【เรื่องนี้เป็นโลกสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับชีวิตจริง โปรดอย่าคาดเดา】
【จุดฝากสมองจ้า～】
แสงแดดสาดเข้ามาในห้อง
“ที่นี่ที่ไหน?”
หลินไหฺวหลายตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ดึงมือขวาที่ถูกคนกดทับออก
เขาชะงักไปสามวินาทีกว่าจะรู้ตัว ว่านี่คือโรงแรมเล็ก ๆ ราคาถูกนี่เอง
แถมไม่ใช่ที่เขาอยากมาด้วย แต่ถูกคนข้าง ๆ พามา
เอ่อ... ตอนนี้คนข้าง ๆ ก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน หันมามองหลินไหฺวหลายแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร ขยี้ตาตัวเอง
แวบเดียวนี้ทำให้หลินไหฺวหลายโมโหจนแทบคลั่ง แกเสแสร้งอะไรนักหนา?
ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อวานเห็นว่าต่างก็เป็นมือใหม่กันทั้งคู่
หลินไหฺวหลายยังนึกว่าเธอเป็นเซียนรุ่นใหญ่เสียอีก หรือแกก็ทะลุมิติมาจากอีกสามสิบปีข้างหน้าเหมือนกัน? ถึงได้ทำใจเย็นได้ขนาดนี้!
หลินไหฺวหลายเอ่ยปาก: “คุณเซี่ยวอ้าย นี่คุณ...”
ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นคือจงเซี่ยวอ้ายผู้เลื่องชื่อ คนที่โหวเลี่ยงผิงต้องขออนุญาตแม้แต่จะตีระฆัง
“หึหึ หลินไหฺวหลาย อย่าได้便宜แล้วยังทำเป็นเหลิงเลย”
“ฮ่า ๆ” หลินไหฺวหลายหัวเราะกลบเกลื่อน แต่เขาคือลูกผู้ชายแห่งซีหม่าเกอ ไม่มีทางให้ผู้หญิงมาคุมเกมเด็ดขาด จึงพูดว่า: “คุณเซี่ยวอ้าย คุณจะมาใส่ร้ายผมไม่ได้นะ เมื่อวานคุณเป็นคนข่มขู่ผมชัด ๆ ผมต่างหากที่เป็นเหยื่อ!”
หลินไหฺวหลายพูดเสียงหนักแน่น สีหน้าจริงจัง
ใช่แล้ว เมื่อวานจงเซี่ยวอ้ายเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
แล้วอย่าเข้าใจผิดล่ะ สองคนนี้ไม่ใช่แฟนกัน เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา ที่จริงคำว่าเพื่อนร่วมชั้นก็แรงไปหน่อย เขาเป็นนักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮั่นตง ส่วนจงเซี่ยวอ้ายอยู่คณะนิติศาสตร์ จะว่าเป็นศิษย์เก่าด้วยกันน่าจะถูกกว่า
เมื่อวานตอนที่หลินไหฺวหลายกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด จงเซี่ยวอ้ายเดินเข้ามาหาเขา
“คุณหลินไหฺวหลาย วันนี้วันเสาร์ สองทุ่ม ห้อง 312 โรงแรมเหอหยวน ฉันมีธุระกับคุณ”
ได้ยินแบบนี้ หลินไหฺวหลายก็เดือดขึ้นมาทันที นัดกันจะจะเกินไปแล้ว ยังใช้สำนวนเหมือนคนจากอีกยี่สิบปีข้างหน้าอีก
ที่สำคัญคือหลินไหฺวหลายรู้ฐานะและนิสัยของเธอดี ไม่อยากพัวพันกับจงเซี่ยวอ้ายมาก จึงปฏิเสธไปโดยไม่คิด
“หืม คุณเซี่ยวอ้าย มีอะไรกับผม? บอกตอนนี้เลยได้ไหม ถ้าผมช่วยได้จะช่วยเต็มที่ ตกค่ำผมต้องอ่านหนังสือแล้ว”
ออกไปข้างนอกไม่มีทาง หลินไหฺวหลายไม่อยากให้ชีวิตคู่ในอนาคตต้องมารายงานตัวก่อนนอน รอให้จงเซี่ยวอ้ายเซ็นอนุมัติถึงจะนอนได้
แต่จงเซี่ยวอ้ายแม้ถูกปฏิเสธก็ไม่โกรธ กลับทำท่าทางเหมือนคนญี่ปุ่น มองเขายิ้ม ๆ: “คุณไหฺวหลาย ก็คงไม่อยากอยู่แต่ในชนบทไปทั้งชีวิตใช่ไหม?”
ตอนนั้นหลินไหฺวหลายนึกว่าจงเซี่ยวอ้ายทะลุมิติมาเหมือนกัน ไม่งั้นแกไม่ไปนินทาเพื่อนกับโหวเลี่ยงผิงลับหลัง มาวอแวกับฉันทำไม?
แต่หลินไหฺวหลายจะทำยังไงได้ เขารู้ฐานะของจงเซี่ยวอ้ายดี จึงยอมแพ้ทันที
“ฮ่า ๆ คุณเซี่ยวอ้ายพูดเล่นแล้ว อาจารย์สอนพวกเรามาตั้งแต่เด็ก ให้เพื่อนร่วมชั้นช่วยเหลือกัน คุณวางใจเถอะ คืนนี้สองทุ่ม ผมไปตรงเวลาแน่”
จงเซี่ยวอ้ายแค่มองเขาแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ตอนนั้นหลินไหฺวหลายมองแผ่นหลังของจงเซี่ยวอ้าย ถอนใจไม่หยุด นี่ฉันโดนวางแผนหรือเปล่า? ฉันยังไม่ลีลาพออีกเหรอ?
หารู้ไม่ว่าตอนนั้นจิตใจของจงเซี่ยวอ้ายก็ซับซ้อนไม่แพ้กัน คิดในใจ: หลินไหฺวหลายรู้ฐานะของฉันจริง ๆ ด้วย แต่ในเมื่อรู้แล้ว ยังทำตัวเหินห่างกับฉันตลอด นี่ดูถูกใครกัน?
ถึงหลินไหฺวหลายจะเป็นนักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮั่นตง แต่ในฐานะที่ชาติก่อนเคยเป็นบัณฑิตภาควิชาประวัติศาสตร์ เขายังมีความรู้สึกพิเศษกับประวัติศาสตร์
ดังนั้นตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาก็ไปนั่งเรียนวิชาประวัติศาสตร์อยู่เรื่อย หรือไม่ก็อ่านหนังสือประวัติศาสตร์ในห้องสมุด โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิง
จนวันหนึ่ง เขาเจอเกาอวี่เหลียงในห้องสมุด
เกาอวี่เหลียงเห็นหลินไหฺวหลายกำลังอ่านหนังสือ "1587, A Year of No Significance" อย่างเอาเป็นเอาตาย ก็เลยนั่งลงข้าง ๆ ไม่รบกวน จนหลินไหฺวหลายเงยหน้าขึ้นถึงได้ทักทาย
อ้อ "1587, A Year of No Significance" ชื่อนี้อาจไม่คุ้นหูสำหรับทุกคน ฉบับแปลจีนชื่อว่า "ว่านลี่สืออู่เหนียน" (15 ปีรัชศกว่านลี่)
“สวัสดีครับ นักศึกษา ผมเกาอวี่เหลียง อาจารย์คณะนิติศาสตร์ เห็นคุณอ่านหนังสือเล่มนี้ได้อย่างเอาเป็นเอาตาย ก็อดใจไม่ไหว อยากนั่งคุยแลกเปลี่ยนกับคุณ”
สมกับเป็นเกาอวี่เหลียงจริง ๆ เขาไม่มีภูมิต้านทานต่อประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิงเลย
ด้วยเหตุนี้ หลินไหฺวหลาย นักศึกษาเศรษฐศาสตร์ จึงถูกเกาอวี่เหลียง อาจารย์นิติศาสตร์ ชวนไปที่บ้านเพื่อแลกเปลี่ยนเรื่องประวัติศาสตร์หมิงอยู่เนือง ๆ
ส่วนภรรยาของเขา อู๋ฮุ่ยเฟิน ก็เป็นอาจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์ แถมยังรู้จักหลินไหฺวหลายในฐานะคนที่มาเรียนกับเธอบ่อย ๆ
ดังนั้นหลินไหฺวหลายจึงสนิทกับครอบครัวนี้เป็นพิเศษ รวมถึงเกาฟางฟาง ลูกสาวของพวกเขาด้วย
ระหว่างนั้น ด้วยความสัมพันธ์กับเกาอวี่เหลียง หลินไหฺวหลายจึงได้รู้จักกับ "สามยอดแห่งฮั่นตง" และจงเซี่ยวอ้าย
แม้ทุกครั้งหลินไหฺวหลายจะทำตัวสุภาพ ใจกว้าง
จงเซี่ยวอ้ายจะฉลาดหรือไม่นั้นอีกเรื่อง แต่ในฐานะเด็กจากครอบครัวใหญ๋ เธออ่อนไหวมาก
ดูออกว่า ถึงหลินไหฺวหลายจะสุภาพกับเธอ แต่ความเหินห่างนั้นก็เห็นได้ชัด
จงเซี่ยวอ้ายคือใคร? มีพื้นหลังอะไร? เธอ自以为เป็นยอดหญิงที่ฟ้าประทาน เดิมทีเป็นชาวนาตีนเปล่ามาจากชนบท ถึงกับดูถูกฉัน?
ตั้งแต่เด็กถูกแวดล้อมเหมือนดวงดาว จงเซี่ยวอ้ายรับไม่ได้กับศักดิ์ศรีของตัวเอง จนสุดจะทน จึงเกิดเรื่องเมื่อวานขึ้น
ภาพย้อนกลับมาที่ห้อง
“เหยื่อด้วยเหรอ? ฉันบังคับคุณหรือไง? เป็นเหยื่อแล้วคุณออกแรงซะขนาดนั้นทำไม!”
ฟังแล้วรู้เลยว่านี่คือสัญญาณว่าผู้หญิงกำลังจะโมโห หลินไหฺวหลายจึงเปลี่ยนเรื่องทันที
“เปล่านะ คุณเซี่ยวอ้าย ผมเห็นคุณสนิทสนมกับโหวเลี่ยงผิงไม่ใช่เหรอ? หรือว่าคุณไม่ชอบเขาแล้ว? มาสนใจผม?”
“หึ อย่าหลงตัวเองนักเลย แล้วก็โหวเลี่ยงผิงที่มาตอแยฉันเอง ฉันยังไม่ได้คบกับเขาด้วยซ้ำ” จงเซี่ยวอ้ายโต้กลับอย่างหัวเสีย
“งั้นคุณก็สนใจผม? อยากแต่งกับผม? ไม่ใช่สิ ด้วยฐานะของคุณ คุณอยากได้ผมเข้าบ้าน?”
จงเซี่ยวอ้ายได้ยินหลินไหฺวหลายบอกว่าเธอจะเอาขาเข้าบ้านก็หัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ～ คุณนี่ก็ตลกดีนะ ฉันเริ่มเสียดายแล้วสิ”
ตลกก็ตลกเถอะ แต่เสียดายนี่อะไร? แกจะไม่คิดฆ่าปิดปากใช่ไหม? ตอนนี้หลินไหฺวหลายใจคอไม่ดี
หัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง จงเซี่ยวอ้ายถึงหยุด มองสีหน้าหลินไหฺวหลายแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมา
“พอเถอะ ฉันไม่ได้สนใจคุณหรอก คนแบบคุณฉันคุมไม่อยู่ ถึงบังคับให้คุณแต่งกับฉัน ต่อไปก็ต้องมีปัญหาใหญ่แน่”
“ดะ... ดังนั้น?”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันไม่กินคุณซะหน่อย ไม่มีใครดูถูกจงเซี่ยวอ้ายได้ คุณอยากรักษาระยะห่างกับฉันใช่ไหม? ฉันจะไม่ให้คุณสมหวังหรอก อีกอย่าง คุณก็หล่อกว่าโหวเลี่ยงผิง แถมยังไม่มีแฟน ฉันเองก็ไม่เสียหลาย”
นี่จงเซี่ยวอ้ายเป็นสาวขบถรึไง?
แต่ถ้าจะบอกก็บอกตั้งแต่แรกสิ ฉันช่วยได้นะ จะได้ไม่ต้องมาทำให้น่ากลัวแบบนี้!
“งั้นคุณก็ยังจะคบกับโหวเลี่ยงผิง?”
“ใช่ ฉันกำลังจะตอบรับการจีบของโหวเลี่ยงผิงในเร็ว ๆ นี้ เลยบังคับคุณมาที่นี่ก่อน อย่างนี้ก็ไม่นับว่าฉันนอกใจ คุณวางใจได้ ฉันก็ไม่ใช่คนไม่รักตัวเอง ต่อไปนี้สะพานก็สะพาน ทางก็ทาง ไม่ยุ่งเกี่ยวกันก็พอ”
นี่ไม่ใช่แล้วนะ แกก็มีอะไรกับฉันแล้ว ฉันจะมองแกไปอยู่กับโหวเลี่ยงผิงได้ยังไง? แกคิดว่าฉันเป็นวันอาทิตย์หรือไง!