเป็นของที่ระบบผลิตขึ้นมา
ขอแค่พลังโจมตีของเซี่ยหัวสูงกว่าพลังป้องกันของอีกฝ่าย ต่อให้ปาก้อนหินก้อนเล็ก ๆ ใส่ก็ยังสร้างความเสียหายได้
กติกาเกมก็ไร้เหตุผลแบบนี้แหละ!
เพี๊ยะ
เซี่ยหัวตวัดปืนหมุนโชว์ท่าอย่างเท่ ข้อมือสะบัดเบา ๆ ปืนก็กลายเป็นกระแสข้อมูลกลับเข้าไปในคลังระบบ ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง รวดเดียวจบ
ต้องขอบคุณสกิลติดตัว “ชำนาญศาสตราทุกชนิด” ต่อให้เป็นปืนลูกโม่ที่เซี่ยหัวไม่เคยใช้ในชีวิตจริง เขาก็ยังใช้ได้อย่างชำนาญ
ถึงจะยังห่างไกลจากระดับตำนานที่เล่นอาวุธจนพลิกแพลงได้สารพัดก็เถอะ
แต่แค่ทำท่าเท่ ๆ ก็เหลือเฟือแล้ว
“เรียบร้อย”
เซี่ยหัวจัดการมนุษย์เงือกบริเวณใกล้เคียงด้วยวิธีเดียวกัน ก่อนจะฮัมเพลงเบา ๆ แล้วเตรียมตรวจดูผลสรุปภารกิจ
แต่คะแนนประเมินที่เด้งขึ้นมาตรงหน้ากลับทำให้เขาหัวร้อนขึ้นมาทันที
ความคืบหน้าภารกิจ: บี
ผลประเมิน: ประสิทธิภาพพอใช้ แต่มีข้อผิดพลาดร้ายแรง
คำเตือน: ไม่สามารถปกป้องเป้าหมายทั้งหมดได้
“ว่าไงนะ?!”
เซี่ยหัวเบิกตากว้าง
“ฉันยิงนัดเดียวตายเรียบ สะอาดหมดจด เป็นดาวเด่นที่สุดในสนาม! นายให้ฉันแค่บีเนี่ยนะ? ระบบแสนน่ารักอย่างนายคำนวณพลาดจนเกิดบั๊กหรือไง?!”
เซี่ยหัวกำลังจะฟาดปุ่มส่งความคิดเห็นด้วยความโมโห ทันใดนั้นเสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้น
คำเตือน: ค่าพลังชีวิตของเอ็นพีซีคนสำคัญต่ำกว่า 30% และกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
คำแนะนำ: หากบุคคลดังกล่าวเสียชีวิต ภารกิจจะถูกตัดสินว่าอยู่ในระดับต่ำสุดโดยอัตโนมัติ
เอ็นพีซีคนสำคัญในขณะนี้: เบลเมล (บาดเจ็บสาหัส ใกล้หมดสติ)
เซี่ยหัวเงยหน้าพรวด ฮาคิสังเกตพุ่งไปตามทิศทางที่ระบบแจ้งเตือน
เบลเมลนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น เลือดชุ่มไปทั่วหน้าอก
เด็กหญิงสองคนกำลังกอดร่างของเธอที่ค่อย ๆ สิ้นลมหายใจเอาไว้แน่น
“เฮ้ย ไม่ใช่แล้วโว้ย!!!”
เซี่ยหัวตะโกนใส่ความว่างเปล่า เสียงแทบแตก
“ทำไมนายไม่บอกตั้งแต่แรกว่านี่เป็นภารกิจคุ้มกันด้วยล่ะ! ตั้งใจรอดูฉันทำภารกิจพังหรือไง!!!”
“แหะ~”
“นายตั้งใจแกล้งกันชัด ๆ เลยใช่ไหม?”